800 λέξεις χωρίς πυξίδα από την Τρικαλινή Ν.Δ

Η μηνιαία ανασκόπηση της ΔΕΕΠ Τρικάλων της Ν.Δ διαβάζεται περισσότερο ως κείμενο εσωκομματικής αυτοϊκανοποίησης παρά ως ουσιαστικός πολιτικός απολογισμός προς τους πολίτες του Νομού.

Σε περίπου 800 λέξεις, η «γαλάζια» κομματική οργάνωση περιγράφει «πολιτική κινητικότητα» και «κοινωνική παρουσία», ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου αφορά οργανωτικές συσκέψεις, κομματικές διαδικασίες και συμμετοχές σε προσυνέδρια.

Πρόκειται για δραστηριότητες που αφορούν πρωτίστως τον κομματικό μηχανισμό και όχι κατ’ ανάγκη την κοινωνία των Τρικάλων. Απουσιάζουν συγκεκριμένα, μετρήσιμα αποτελέσματα για ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητα των πολιτών.

Οι αναφορές σε επαφές με «παραγωγικούς φορείς» και εκπροσώπους της αγοράς παραμένουν γενικές και αόριστες.

Δεν καταγράφεται καμία συγκεκριμένη δέσμευση, καμία πρωτοβουλία με σαφές χρονοδιάγραμμα, κανένα απτό αποτέλεσμα.

Η διατύπωση περί «καλύτερου συντονισμού» και «προγραμματισμού δράσεων» επαναλαμβάνεται, χωρίς να αποσαφηνίζεται τι αλλάζει πρακτικά για τον Νομό.

Στο ζήτημα του Ε65, η ρητορική παραμένει γνώριμη. Ο αυτοκινητόδρομος παρουσιάζεται εκ νέου ως «κομβικό έργο στρατηγικής σημασίας», χωρίς όμως να γίνεται αναφορά σε καθυστερήσεις, κόστη ή εκκρεμότητες που έχουν απασχολήσει διαχρονικά την τοπική κοινωνία.

Η επανάληψη της σημασίας ενός έργου δεν υποκαθιστά την ανάγκη για σαφή απολογισμό προόδου και σε καμιά περιπτωση ο αυτοκινητόδρομος δεν είναι κομματικό «λάφυρο».

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η αναφορά στις διεθνείς εξελίξεις. Στο κείμενο γίνεται λόγος για «μαζική επίθεση του Ιράν», ενώ τα γεγονότα αφορούσαν επίθεση στο Ιράν και όχι από το Ιράν, όπως αναγράφεται. Ένα τέτοιο σφάλμα, ειδικά όταν γίνεται επίκληση γεωπολιτικής κρίσης για να προσδοθεί βαρύτητα σε μια τοπική ανασκόπηση, δεν μπορεί να θεωρηθεί λεπτομέρεια. Η ακρίβεια στη διατύπωση αποτελεί στοιχειώδη προϋπόθεση σοβαρότητας.

Σε τοπικό επίπεδο, γίνεται αναφορά σε ζητήματα που απασχόλησαν την πόλη των Τρικάλων, χωρίς όμως να αναδεικνύεται επαρκώς ότι ο Νομός Τρικάλων δεν ταυτίζεται με έναν μόνο Δήμο. Ο Νομός αποτελείται από τέσσερις Δήμους — Τρικκαίων, Καλαμπάκας (Μετέωρα), Πύλης και Φαρκαδόνας — με διαφορετικές ανάγκες, προκλήσεις και αναπτυξιακές προοπτικές. Η μονομερής εστίαση στην Πύλη, δημιουργεί την εντύπωση περιορισμένης οπτικής, ιδίως όταν περιοχές της υπαίθρου αντιμετωπίζουν διαρκή ζητήματα υποδομών, πληθυσμιακής συρρίκνωσης και πρόσβασης σε υπηρεσίες.

Στην τραγική υπόθεση της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα, η διατύπωση παραμένει ουδέτερη και αποστασιοποιημένη. Καταγράφεται «εύλογο ενδιαφέρον» και «προβληματισμός», χωρίς ξεκάθαρη θέση ή πρόταση. Όταν διακυβεύονται θέσεις εργασίας και η σταθερότητα μιας επιχείρησης με ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική οικονομία, η γενικόλογη αναφορά δεν αρκεί. Η πολιτική δεν είναι παρατηρητήριο εξελίξεων ούτε άσκηση ισορροπιών· είναι ευθύνη, θέση και πρωτοβουλία. Στις κρίσιμες στιγμές, η σιωπή και η ουδετερότητα δεν εκλαμβάνονται ως θεσμική σοβαρότητα, αλλά ως απουσία βούλησης.

Για την επέτειο των Τεμπών, το κείμενο κινείται σε αναμενόμενους τόνους μνήμης και σεβασμού. Ωστόσο, αποφεύγεται κάθε αναφορά σε συγκεκριμένες ευθύνες ή σε σαφή αποτίμηση των ενεργειών που έχουν γίνει για τη θεσμική θωράκιση και την ενίσχυση της ασφάλειας. Ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι πριν από τη «μαύρη» επέτειο δεν είχε προηγηθεί καμία δημόσια ανακοίνωση ή πρωτοβουλία από τη ΔΕΕΠ Τρικάλων, σε μια περίοδο όπου η κοινωνία ζητούσε ξεκάθαρες τοποθετήσεις. Η κοινωνία δεν περιορίζεται πλέον σε συμβολικές διατυπώσεις· ζητά λογοδοσία, διαφάνεια και συνέπεια λόγων και πράξεων.

Ακόμη και οι καιρικές συνθήκες επιστρατεύονται ως στοιχείο απολογισμού. Οι βροχοπτώσεις και οι χαμηλές θερμοκρασίες περιγράφονται εκτενώς, χωρίς να τεκμηριώνεται αν υπήρξαν προβλήματα, ελλείψεις ή ανάγκη βελτίωσης μηχανισμών πολιτικής προστασίας. Η παράθεση γενικών διαπιστώσεων περί «ετοιμότητας» δεν συνιστά ουσιαστική ενημέρωση.

Σε πανελλαδικό επίπεδο, η αναφορά στην κυβέρνηση και στον Κυριάκο Μητσοτάκη γίνεται με ευρείες και αφηρημένες διατυπώσεις περί «σύνθετου περιβάλλοντος» και «μεταρρυθμιστικής κατεύθυνσης». Και εδώ απουσιάζουν συγκεκριμένα στοιχεία που να επιτρέπουν στον αναγνώστη να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των πολιτικών.

Συνολικά, η ανασκόπηση δίνει την εικόνα ενός κειμένου που επιδιώκει να καταγράψει παρουσία, όχι να απολογηθεί για αποτελέσματα. Η έκταση δεν συνοδεύεται από βάθος, και οι διατυπώσεις περί «σταθερότητας» και «προοπτικής» δεν στηρίζονται σε συγκεκριμένους δείκτες ή δεσμεύσεις.

Σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών απαιτήσεων, η τοπική πολιτική εκπροσώπηση κρίνεται από τη σαφήνεια, την ακρίβεια και τη λογοδοσία. Όσο οι ανακοινώσεις παραμένουν γενικές και επικοινωνιακές, τόσο ενισχύεται η αίσθηση απόστασης ανάμεσα στους θεσμούς και τους πολίτες που καλούνται να τους εμπιστευθούν.