Ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγούδησε σαν άνθρωπος που είχε γνωρίσει τις ρωγμές, τις αντιφάσεις, τον έρωτα, την απώλεια, την υπερβολή, τη μοναξιά, τη χαρά που ξεχειλίζει και τη λύπη που δεν χωράει πουθενά. Και ίσως γι’ αυτό τον πιστεύαμε.
Έμοιαζε να προσπαθεί να είναι ο εαυτός του, ακόμη κι όταν αυτό είχε κόστος.
Πήρε το λαϊκό τραγούδι όπως το βρήκε και το έκανε πιο τολμηρό, πιο θεατρικό, πιο απρόβλεπτο, πιο σημερινό. Δεν φοβήθηκε να γίνει εκκεντρικός, να τσαλακώσει την εικόνα του, να φλερτάρει με την υπερβολή. Και μέσα σε όλα αυτά υπήρχε κάτι βαθιά αληθινό: ένας καλλιτέχνης που δεν ήθελε να χωρέσει.
Πίσω από τον Μαζώ υπήρχε ένας άνθρωπος που εμείς δεν γνωρίσαμε ποτέ πραγματικά. Τον Γιώργο. Με τις χαρές του, τους φόβους του, τις σιωπές του, τις ανάγκες του, τις μάχες του.
Κι εκεί, στο σκοτάδι, εύχομαι να είχε βρει όση αγάπη, τρυφερότητα και γαλήνη χάρισε ο ίδιος σε τόσους ανθρώπους μέσα από τα τραγούδια του.
Απόψε δεν χάσαμε απλώς έναν σπουδαίο τραγουδιστή αλλά έναν άνθρωπο που, χωρίς να μας γνωρίζει, τραγούδησε πράγματα που κάποτε ήταν δικά μας.
Καλό ταξίδι, Γιώργο.
«Φεύγω για μένα να νιώσω καλά
Έχω να κάνω ακόμα πολλά
Φεύγω για μένα προτού τρελαθώ
Θέλω να ζω»
Eφόσον δεν έγινε η ιατρική πράξη και δεν προχώρησαν οι γιατροί δεν πέθανε από αυτό.Tο αν είναι νόμιμοι ή παράνομοι είναι δεύτερο δικαστήριο και εκεί πχ θα χάσουν άδειες κλπ, αν ο ιατροδικαστής δεν βρει να έχει γίνει πλασμαφαίρεση και οι τοξικολογικές δείξουν ότι πήγε φτιαγμένος.