Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφονται για να εντυπωσιάσουν.
Γράφονται γιατί η καρδιά δεν χωράει αλλιώς αυτά που νιώθει.
Το άρθρο μου αυτό γράφτηκε πριν λίγα χρόνια, αφιερωμένο στον γιο μου. Πριν ο κόσμος ..(κι εγώ μαζί του).. ανακαλύψουμε την τεχνητή νοημοσύνη..
Πριν οι λέξεις αποκτήσουν τόσους τρόπους να δημιουργούνται με μια εντολή γρήγορα και “σωστά,* χωρίς ωστόσο πολλές φορές να είναι δικές μας… χωρίς να έχουν κάτι από το συναίσθημα μας, από τα βιώματα μας.
Τότε λοιπόν,υπήρχε μόνο αυτό που υπάρχει πάντα.. Η αγάπη μιας μάνας, οι σκέψεις της αργά τη νύχτα, η αγωνία, οι ανησυχίες της, η περηφάνια, και εκείνα τα συναισθήματα που δεν χωρούν σε καθημερινές κουβέντες αλλά βρίσκουν θέση σε ένα κείμενο.
Ίσως τελικά για να γράψει κανείς κάτι ..( καλό, μέτριο ή απλό) να μη χρειάζεται τεχνητή νοημοσύνη. Χρειάζεται όμως οπωσδήποτε συναισθηματική νοημοσύνη.
Να έχεις αγαπήσει αρκετά ώστε να έχεις κάτι αληθινό να πεις. Το αναδημοσιεύω σήμερα όπως ακριβώς γράφτηκε τότε.. πριν λίγα χρόνια.
Γιατί κάποια λόγια δεν αλλάζουν με τον χρόνο· απλώς αποκτούν περισσότερο νόημα… Χρόνια πολλά σε αυτό το υπέροχο παιδί( μου)…στο αγόρι μου.. στον φίλο μου!!
Και αν σήμερα θα πρόσθετα κάτι, θα ήταν μόνο τούτο:
Εσύ ήσουν .. και θα είσαι πάντα ,η πιο όμορφη “ιστορία” που έγραψα ποτέ, χωρίς να χρειαστώ τίποτε άλλο πέρα από την καρδιά μου
