Απεργία πείνας ενός πατέρα που προτιμά χίλιες φορές να πεθάνει στο Σύνταγμα από το να γυρίσει στο σπίτι με άδεια χέρια.

Πάνος Ρούτσι που έχασε το παιδί του στο έγκλημα των Τεμπών συνεχίζει την απεργία πείνας στο Σύνταγμα  μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, ενώ απέστειλε και εξώδικο προς τον πρωθυπουργό.

Κάνει απεργία πείνας για έναν συγκεκριμένο λόγο, απτό και χειροπιαστό. Δεν ζητάει κάτι που μπορεί κάποιος να το εντάξει σε έννοιες γενικές και «αφηρημένες», δεν ζητάει δικαιοσύνη, καλύτερη υγεία, περισσότερα χρήματα στην παιδεία. Δεν ζητάει καλύτερα εργασιακά δικαιώματα ή αύξηση μισθών, δεν ζητάει αλλαγή εξωτερικής πολιτικής. Δεν ζητάει καν να τιμωρηθούν οι ένοχοι για το έγκλημα των Τεμπών στο οποίο σκοτώθηκε ο γιος του.

Αλλά το κράτος του το αρνείται! Πείτε μου έναν λόγο, έναν λόγο μόνο, πέραν της συγκάλυψης, που μπορεί να δικαιολογηθεί μία τέτοια άρνηση. Πείτε μου έναν λόγο και ας είναι ρε φίλε ελάχιστα πειστικός.

Στις αρνητικές απαντήσεις που έχει δώσει έως τώρα ο εφέτης ανακριτής σε αιτήσεις άλλων συγγενών, για εκταφή των δικών τους παιδιών, υποστηρίζει ότι δεν χρειάζεται να γίνει (εκταφή) γιατί ξέρουμε από τι πέθαναν. Σαν να μας λέει δηλαδή ο εφέτης ανακριτής ότι αυτός νοιάζεται περισσότερο για το νεκρό σώμα ενός παιδιού από ότι ο πατέρας του ή η μάνα του. Και έστω ότι ξέρουμε από τι πέθαναν, τι πειράζει αλήθεια μία επιβεβαίωση;

Το ξέρουμε πως η κυβέρνηση προσπαθεί πάση θυσία να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών. Και κάνει το παν. Δεν έχει υπολογίσει όμως τους γονείς. Αλλά πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος όταν υποτιμάς τη δύναμη μίας μάνας που έχασε το παιδί της. Πολύ ηλίθιος ή  πολύ ένοχος.

Πάρε τώρα μία απεργία πείνας στο κεφάλι και τρέχα. Και είναι απεργία πείνας ενός πατέρα που προτιμά χίλιες φορές να πεθάνει στο Σύνταγμα από το να γυρίσει στο σπίτι με άδεια χέρια.

Νομίζουν εδώ ότι είναι Novartis ‘η υποκλοπές και θα το συγκαλύψουν και αυτό. Κούνια που σας κούναγε…