Με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα, τόσο σε σχέση με την κατοχή και χρήση πλαστών ή αμφισβητούμενων τίτλων σπουδών όσο και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που αναδεικνύουν σοβαρά ζητήματα διαφθοράς και καταχρήσεων όχι μόνο στον τομέα των τίτλων σπουδών αλλά και ευρύτερα στη λειτουργία των θεσμών και στη διαχείριση δημόσιων πόρων, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω μια προσωπική σκέψη, έξω από πολιτικούς όρους, αλλά μέσα από τη μακρόχρονη εμπειρία μου στον χώρο της ακαδημαϊκής κοινότητας και της υγείας.
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα αρχικά στον τίτλο αλλά κατά την διάρκεια ήρθε από μόνο του !
Το φαινόμενο λοιπόν αυτό δυστυχώς δεν αποτελεί μια μεμονωμένη εκτροπή και δεν περιορίζεται σε πρόσωπα ή συγκυρίες. Αντανακλά μια βαθύτερη μετατόπιση αξιών, η οποία γίνεται αισθητή όχι μόνο σε κεντρικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά διαχέεται και στην καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών, όπου η έλλειψη ελέγχου, η ανεπαρκής ενημέρωση των πολιτών και η σιωπηρή ανοχή, δημιουργούν ένα περιβάλλον που επιτρέπει την αναπαραγωγή τέτοιων πρακτικών.
Αρχικά, στο ζήτημα των αμφισβητούμενων τίτλων σπουδών, ως άνθρωπος που έχει βιώσει την απαιτητική διαδρομή της δημόσιας εκπαίδευσης για την απόκτησή τους, αλλά και ως μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας που για αρκετά χρόνια συμμερίζεται τον αγώνα και την αγωνία των φοιτητών, την ανασφάλεια για το μέλλον τους αλλά και τις ανύπαρκτες ασφαλιστικές δικλίδες στα εργασιακά τους δικαιώματα, δεν μπορώ να αγνοήσω την αίσθηση ανισότητας που δημιουργείται.
Αυτή η αίσθηση προκύπτει όταν καλλιεργείται η εντύπωση ότι διαφορετικές εναλλακτικές εκπαιδευτικές διαδρομές, μέσω ιδιωτικών δομών ή κολλεγίων, δεν υπόκεινται στα ίδια επίπεδα αυστηρότητας, ελέγχου και διαφάνειας.
Μια τέτοια αντίληψη, ανεξαρτήτως της έκτασής της, είναι αρκετή για να κλονίσει την εμπιστοσύνη στην αξιοκρατία και να υποβαθμίσει την αξία της προσπάθειας.
Στη συνέχεια, ως άνθρωπος που υπηρετώ επί χρόνια με αφοσίωση τον χώρο της υγείας, το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα και κρισιμότερη σημασία. Εδώ η εγκυρότητα των τίτλων σπουδών και των γνώσεων δεν αποτελεί τυπική προϋπόθεση, αλλά ουσιαστικό όρο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Στο ίδιο πλαίσιο, ως διατελέσας πρόεδρος του Περιφερειακού Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών, έχω βρεθεί κατ’ επανάληψη να αντιμετωπίσω θεσμικά περιπτώσεις ψευδών ή αμφισβητούμενων τίτλων σπουδών και παράνομης άσκησης του επαγγέλματος.
Τέτοιες πρακτικές όχι μόνο δεν είναι απλές παρατυπίες, αλλά θα πρέπει να διευκρινιστεί πως συνιστούν ευθεία προσβολή του επαγγελματικού κύρους, της επιστημονικής δεοντολογίας και, κυρίως, της ασφάλειας των πολιτών.
Κι αν ακόμη η παραποίηση ενός πτυχίου για μια θέση στο Δημόσιο θα μπορούσε να αποτελεί απλή περίπτωση απάτης και κλοπής, όταν αυτό συμβαίνει στον χώρο της υγείας, δεν μιλάμε απλώς για παράνομη πράξη, αλλά για άμεσο κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των πολιτών.
Η παρουσία ανθρώπων με ανεπαρκή ή αμφισβητούμενα προσόντα σε ιατρικά και παραϊατρικά επαγγέλματα, δεν είναι απλώς παραβίαση κανόνων. Είναι κίνδυνος και απαιτεί άμεση παρέμβαση, έλεγχο και πολλές φορές όπου χρειάζεται, σύγκρουση με παγιωμένες αντιλήψεις ή συμφέροντα.
Δυστυχώς, για πολλούς, η αναγνώριση του ψευδούς και η ανάδειξη του παράνομου εκλαμβάνονται ως πράξεις αντιπαράθεσης. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι επιβεβλημένες κινήσεις και πράξεις ευθύνης.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία γίνεται σαφές ότι η υπεράσπιση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν είναι κάτι θεωρητικό, αλλά μια καθημερινή και συχνά δύσκολη μάχη, που απαιτεί συνέπεια, τεκμηρίωση και ξεκάθαρη στάση ευθύνης.
Απ την άλλη πλευρά ως απλός άνθρωπος και ενεργό μέλος του κοινωνικού συνόλου, και πέρα από τον τομέα των τίτλων σπουδών αλλά ευρύτερα στη λειτουργία των θεσμών και στη διαχείριση δημόσιων πόρων δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι οι τελευταίες αποκαλύψεις και παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ενισχύουν την αίσθηση ότι η έλλειψη ελέγχου και λογοδοσίας δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τείνει να παγιωθεί ως κανονικότητα.
Η διαπίστωση αυτή δεν είναι άσχετη παρά συνδέεται άμεσα με όσα προηγήθηκαν, καθώς αναδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι αποσπασματικό, αλλά πολύ βαθύτερο και συστημικό.
Είναι επίσης λογικό και δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι η ανάδειξη τέτοιων ζητημάτων είναι συχνά περιορισμένη και αποσπασματική, ενώ η απόδοση ευθυνών παραμένει ανεπαρκής.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν είτε μιλάμε για πλαστά πτυχία, είτε για πολιτικά σκάνδαλα, είτε για άλλες μορφές παραβατικότητας, όλα συνδέονται μεταξύ τους, καθώς τροφοδοτούνται μέσα από το ίδιο υπόβαθρο ατιμωρησίας, τόσο σε νομικό επίπεδο όσο και από τη στάση των πολιτών.
Έτσι, το ένα φαινόμενο τροφοδοτεί το άλλο και δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που διαβρώνει συνολικά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στην κοινωνία.
Αυτό όμως που προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό, είναι η αντιφατική στάση που παρατηρείται σε πολύ μεγάλη μερίδα πολιτών. Από τη μία πλευρά, στον επαγγελματικό χώρο γίνονται ανεκτά ή και υποστηρίζονται πρόσωπα χωρίς επαρκή προσόντα.
Από την άλλη, στην πολιτική ζωή πρόσωπα με αμφισβητούμενη ακεραιότητα και εμπλεκόμενα σε σοβαρές υποθέσεις εξακολουθούν να επανεκλέγονται.
Η στάση αυτή κάνει το πρόβλημα να παύει να είναι μόνο θεσμικό και το μετατρέπει σε βαθιά κοινωνικό καθώς σχετίζεται με τις επιλογές, τις ανοχές και την ευθύνη όλων μας έτσι που η σταδιακή εξοικείωση με την παρατυπία να οδηγεί σε έναν επικίνδυνο εκφυλισμό της έννοιας της αξιοκρατίας…
Ζούμε σε μια εποχή όπου η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται καθημερινά.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος του πολίτη θα έπρεπε να είναι καθοριστικός.
Η προστασία της αξιοκρατίας και της διαφάνειας δεν μπορεί να αφεθεί μόνο στους θεσμούς. Χρειάζεται ενεργή στάση, με πολίτες που ενημερώνονται, δεν μένουν παθητικοί, διασταυρώνουν στοιχεία και σκέφτονται κριτικά.
Δυστυχώς, η ανοχή, η λήθη και το γεγονός ότι ξεχνάμε εύκολα συντηρούν το πρόβλημα. Η αξιοκρατία και η διαφάνεια δεν θα αποκατασταθούν από μόνες τους. Θα αποκατασταθούν μόνο όταν πάψουμε να ανεχόμαστε το ψευδές και αρχίσουμε να απαιτούμε το αυτονόητο.
Σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, η ευθύνη δεν περιορίζεται στην απλή παρατήρηση ή τον σχολιασμό των γεγονότων. Απαιτείται εγρήγορση, κριτική σκέψη και σωστή ενημέρωση.
Οι πολίτες έχουν την δύναμη και την ευθύνη μέσα από τις επιλογές και τη στάση τους, να αποδοκιμάζουν και να μην στηρίζουν πρόσωπα που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της θέσης τους ή στερούνται προσόντων και ακεραιότητας.
Η ευθύνη δεν περιορίζεται στην απλή σκέψη, αλλά απαιτεί και σωστή ενημέρωση.
Μ αυτό τον τρόπο τέτοιες συμπεριφορές αποδυναμώνονται στην πράξη και σταδιακά ανάλογα φαινόμενα μπορούν να περιοριστούν και να μην έχουν θέση αλλά να απομακρύνονται απ το κοινωνικό και θεσμικό σύστημα.
Δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι……
η ευθύνη ξεκινά και από τη δική μας στάση.
Κύριε Άγγελε Παππά, συμφωνώ με όλα αυτά που γράφεις, για την ανοχή στα πλαστά πτυχία, και πολλών άλλων παθογενειών της κοινωνίας μας.Εσείς που τα αναφέρετε σε αυτήν την στήλη του trikkipress, από πολιτικής άποψης,μετά την ενηλικίωσης σας,με την ψήφο σας στις εκλογές, τους έχετε καταδικάσει τους πολιτικούς που κυβέρνησαν την Ελλάδα, με αυτές τις ανήθικες πρακτικές στους θεσμούς, της δημόσιας διοίκησης;Αν ναι καλώς, αν όχι τότε πρέπει να αναρωτηθείς, ότι κάτι δεν έκανες καλά, έτσι ώστε να συνεχίζετε η ασυδοσία,η ατιμωρησία, αναξιοκρατία το ρουσφέτι κλπ.Ολα είναι στο χέρι μας, για να τα διορθώσουμε όλα τα κακώς κείμενα, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το εφαρμόσουμε, διότι πάνω από όλα βάζουμε το προσωπικό συμφέρον μας, το βολεμα, την καλοπαίραση μας, το δεν βαριέσαι αδερφέ μου, εγώ να είμαι μέσα στα κομματικά γρανάζια με τις γνωριμίες και τις κουμπαριές.Ετσι έφτασε η Ελλάδα σε αυτό το χάλι, που κάθε μήνα βγαίνουν σκάνδαλα λαμογιές, παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη, και καταλήστευση της χώρας.Ο μόνος υπεύθυνος, για την διάλυση της Ελλάδας, είναι ο Έλληνας πολίτης, με την υποκρισία του και τις αποφάσεις του, στις εκλογές.
Συνεχίζετε η καλοπαίραση…
Εσύ συνέχισε να κοιμάσαι όρθιος, και τις ξένες παντόφλες κάνε ότι δεν τις βλέπεις.Θα σου περάσει ελαφάκι μου.