Η Καλαμπάκα έγινε και πάλι μια ανθρώπινη θάλασσα. Χιλιάδες πολίτες, νέοι, γονείς, παππούδες, μαθητές, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των οικογενειών των τριών κοριτσιών που χάθηκαν τόσο άδικα στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Για τη Χρύσα.
Για τη Θώμη.
Για την Αναστασία.
Η παρουσία του κόσμου ήταν ουσιαστική. Ήταν μια σιωπηλή υπόσχεση πως η μνήμη δεν θα σβήσει. Πως τα πρόσωπα αυτών των παιδιών δεν θα γίνουν αριθμοί σε μια στατιστική. Ήταν εκεί για να πουν ότι πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια οικογένεια που πονά, φίλοι που μεγαλώνουν με ένα κενό, όνειρα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.
Οι ομιλίες συγκλόνισαν. Ήταν λέξεις βγαλμένες από την καρδιά. Φωνές που έτρεμαν, μα δεν λύγιζαν. Μάτια βουρκωμένα, αλλά αποφασισμένα. Κάθε πρόταση ήταν και μια κραυγή. Κάθε παύση και ένας κόμπος στον λαιμό. Κανείς δεν έμεινε αμέτοχος. Γιατί όλοι ένιωσαν πως αυτή η απώλεια αφορά ολόκληρη την κοινωνία.
Το μήνυμα ήταν καθαρό, δυνατό, αδιαπραγμάτευτο:
Δικαιοσύνη.
Όχι στη λήθη.
Όχι στη συγκάλυψη.
Όχι στη σιωπή.
Μέχρι η αλήθεια να λάμψει. Μέχρι να αποδοθούν ευθύνες. Μέχρι οι ψυχές αυτών των παιδιών να δικαιωθούν.
Η Καλαμπάκα δεν συγκεντρώθηκε απλώς για να θυμηθεί. Συγκεντρώθηκε για να απαιτήσει. Και η απαίτηση αυτή δεν θα σβήσει.
Φωτογραφίες: stagonnews.gr
Παπάδες βλέπω
και οφείλω να συμπεραίνω, ότι η παρότρυνση της εισαγγελέα, για την επίσκεψη στην εκκλησία, έπιασε τόπο.
*Δε δίνω λέξεις παρηγόρια δίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς καθώς το μπήγω μες το χώμα γίνεται φως, γίνεται νους.*