Γιώργος Χονδρός
Εσείς μιλάτε για κέρδη και ζημιές, Εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές!
Έχει «φουντώσει» τελευταία μια συζήτηση γύρω από τις «τιμές» του τότε και του τώρα. Το βάζω σε εισαγωγικά γιατί όπως στο τότε, έτσι και στο σήμερα, τίποτα ως προς αυτό δεν είναι οριστικό, τίποτα δεν είναι τελεσίδικο.
Αυτό που όμως είναι παραπάνω από τετελεσμένο, είναι η άβυσσος που χωρίζει τις δύο προσεγγίσεις, το χάος που υπάρχει ανάμεσα στους δύο κόσμους. Ανάμεσα σε εκείνους*ες που διαρκώς μετρούν τα κέρδη και τις ζημιές και στους άλλους*ες που μιλούν για τη ζωή, τη φύση και κυρίως τις Ανθρώπινες ζωές.
Αυτή η διχοτόμηση εμφανίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την απειλή για την Μεσοχώρα και την ζωή σ΄αυτό τον Τόπο. Σαν να υπήρξε ένα αόρατο ραβδί και χώρισε τους μεν απο τους δε, όπως ο τσοπάνης ξεχωρίζει τα στέρφα από τα γαλάρια.
Οι μεν, οι Πολλοί, αυτοί που με τα γυμνά τους χέρια και την μεταξύ τους αλληλεγγύη έχτισαν τα σπίτια τους σ αυτόν τον Τόπο και δημιούργησαν την Μεσοχώρα. Οι δε, οι λίγοι και σχεδόν οι ίδιοι που συνεργάστηκαν και με τις προηγούμενες καταστροφές, με τους κατακτητές και πυρπολητές της περιοχής, έσπευσαν να κάνουν υπολογισμούς και να μετρήσουν ξανά τα κέρδη τους από την νέα, επερχόμενη καταστροφή. Ο μαυραγοριτισμός τους ονομάστηκε εθνικό συμφέρον, ανάπτυξη, «πολιτισμός».
Και αυτή τη φορά όμως, οι Πολλοί μπήκαν στην κυριολεξία μπροστά και έκλεισαν το δρόμο στην καταστροφή. Απαίτησαν και αγωνίστηκαν για το αυτονόητο. Για την Ζωή. Να μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν ανενόχλητοι εκεί που οι ίδιοι και η μοίρα τους επέλεξε. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω, ούτε παραδίπλα. Ούτε στα Σπίτια, ούτε στα Βαρκά, ούτε στο Μπελέτσι. Αλλά εκεί ακριβώς στο σπίτι τους, στο μικρό ή το μεγάλο, το πλούσιο ή το φτωχό – κυρίως το φτωχό – γιατί αυτό ήταν ο ζωτικός τους χώρος, η γαλήνη τους, η στέγνα, η φωλιά της ζωής και της αναπαραγωγής της.
Το ηθικό και αγωνιστικό τους φρόνημα ήταν τόσο δυσθεώρητο, που δεν μπορούσε παρά να κερδίσει. Έτσι για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες ο αγώνας τους δικαιώνεται. Η ζωή κερδίζει κατα κράτος τους εφήμερους λογαριασμούς. Οι ίδιοι έφυγαν από την ζωή με την πληρότητα και την γαλήνη που μόνο το σπίτι, η εστία, μπορεί να προσφέρει. Ευτύχησαν να μην αντικρίσουν την καταστροφή, να μην δουν τα σπίτια τους, τις χαρές, τις λύπες, τις αναμνήσεις και την ζωή τους να χάνετε στα σκοτεινά νερά μιας τεχνητής λίμνης.
Είναι πολλοί και πολλές, αυτοί οι Μεσοχωρίτες*σες. Είναι πραγματικοί Άνθρωποι με όνομα και επίθετο. Είναι ο Θανάσης ο Τσίαντας, ο Νίκος ο Τσάρας, ο Πέτρος ο Τσιάντας, ο Πέτρος ο Ρωμοσιός, ο Γιώργος ο Τσιάντας, ο Βάϊος ο Παλιός, ο Κώστας ο Λεοντάρης, ο Βασίλης ο Λεοντάρης, ο Αλέκος ο Κόκκαλης, ο Σωκράτης ο Κορδαλής, ο Θύμιος Παπαθύμιος, ο Χαράλαμπος Βλάχος, ο Κώστας Γκάνιας, ο Κώστας Καραγιώργος, η Ευτυχία Κορδαλή, ο Χρήστος Καραγιώργος, ο Κώστας Μάστορας, η Βασιλική Βλάχου, ο Λάκης Κοτοπούλης, ο Γιώργος Ρομοσιός, η Στυλιανή Κόκκαλη, ο Βασίλης Γκάνιας, ο Κώστας Γεροΐτος, ο Ηλίας Τσιγαρίδας, ο Γιάννης Τσιγαρίδας, ο Παναγιώτης Καρακίτσιος, η Αλεξάνδ ρα Γεροβασίλη, ο Χρίστος Γεροβασίλης, ο Χρίστος Μαυρομάτης, ο Ηλίας Γεροβασίλης, ο Θανάσης ο Χονδρός, ο Χρίστος ο Χονδρός, ο Γιάννης ο Καλατζής, ο Γιώργος ο Καραγιώργος του Μάνθου, ο Τάκης ο Ευαγγελίδης, η Βασιλική Καλατζή, η Ελενη η Τσιούρη, η Ιουλία Καρδούτσου, Ο Μπάρμα Αντώνης.. πολλοί και πολλές ακόμη που ξεχνάω, σας παρακαλώ συμπληρώστε στα σχόλια, αξίζει τον κόπο, είναι μια ελάχιστη τιμή για τον σταθερό τους αγώνα, ώστε να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ακόμη στον τόπο και στις εστίες που εκείνοι με πολύ κόπο και ανιδιοτέλεια έφτιαξαν.
Οι ζωές αυτών των ανθρώπων δεν μπορούν να χωρέσουν σε «κέρδη και ζημιές» που κάποιοι σήμερα προσδοκούν. Όσοι σήμερα – όπως και σε άλλες εποχές – συγχέουν σκόπιμα την Πατρίδα με την πατριδοκαπηλία, την καταστροφή με την ανάπτυξη, δεν έχουν καμμία τύχη μπροστά στο τεράστιο ηθικό πλεονέκτημα της ανθρώπινης και όχι μόνο, ζωής.
Δεν υπάρχει πραγματικό δίλλημα. Η Μεσοχώρα θα κερδίσει, γιατί η ζωή πάντα κερδίζει !!!
Δε θα προλάβουμε το θέατρο, που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο: Τα εγγόνια του Γιώργου θα λένε τα ίδια και το φράγμα, που θα έχει εν τω μεταξύ ενανθρακωθεί, θα σαρίζει. Και το έτοιμο εργοστάσιο της παραγωγής ρεύματος, θα περιμένει το νερό. Εκτός…
Εκτός και εάν πούνε οι εθνικοί μας εργολάβοι «παιδιά ξεκινάμε».
Ίσως τότε ο Γιώργος, γίνει ο νέος υπουργός υγείας.
Οι ιδεολογικές εμμονές πόσο πια πρέπει να παραβιάζουν την κοινή λογική και την πραγματική αναγκαιότητα;
Δίκαια αποζημίωση των κατοίκων και εμπρός στο αυτονόητο!
Με τους εμμονικούς ούτε λίμνη Πλαστήρα θα υπήρχε!