Δημοτικό σχολείο στη Λάρισα εφαρμόζει αυτή την πρακτική με ευεργετικά αποτελέσματα για τα παιδιά ,στα διαλείμματα να παίζει Χατζιδάκι, Μότσαρτ και Βιβάλντι.Από αυτές τις ηλικίες και νωρίτερα αρχίζει το πράγμα αν θέλει να αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση:
«Αποδείξαμε πως η μουσική βοηθάει τους μαθητές στη διαμόρφωση ήρεμου κλίματος στο διάλειμμα, ενώ παράλληλα δίνει γνώσεις σχετικά με τη μουσική. Ξεκινήσαμε παίζοντας Χατζιδάκι και κάποια ορχηστρικά του Χατζιδάκι. Στην πορεία προσθέσαμε Μότσαρτ και Βιβάλντι» λέει η μουσικός του σχολείου. Mάνος Αχαλινωτόπουλος
Προηγήθην…
Στη διαδρομή Τρίκαλα-Λάρισα, έβαλα το Χαμόγελο της Τζοκόντας στη 12χρονη εγγονή μου και έριξε ένα ροχαλητό, άλλο πράγμα…
Όσο μικρότερη σχέση έχει κάποιος με την μουσική καλλιέργεια, τόσο πιο εύκολα μπορεί να κοιμηθεί με Χατζιδάκι και Βιβάλντι. Ωστόσο, και με Μότσαρτ μπορεί να γίνει.
Κάποιος γνωστός μου ισχυρίζεται ότι ο Χατζιδάκις και ο Βιβάλντι μπορούν να κοιμίσουν και τον πιο καλλιεργημένο μουσικά, αλλά ας μην γίνομαι (κι εγώ) κακεντρεχής.
Με την κλασική μουσική παιδεία πρέπει να έρχεται νωρίς το άτομο σε επαφή. Η ποιότητα της εισέρχεται εις το νουν ευχάριστα και παραμένει εσαεί. Σαν τώρα θυμάμαι τις μπάντες του Στρατού και τη Φιλαρμονική μας στην πλατεία Κιτριλάκη, να παίζουν τα απογεύματα της Κυριακής κλασικά, και όχι μόνον, κομμάτια. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, πολλοί από κοντινά χωριά* με τα ποδήλατα. Αναφέρομαι σε προδικτατορικές εποχές, όπου το επίπεδο μόρφωσης ήταν χαμηλό. Ας κάνουμε μία σύγκριση με τη σημερινή διασκέδαση (των πτυχιούχων κάθε είδους) με τα …«Μανταλάκια» και τα «Καγκέλια».
*Ξεχώριζαν, διότι ο καθένας κρατούσε στο χέρι μία …τρόμπα ποδηλάτου (για να μην την κλέψουν από το Bismarck ή το Goricke του).