Μετά τη Μαρία Καρυστιανού άλλη μία γυναίκα η Παρασκευή Τυχεροπούλου αναλαμβάνει όχι από επιλογή αλλά λόγω γεγονότων, να σηκώσουν το βάρος που δεν τους αναλογεί της εύρυθμης λειτουργίας, οργανισμών, θεσμών, κράτους κυβέρνησης.
Δύο γυναίκες, η Μαρία Καρυστιανού και η Παρασκευή Τυχεροπούλου, βρέθηκαν όχι από επιλογή αλλά από την ορμή των γεγονότων να σηκώσουν ένα ασήκωτο βάρος που δεν τους αναλογεί: να αναδείξουν τη λειτουργία ενός κράτους που έχει καταστεί υποχείριο προσωπικών και κομματικών συμφερόντων. Με τη στάση και τις καταθέσεις τους, έσπασαν τον κλοιό του φόβου και έφεραν στο προσκήνιο το αίτημα για διαφάνεια και λογοδοσία.
Με λόγια, που πάγωσαν την αίθουσα, η Παρασκευή Τυχεροπούλου, πρώην προϊσταμένη της Διεύθυνσης Άμεσων Ενισχύσεων & Αγοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ, περιέγραψε στην εξεταστική επιτροπή της βουλής, που ερευνά το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων, ένα περιβάλλον όπου «ο φόβος κυριαρχούσε», σκιαγραφώντας ένα μνημείο κατάχρησης εξουσίας που, όπως υπογράμμισε, δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύστημα. Οι βολές της στράφηκαν ευθέως προς την κυβέρνηση και τους αρμόδιους υπουργούς, τους οποίους κατέδειξε ως πολιτικά υπεύθυνους.
Στην κατάθεσή της, η Τυχεροπούλου μίλησε για μηχανισμούς εκφοβισμού, σιωπητήριο και πρακτικές που υπονόμευσαν την ανεξαρτησία θεσμών και λειτουργών. «Ο φόβος δεν ήταν τυχαίος· ήταν εργαλείο», τόνισε, περιγράφοντας ένα πλέγμα πιέσεων που, κατά την ίδια, έφτανε μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια.
Έκανε λόγο για διαδρομές ευθυνών που δεν σταματούν σε υπηρεσιακά στελέχη, αλλά «οδηγούν σε πολιτικές αποφάσεις». Με αιχμές για αλλοίωση διαδικασιών, ζήτησε λογοδοσία και πλήρη διαλεύκανση, «χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς ασυλίες».
Η κατάθεση επαναφέρει με οξύτητα το ερώτημα της πολιτικής και θεσμικής εποπτείας. Τι συμβαίνει στους οργανισμούς, πως διοικούνται. Στη μεγάλη εικόνα μπαίνουν κυβέρνηση και καθ’ ύλην αρμόδιοι υπουργοί, με την Τυχεροπούλου να ξεκαθαρίζει ότι η ευθύνη «είναι πρωτίστως πολιτική».
Η φράση «ο φόβος κυριαρχούσε» δεν είναι απλώς μια περιγραφή κλίματος, είναι ανατριχιαστική διαπίστωση και κατηγορητήριο για τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Και όσο οι σκιές παραμένουν, οι ευθύνες βαραίνουν εκείνους που είχαν και έχουν την ευθύνη.
Κύριε καθηγητά, τη μία κυρία τη βγάλατε κατηγορούμενη (άρα ένοχη) και μας είπατε και ατάκα από τη Βουγιουκλάκη (ένοχος ένοχο ου ποιεί). Πέστε τώρα κάτι και για την άλλη. Π.χ. καθυστερεί τη δίκη, πάει για βουλεύτρια (τώρα με τον Τσίπρα), βάφει το μαλλί, κάνει νύχια, τι άλλο τέλος πάντων λένε από «κάτω». Ποια είναι η «γραμμή»; Μήπως περιμένεις να στη φέρει ο πρώτος της παρελάσεως;
ΥΓ. Μη φοβού, η ξεφτίλα αρχίζει από την Παλαιά Διαθήκη. Δεν έχεις τα πρωτεία.