Σε κάθε κρίση στη Μέση Ανατολή, αλλά κι αλλού στον κόσμο μας, η «διεθνής κοινότητα» -δηλαδή οι ίδιοι και οι ίδιοι- που θέλουν να επιβάλλουν μια άλλη τάξη πραγμάτων, χρησιμοποιούν πάντα το ίδιο λεξιλόγιο: «ο ελεύθερος κόσμος», «αποκατάσταση του διεθνούς δικαίου», «να απελευθερώσουμε τον καταπιεσμένο λαό», «να τον βοηθήσουμε να απαλλαγεί από το αιμοσταγές καθεστώς του»…
Αυτές οι διατυπώσεις, που επαναλαμβάνονται μηχανικά, αναπαράγουν παλαιές αντιλήψεις. Ενέχουν μια ιεραρχική θεώρηση του κόσμου: από τη μία πλευρά εκείνοι που υποτίθεται πως είναι θεματοφύλακες του Καλού και της παγκόσμιας ελευθερίας, και από την άλλη εκείνοι, οι μόλις και μετά βίας πολιτισμένοι, που θα έπρεπε να λυτρωθούν από το Κακό. Όμως το Ιράν δεν είναι ένας χώρος χωρίς ιστορία ή κάποια δομή που αναζητά καθοδήγηση. Το Ιράν είναι ένας σπουδαίος πολιτισμός. Πολύ πριν η σύγχρονη Ευρώπη συγκροτηθεί σε έθνη-κράτη, η Περσική Αυτοκρατορία δομούσε έναν τεράστιο χώρο. Υπό τον Κύρο τον Μέγα διαμορφώνονταν ήδη μορφές διοίκησης που σέβονταν τους κατακτημένους λαούς. Υπό τον Δαρείο Α’, οργανωνόταν ένα κράτος αξιοσημείωτης πολυπλοκότητας. Η Περσία είναι αιώνες φιλοσοφίας, ποίησης, επιστημών, μυστικισμού. Είναι η γλώσσα του Χαφέζ, η σοφία του Σααντί, το βάθος του Ρουμί. Ένας πολιτισμός που άντεξε εισβολές, γνώρισε αυτοκρατορίες και επαναστάσεις, χωρίς ποτέ να πάψει να υπάρχει. Το να πιστεύει κανείς ότι ένας τέτοιος λαός «περιμένει» τη Δύση για να αποκτήσει πρόσβαση στην ελευθερία αποκαλύπτει πλήρη άγνοια της ιστορίας και μια μορφή πολιτικής ανοησίας. Ναι, η ιρανική κοινωνία δοκιμάζεται από σοβαρά προβλήματα και εντάσεις. Γυναίκες, άνδρες, νέοι διεκδικούν δικαιώματα, αμφισβητούν την καθεστηκυία τάξη, πληρώνουν βαρύ τίμημα για τις πεποιθήσεις τους. Ναι, τους οφείλουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους. Όμως αυτός ο αγώνας είναι πρωτίστως ο δικός τους. Κάθε φορά που η Δύση ισχυρίστηκε ότι «απελευθερώνει» δια της βίας λαούς, άφησε πίσω της το χάος. Το Ιράκ, η Λιβύη, το Αφγανιστάν έδειξαν τα τραγικά όρια αυτών των ένοπλων ψευτοηθικών αξιώσεων. Υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην αλληλεγγύη και στην παρέμβαση. Η αλληλεγγύη συνίσταται στην υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, στην προστασία των αμάχων, στο να ακουστούν οι φωνές που υψώνονται χωρίς να ιδιοποιείται κανείς τον αγώνα τους. Η παρέμβαση εκδηλώνεται όταν κάποιος ή κάποιοι μιλούν αντί γι’ αυτούς, αποφασίζουν για λογαριασμό τους και εργαλειοποιούν τις προσδοκίες τους για γεωστρατηγικά συμφέροντα… Η φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο «ελεύθερος κόσμος» ακούγεται ακόμη πιο κενή όταν προέρχεται από δυνάμεις που οι ίδιες έχουν προκαλέσει επανειλημμένες παρεμβάσεις χωρίς εντολή από το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ, τους λεγόμενους προληπτικούς πολέμους, τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Η ελευθερία δεν πέφτει με αλεξίπτωτο. Δεν εξάγεται ως προκατασκευασμένο μοντέλο σε έτοιμη συσκευασία. Δεν επιβάλλεται με διατάγματα από το εξωτερικό, πόσο μάλλον με βομβαρδιστικά. Κατακτάται, για να είναι διαρκής και πάντα εκ των έσω! Το να σεβόμαστε το Ιράν και τον πολύπαθο λαό του σημαίνει να αποδεχόμαστε ότι ο ιρανικός λαός και κάθε λαός, γράφει ο ίδιος την ιστορία του.Μαρία Δεναξά
Απορία: πως άραγε δεν ήρθαν οι Αμερικανοί, να μας σώσουν από τη χούντα του Παττακού; Δεν κατάλαβαν ότι μας στέρησε τις δημοκρατικές διαδικασίες;
Ο αγώνας των Ιρανών είναι δικός τους σύμφωνα με τους αριστερούς αλλά ο αγώνας των Παλαιστίνιων να στηριχτεί από όλους μας!
“Ναι, η ιρανική κοινωνία δοκιμάζεται από σοβαρά προβλήματα και εντάσεις.”
Λίγο ελαφριά διατύπωση για μια χώρα που η κυβέρνηση σκότωσε 20.000+ νέους ανθρώπους γιατί ζητάγαν ελευθερία και εκλογές πριν 2 μήνες.