Η Ελλάδα μετά το 2010 έγινε ένα πειραματικό εργαστήριο των πολιτικών λιτότητας σε σημείο βασανισμού του λαού της.
Τώρα και πάλι… πρωτοπορεί καθώς μετατρέπεται σε μια ειδική οικονομική ζώνη για τους εργαζόμενους.
Η κατάσταση εξαίρεσης που έφεραν τα μνημόνια, με περιστολή έως αφανισμού των εργασιακών δικαιωμάτων, γίνεται τώρα η νέα «κανονικότητα» με εβληματικότερη την θέσπιση 13 ωρών εργασίας στον ίδιο εργοδότη.
Την ίδια ώρα οι έρευνες για την ακρίβεια αναδεικνύουν το καθεστώς ακραίας φτωχοποίησης για τα περισσότερα νοικοκυριά της χώρας.
Ενοίκια, λογαριασμοί, σούπερ μάρκετ. Το κόστος ζωής ανεβαίνει συνεχώς.
Βασικά αγαθά, που κάποτε θεωρούνταν προσιτά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας.
Πώς ζει κανείς όταν ο μήνας έχει περισσότερες μέρες από τον μισθό; Πώς βγαίνει η καθημερινότητα όταν τα χρήματα δεν φτάνουν μέχρι το τέλος;
Τα χρήματα «τελειώνουν γρήγορα». Σχεδόν «από το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα», λένε πολίτες.
Οι χρονομηχανές μας έχουν μεταφέρει αιώνες πίσω.
Στο ιδιότυπο αυτό ταξίδι στο χρόνο η μικρή μας ειδική οικονομική ζώνη γυρίζει στον μακρινό 19ο αιώνα, τότε που τα συνδικάτα διεκδικούσαν 8 ώρες δουλειά – 8 ώρες ανάπαυση – 8 ώρες ελεύθερο χρόνο.
Κι ενώ η Ευρώπη προσανατολίζεται πια σε όλο και λιγότερο χρόνο εργασίας η Ελλάδα πάει με φόρα προς τα πίσω.
Ο πρωθυπουργός είναι θυμωμένος με όλα αυτά. Ειδικά με την ακρίβεια.
Ο ίδιος το δήλωσε.
Βγήκαμε στο ξέφωτο των πρωτογενών πλεονασμάτων όμως
Τι θα φάμε σήμερα γυναίκα;
Πρωτογενές πλεόνασμα με κριθαράκι.
Ο κατώτατος μεικτός μισθός έχει ανέλθει στα 920 ευρώ από την 1η Απριλίου 2026, παρουσιάζοντας σωρευτική αύξηση της τάξης του 41,54% σε σύγκριση με τα 650 ευρώ του 2019. Αν προτιμάτε Δήμητρες του Γιάνη ή τους φόρους του Αλέξη, ξαναβγάλτε τους.
Κάτι άλλο δεν έχει ρε γυναίκα;
Σωρευτική αύξηση της τάξεως του 41,54% με πατάτες. Θες;