«Έκοψαν και το τελευταίο καλώδιο.
Δεν φεύγουν μηνύματα. Δεν εισάγονται εικόνες.
Ακόμα και η θλίψη έχει απαγορευτεί…»
Εχω όλη μέρα μέσα μου αυτό το συγκλονιστικό μήνυμα που κατάφερε να στείλει σε όλους μας, μέσω του “Χ”, ο γιατρός Dr. Ezzideen από την αποκλεισμένη και χωρίς καμία επικοινωνία πια πριν δυο μέρες Γάζα.
Είναι σαν να άνοιξε μια πελώρια δίνη στην καρδιά ενός απελπισμένου ανθρώπου που θέλει να αφήσει το στίγμα του γιατί δεν ξέρει αν την άλλη στιγμή θα είναι ζωντανός, «επειδή το να πεθάνεις χωρίς να ακούσεις είναι ο τελικός θάνατος.»
Για να στείλει αυτό το μήνυμα περπάτησε μισή ώρα μέσα σε ερείπια και σκόνη «για να βρω ένα θραύσμα σήματος, ίσα-ίσα για να ψιθυρίσω: “Είμαστε ακόμα ζωντανοί”».
Ακούστε τον!
«Δεν υπάρχει διαδίκτυο.
Κανένα σήμα. Κανένας ήχος. Κανένας κόσμος πέρα από αυτό το κλουβί.
Περπάτησα τριάντα λεπτά μέσα από ερείπια και σκόνη. Όχι αναζητώντας διαφυγή, αλλά για ένα θραύσμα σήματος, ίσα-ίσα για να ψιθυρίσω: «Είμαστε ακόμα ζωντανοί».
Όχι επειδή κάποιος ακούει,
αλλά επειδή το να πεθάνεις χωρίς να ακούσεις είναι ο τελικός θάνατος.
Η Γάζα είναι τώρα σιωπηλή.
Όχι με ειρήνη, αλλά με εξόντωση.
Όχι μια σιωπή ακινησίας, αλλά ασφυξίας.
Έκοψαν και το τελευταίο καλώδιο.
Δεν φεύγουν μηνύματα. Δεν εισάγονται εικόνες.
Ακόμα και η θλίψη έχει απαγορευτεί.
Πέρασα δίπλα από πτώματα κτιρίων, σπιτιών, ανδρών, μερικοί ανέπνεαν, μερικοί όχι.
Όλα αυτά σβήστηκαν από το ίδιο χέρι που σβήστηκαν και οι φωνές μας.
Δεν πρόκειται μόνο για πολιορκία από βόμβες.
Είναι μια πολιορκία της μνήμης: ένας πόλεμος ενάντια στην ικανότητά μας να πούμε: «Ήμασταν εδώ».
Οι βομβαρδισμοί δεν σταμάτησαν ποτέ, ειδικά στην Τζαμπάλια.
Βομβαρδίζουν τους δρόμους όπου παιδιά ζητιανεύουν για φαγητό.
Βομβαρδίζουν τις γραμμές όπου οι μητέρες περιμένουν αλεύρι.
Ξεσκεπάζουν την ίδια την πείνα.
Ούτε φαγητό. Ούτε νερό. Δεν υπάρχει έξοδος.
Και όσοι προσπαθούν, όσοι ζητούν βοήθεια, χτυπιούνται κάτω.
Άνθρωποι πεθαίνουν εδώ και κανείς δεν το ξέρει.
Όχι επειδή η εξόντωση σταμάτησε, αλλά επειδή η εξόντωση της σύνδεσης πέτυχε.
Το διαδίκτυο ήταν η τελευταία μας ανάσα.
Δεν ήταν πολυτέλεια· ήταν η τελευταία απόδειξη της ανθρωπιάς μας.
Τώρα έχει εξαφανιστεί.
Και στο σκοτάδι, σφαγιάζουν χωρίς συνέπειες.
Βρήκα αυτό το αχνό σήμα της eSIM, όπως ένας ετοιμοθάνατος βρίσκει μια λάμψη φλόγας.
Στάθηκα κάτω από έναν σκισμένο ουρανό, ρισκάροντας τον θάνατο, όχι για διάσωση, αλλά για να στείλω αυτό.
Ένα μόνο μήνυμα.
Μια τελευταία αντίσταση.
Αν διαβάζετε αυτό, θυμηθείτε:
Περπατήσαμε μέσα από φωτιά για να το πούμε.
Δεν μείναμε σιωπηλοί.
Μας άφησαν άφωνους.
Και όταν τα καλώδια αποκατασταθούν,
η αλήθεια θα ξεχυθεί μέσα από τα καλώδια,
και ο κόσμος θα μάθει τι επέλεξε να μην δει…»
Σε ένα άλλο του μήνυμα της ίδιας μέρας, ο γιατρός Dr. Ezzideen κατάφερε να γράψει:
«Είμαι γιατρός στη Γάζα.
Κάθε μέρα, κινούμαι μέσα από τα ερείπια, ράβοντας πληγές που ο κόσμος δεν θα δει ποτέ.
Και τη νύχτα, γράφω, επειδή κάποιες αλήθειες δεν μπορούν να μείνουν θαμμένες.
Αν τα λόγια μου σας έχουν φτάσει, δεν είναι τυχαία.
Είναι επειδή ο πόνος απαιτεί να γίνεται μάρτυρας.
Βοηθήστε με να φέρω αυτό το βιβλίο στον κόσμο.
Όχι για αναγνώριση. Όχι για διαφυγή.
Αλλά επειδή η μνήμη, όταν γραφτεί, δεν μπορεί να σβηστεί.»
Γιατρέ, μισό λεπτό. Σε στέλνουμε και εμείς ένα μήνυμα, που σίγουρα θα φτάσει εκεί, για να καταλάβεις ότι περνάτε δύσκολα κάτω, αλλά και εδώ πάνω είναι πολύ δύσκολα στο δάσος με τους αναρίθμητους …μακάκες. Ιδού:
«επιλεκτική αλληλεγγύη 12 Ιουνίου 2025 στις 08:52
Για αλληλεγγύη στα θύματα της Χαμάς τσιμουδιά…».
ΥΓ. Όχι ότι δεν δείχνουμε αλληλεγγύη, στα αθώα θύματα των παν-ηλίθιων της Χαμάς. Απλώς, ΔΕΝ είμαστε επιλεκτικοί (μακάκες).