Προχθές εγκαταστάθηκε στο στούντιο που νοικιάζω ο καινούργιος μου ενοικιαστής. Ένα νέο παιδί, καθηγητής, που διορίστηκε στην Κεφαλονιά.
Είχαμε συμφωνήσει να μπει στις 10 του μήνα, γιατί μέχρι τότε είχα δύο κρατήσεις. Όταν όμως μου είπε πως έμενε στο κάμπινγκ του Αργοστολίου, μέσα σε μια μικρή σκηνή και κοιμόταν σ’ ένα κρεβάτι εκστρατείας, ντράπηκα και μόνο στη σκέψη ότι εγώ θα έβγαζα λίγα χρήματα παραπάνω, ενώ ένας εκπαιδευτικός που ήρθε στο νησί για να διδάξει τα παιδιά μας θα συνέχιζε να κοιμάται στο κάμπινγκ.
Ακύρωσα και τις δύο κρατήσεις και του έδωσα το στούντιο νωρίτερα. Για μένα θα ήταν πραγματική ύβρις να κάνω διαφορετικά.
Αυτό που συμβαίνει με τη στέγαση των εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών και των φοιτητών στα νησιά έχει γίνει πια αβάσταχτο.
Τους ανακοινώνουν τις τοποθετήσεις μέσα στον Αύγουστο, όταν ειδικά στην Κεφαλονιά δεν πέφτει καρφίτσα, και τους αφήνουν να κόψουν το κεφάλι τους για να βρουν ένα δωμάτιο.
Κι αν βρουν, πολλές φορές πρόκειται για μια κουναβοφωλιά σε τιμή πολυτελούς ξενοδοχείου.
Ούτε το Υπουργείο Παιδείας, που τους αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχουν, ούτε το συνδικαλιστικό τους όργανο, παρά τις προσπάθειές του, έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να δώσει λύση σε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.
Με πολύ καλή συνεννόηση και μεγάλη κατανόηση για όσα αντιμετωπίζει, καθώς βρέθηκε ξαφνικά σ’ ένα νησί όπου τον Αύγουστο δεν υπάρχει ούτε δωμάτιο, συμφωνήσαμε να μείνει μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους.
Η σύζυγός του είναι δασκάλα στην Αθήνα και έμεινε εκεί με τα δύο παιδιά τους. Κι εγώ αναρωτιέμαι: γιατί δεν τοποθετούν αυτά τα ζευγάρια μαζί;
Γιατί χωρίζουν οικογένειες, τον έναν εδώ και τον άλλον εκεί, και τους αναγκάζουν να συντηρούν δύο σπίτια και να ζουν μακριά από τα παιδιά τους;
Κεφαλονίτες φίλοι μου, όσοι νοικιάζουμε γκαρσονιέρες και μικρά σπίτια, ας φανούμε μεγαλόθυμοι απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που αναζητούν στέγη. Ας πάρουμε και κάτι λιγότερο, όταν μπορούμε. Εκείνοι προσφέρουν στο νησί μας πολύ περισσότερα απ’ όσα τους προσφέρουμε εμείς.
Του είπα: «Όποτε έχεις τα χρήματα για το ενοίκιο, μου τα δίνεις. Μην αγχώνεσαι καθόλου γι’ αυτό».
«Χίλια ευχαριστώ», άκουσα.
Κι αυτά τα δυο λόγια ήταν όλη μου η ανταμοιβή.
Ας λογικευτούμε κι ας βάλουμε όλοι πλάτη για να στεγαστούν οι άνθρωποι που έρχονται να κρατήσουν όρθια τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις υπηρεσίες των νησιών μας.
Αγγελική Μαρκέτου.
Δεν τους ενδιαφέρει τους νησιώτες υγεία και παιδεία, τα παίρνουν μαύρα και περνάνε καλά. Αν πλήρωναν φόρους, θα είχαν και κατοικίες για εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς.
Εάν έχεις στοιχεία για φοροδιαφυγή, να πας στον εισαγγελέα. Το οφείλεις στον εαυτό σου και στην πατρίδα.
ΥΓ. Ζας ρε; Και πήγε το μυαλό μου…