Έφυγε από τη ζωή στα 74 του χρόνια ο Νίκος Καλογερόπουλος, ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που δεν χρειάστηκαν ποτέ πολλά για να μείνουν στη μνήμη.
Η παρουσία του στον ελληνικό κινηματογράφο, στο θέατρο και στην τηλεόραση ήταν ξεχωριστή, αλλά ο ίδιος δεν υπήρξε μόνο ηθοποιός. Ήταν σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός.
Από τους χαρακτηριστικούς ρόλους του στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» και στη «Λούφα και Παραλλαγή», μέχρι το «Ρεμπέτικο», το «Κάμπινγκ» και τη «Θηλυκή Εταιρεία», ο Καλογερόπουλος έφτιαξε χαρακτήρες που δεν έμοιαζαν κατασκευασμένοι.
Είχαν αλήθεια, ιδιορρυθμία, χιούμορ και μια βαθιά ανθρωπιά.Ίσως γι’ αυτό και ο ίδιος δεν αντιμετώπιζε την υποκριτική σαν ένα απλό επάγγελμα.
Σε συνέντευξή του είχε πει χαρακτηριστικά:«Την υποκριτική ή την έχεις μέσα σου ή δεν την έχεις.»Και για τη δημιουργία, ίσως πιο αποκαλυπτικά ακόμη: «Το πιο ωραίο από τα ταξίδια μου το κάνω με το γράψιμο, με τα στιχάκια, τις παραστάσεις, ό,τι γράφω, τέλος πάντων.»Η σχέση του με το σινεμά ξεκίνησε από παιδί. Θυμόταν πως όταν είδε για πρώτη φορά κινηματογράφο στο χωριό του, ενθουσιάστηκε τόσο, ώστε είπε στον πατέρα του:
«Εγώ θα γίνω σινεμάς». Μια παιδική φράση που, τελικά, έγινε ολόκληρη ζωή.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος έζησε έξω από τα καλούπια. Κι ίσως γι’ αυτό, όταν μιλούσε για τον εαυτό του, δεν μιλούσε σαν ένας άνθρωπος που φοβόταν να χάσει την καριέρα του.
Είχε πει: «Λειτουργούσα πάντα σαν να είχα πολλά λεφτά και δεν είχα ποτέ τίποτα.»
Αυτός ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος.Ένας «τρελός του σινεμά», όπως τον είχαν αποκαλέσει, ένας καλλιτέχνης που δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός σε όλους.
Προσπάθησε να μείνει αληθινός στον εαυτό του.Και τελικά, αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο έργο ενός ανθρώπου.Να φύγει από τη ζωή έχοντας υπάρξει ακριβώς αυτό που ήθελε να είναι…
Κώστας Βένιος
