Από το 2020 μέχρι σήμερα, 77 γυναίκες δολοφονήθηκαν από πρώην ή νυν συντρόφους-συζύγους, ενώ από τις αρχές του 2026 μετράμε ήδη 7 γυναικοκτονίες. Καλαμάτα, Αίγιο, Δράμα. Τρεις γυναικοκτονίες σε 15 ημέρες! Σύμφωνα με τα στοιχεία, 450 γυναίκες ανά μήνα ζητούν panic button στην Ελλάδα.
“Ποια είσαι εσύ πού θα με χωρίσεις; Με ξεφτίλισες. Σε βάζω κάτω και σε πατάω, δεν θα ξαναδείς τα παιδιά σου…”
Και δεν κουνιέται φύλλο. Κανένα ουσιαστικό μέτρο, καμιά εξαγγελία, καμιά θεσμική πρωτοβουλία.
Οι γυναικοκτονίες γίνονται στο πλαίσιο μακράς και σταθερής παρουσίας σχέσεων εξουσίας, σε πολιτισμικές κανονικότητες, σε ιδεολογίες που καθορίζουν ποιος δικαιούται να επιβάλλει και ποιος οφείλει να υπακούει. Κάθε φορά μοιάζει να ενεργοποιείται ένας ιδεολογικός μηχανισμός που δεν λειτουργεί για να ερμηνεύσει το έγκλημα, αλλά για να προστατεύσει το σύστημα αξιών που το γέννησε. Την πατριαρχία.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων γίνεται προσπάθεια θυματοποίησης του θύτη και ενοχοποίησης του θύματος. “Δεν μπορεί, κάτι θα έκανε κι αυτή”, “Πώς κυκλοφορούσε έτσι”, “γύρναγε αργά, είπε ένας γείτονας”, “δεν ξέρουμε όλη την αλήθεια”, “κανείς δεν φτάνει εκεί χωρίς λόγο”.
Γι’ αυτό δεν αρκεί μόνο η οργή και η θλίψη μας. Ούτε η αυτονόητη ποινική τιμωρία των γυναικοκτόνων. Οφείλουμε να συγκρουστούμε με όλους τους τρόπους, με τις ιδέες που νομιμοποιούν τον μισογυνισμό και την έμφυλη βία. Με τους θεσμούς που αφήνουν απροστάτευτα τα θύματα. Με εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στο φόβο, στον σεξισμό, στην ομο(τρανσ)φοβία.
Τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026, στις 20:00, στην Πλατεία Ρήγα Φεραίου Τρικάλων, πραγματοποιείται πορεία ενάντια στην έμφυλη βία, τις γυναικοκτονίες και τον φόβο που επιχειρεί να επιβληθεί στις ζωές μας. Είναι μια πορεία. Είναι η στιγμή που η σιωπή γίνεται φωνή. Που η θλίψη γίνεται παρουσία. Που η αγανάκτηση γίνεται βήμα. Θα περπατήσουμε για όλες εκείνες που δεν μπορούν πια να περπατήσουν δίπλα μας, για όσες δεν πρόλαβαν να ακουστούν, για όσες λείπουν.
Καλούμε γυναίκες και άντρες, γονείς και παιδιά, νέους και μεγαλύτερους, όλους όσοι πιστεύουν στην αξιοπρέπεια, στον σεβασμό και στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει χωρίς φόβο. Με τραγούδι, με μουσική, με τα βήματά μας και την παρουσία μας, στεκόμαστε απέναντι στη βία. Όχι από μίσος. Αλλά από αγάπη για τη ζωή. Από ανάγκη. Από αξιοπρέπεια. Επειδή είμαστε πολλοί. Επειδή ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
Οδηγίες συμμετοχής Φέρτε μαζί σας αυτοσχέδια ή κανονικά μουσικά όργανα. Φορέστε την «ελευθερία» σας. Βαφτείτε αυθόρμητα, δημιουργικά, όπως νιώθετε. Κατεβάστε στο κινητό σας τους τους παρακάτω στίχους που θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί.
Να τρέμει το κράτος, να κλείνουν οι δρόμοι
Να τρέμει όποιος χέρι τολμά και σηκώνει
Μας παίρνουν με βία την ξεγνοιασιά
Μας φύτεψαν φόβο μα φυτρώσαν φτερά
Και κάθε λεπτό σχεδόν κάθε μέρα
Θρηνούμε μια κόρη αδερφή και μητέρα
Μέσα σε μια νύχτα μας εξαφανίζουν
Συνένοχος είναι όποιος σιωπά σα μας αφανίζουν
***
Για εκείνες τις νύχτες που γύριζα μόνη
Στη θέα μιας μορφής το αίμα μου να παγώνει
Για όλα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά
Γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά!
Δικαίωμα δεν έχεις στο σώμα μου επάνω
Δε σου πέφτει λόγος πού πάω και τι κάνω
Δεν είναι αγάπη ο πόνος κι η βία
Όλες απαντάμε αν αγγίξεις μία
***
Κι αν δεν το κατάλαβες τούτοι οι στίχοι
Φωνάζουν πως βρίσκομαι εδώ από τύχη
Με οργή τραγουδάω ακούστε με όλοι
Στο σπίτι αν δεν έρθω, κάψτε την πόλη
***
Με λένε Ανίσα, Καρολάιν και Ελένη
Με σκότωσε το σύστημα που τους ξεπλένει
Είμαι η Τζεβριέ, η Ζάκι, η Μαρία Νεκταρία,
Ανθή, Ζωή, Αδαμαντία
Στο όνομα μου γράψτε νέα, ιστορία
Γιατί θα είμαστε εκεί
Για όσες έγιναν αόρατες.
Για όσες σώπασαν βίαια.
Για όσες δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Για να ακουστεί δυνατά ότι δεν συνηθίζουμε τον φόβο.
Για να ειπωθεί καθαρά: Καμία άλλη. Καμία μόνη. Εμείς είμαστε εδώ. Αυτές όχι. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
Ζητάμε:
Επαρκείς και ενεργές δομές πρόληψης και άμεσης παρέμβασης και δημιουργία ξενώνων σε κάθε δήμο για τις γυναίκες που κινδυνεύουν.
Επίδομα στέγασης.
Κατάργηση του νόμου Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών.
Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτανία.
Κι εμείς;
Εμείς έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, δεν “κοιτάζουμε τη δουλεία μας”, δεν σκεφτόμαστε “πού να μπλέκουμε”, νοιαζόμαστε και προστατεύουμε η μία την άλλη. .
Η Φυλική Αταξία και αλληλέγγυες γυναίκες θα βρεθούμε τη Δευτέρα 22 Ιουνίου στις 8.00 το βράδυ, στην αρχή του πεζόδρομου της Ασκληπιού για να εκφράσουμε την οργή μας, να ζητήσουμε δικαιοσύνη για εκείνες που δεν είναι πια μαζί μας, να απαιτήσουμε μέτρα αντιμετώπισης της έμφυλης βίας, να σταθούμε η μια δίπλα στην άλλη, να σπάσουμε τη σιωπή!
