Η 8η Μαρτίου δεν είναι για τα ψηλοτάκουνα ούτε για λουλούδια, είναι ημέρα μνήμης και συνείδησης

Θα μπορούσατε σήμερα να αφιερώνατε την ανάρτησή σας στη μνήμη των πέντε καμένων εργατριών της ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Είναι αναμενόμενο να μη γίνεται καμμία αναφορά στο έγκλημα αυτό, πόσο μάλλον όταν ο πολιτικός χώρος σας βγάζει σπυριά και φλύκταινες με αγώνες και δικαιώματα εργαζομένων γενικά και γυναικών κατ΄επέκταση. Ένας πολιτικός χώρος, στη ΝΔ αναφέρομαι , που αν γινόταν σήμερα η δίκη για τις καμένες εργάτριες το 1857 στη κλωστοϋφαντουργία κ στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, θα κατέθετε υπέρ του επιστάτη που εγκατέλειψε το κτίριο μαζί με τα κλειδιά των τελευταίων ορόφων όπου εγκλωβίστηκαν και βρήκαν φρικτό θάνατο οι εργάτριες τότε, όπως και σήμερα είναι με τον mr.Βιολάντα. Πάντα με τον ισχυρό δηλαδή και ποτέ με τον αδύναμο μεροκαματιάρη !

Η σημερινή μου ανάρτηση αφορούσε το νόημα της 8ης Μαρτίου ως ημέρας μνήμης των αγώνων των γυναικών για αξιοπρέπεια, ισότητα και δικαιώματα.

Οι ανθρώπινες απώλειες σε εργασιακούς χώρους – όπως και κάθε τραγικό γεγονός που αφορά εργαζόμενους ανθρώπους – δεν προσφέρονται για κομματικές αντιπαραθέσεις ούτε για εύκολες πολιτικές ταμπέλες.

Ως ψυχολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Τρικάλων έχω βρεθεί και είμαι δίπλα σε ανθρώπους και οικογένειες που βιώνουν τραύμα και απώλεια. Για τον λόγο αυτό αντιμετωπίζω τέτοια γεγονότα με σεβασμό, σοβαρότητα και χωρίς πολιτική εκμετάλλευση.

Η ουσία της ημέρας παραμένει η ίδια: να θυμόμαστε ότι τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια στην εργασία δεν χαρίστηκαν ποτέ, αλλά κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες. Σε αυτό πιστεύω ότι μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε.