Στα Άγραφα, το πρωινό δεν ξημερώνει, αλλά αποκαλύπτεται. Η αντάρα σηκώνεται αργά από τις ρεματιές και απλώνεται σαν λευκό πέπλο πάνω στις ράχες των βουνών, σβήνοντας τα όρια ανάμεσα στη γη και στον ουρανό. Τα έλατα προβάλλουν μέσα στις σκιές των παλιών θρύλων, άλλοτε κοντά και άλλοτε μακριά, σαν να παίζουν με το βλέμμα του οδοιπόρου.
Η σιωπή γίνεται πιο πυκνή μέσα στην ομίχλη. Ακούς μόνο την ανάσα του τόπου, τον ανεπαίσθητο ψίθυρο της νύχτας που αποχωρεί. Η αντάρα δεν κρύβει, αλλά μεταμορφώνει. Κάνει τα γνώριμα μονοπάτια μυστικά, τα βουνά απέραντα, και τον χρόνο να κυλά πιο αργά, σχεδόν τελετουργικά.
Όταν ο ήλιος επιχειρεί να τη διαλύσει, εκείνη υποχωρεί με αξιοπρέπεια, αφήνοντας πίσω της εικόνες γοητευτικές και μαγικές, σαν όνειρο που μετά δυσκολίας θυμάσαι. Και τότε καταλαβαίνεις πως, στα Άγραφα, η αντάρα δεν είναι απλώς ομίχλη. Είναι η ψυχή του τόπου που ξυπνά…
Μαρία Θ. Ζουμπουρλή
