Μια προσωπική ιστορία από τα νεανικά του χρόνια μοιράστηκε με αφορμή τα γενέθλιά του ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, επιλέγοντας να μετατρέψει τις ευχές που δέχθηκε σε μια αφήγηση βαθιάς ευγνωμοσύνης και ανθρώπινης γενναιοδωρίας.
Όπως περιγράφει σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το περιστατικό εκτυλίχθηκε το 1989, σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Έχοντας ολοκληρώσει τη διδακτορική του διατριβή στο Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και εξασφαλίσει θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα πρακτικό αλλά καθοριστικό πρόβλημα: Tην έλλειψη οικονομικών πόρων για το μεταβατικό διάστημα μέχρι την αναχώρησή του για τη Βοστώνη.
Τη λύση, όπως φαινόταν τότε, έδωσε μια απρόσμενη διάκριση από την Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, η οποία συνόδευε τον έπαινο για επιστημονική δημοσίευση με χρηματικό ποσό 80.000 δραχμών — αρκετό για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του. Ο ίδιος θυμάται τη στιγμή ως καθοριστική, μια ανακούφιση που του επέτρεψε να συνεχίσει απρόσκοπτα το επόμενο βήμα της πορείας του.
Χρόνια αργότερα, ωστόσο, ήρθε η ανατροπή που προσέδωσε νέα διάσταση στην ιστορία. Μετά τον θάνατο του καθηγητή του, Ορφέα Αντωνόγλου, το 2011, αποκαλύφθηκε ότι το ποσό εκείνο δεν προερχόταν από κάποιο βραβείο, αλλά από τον ίδιο τον μέντορά του, ο οποίος είχε φροντίσει να τοποθετήσει τα χρήματα ανώνυμα, ζητώντας να μην αποκαλυφθεί ποτέ η πράξη του.
Η αποκάλυψη, όπως σημειώνει ο κ. Κουρέτας, αποτέλεσε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής του, αναδεικνύοντας το μέγεθος της ανιδιοτελούς προσφοράς και της προσωπικής στήριξης που είχε λάβει. Από τότε, κάθε 2 Μαΐου λειτουργεί ως υπενθύμιση όχι μόνο της προσωπικής του διαδρομής, αλλά και της ευθύνης να ανταποκριθεί στο παράδειγμα που του άφησε ο άνθρωπος που, όπως αναφέρει, «σημάδεψε τη ζωή του».
Μέσα από την αφήγησή του, ο Περιφερειάρχης αναδεικνύει μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ουσιαστική διάσταση της επιστημονικής και ανθρώπινης πορείας. Τη δύναμη της σιωπηλής στήριξης και τη σημασία των πράξεων που, χωρίς αναγνώριση, μπορούν να καθορίσουν το μέλλον ενός ανθρώπου.
Α.Ρ.
onlarissa.gr
Τύφλα να έχει ο Βασιλάκης Καΐλας..
Δεν αντέχω άλλο κλάμα…
Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει να γράφει αυτά τα δακρύβρεχτα κείμενα.;;;
Καταλάβαμε ότι πήγε μερικούς μήνες στην Βοστώνη και ότι την μια πουλάει η μάνα του το δαχτυλίδι,την άλλη γίνεται έρανος για να βγάλει αεροπορικά εισιτήρια και στο τέλος βρίσκεται ενας αφανής σπόνσορας( ο καθηγητής του) που τον στηρίζει οικονομικά….. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και χιλιάδες Έλληνες που κάνουν καριέρα εδώ και χρόνια στην Αμερική και δεν το έχουν πει ούτε στον γείτονα τους…Η Ελλάδα δεν έχει μόνο Λαζαρίδηδες αλλά και αγωνιστές επιστήμονες που το αρρωστημένο κατεστημένο των καρεκλοκένταυρων οσφεοκαπτών των κομματικών σωλήνων ,τους αναγκάζουν να δοκιμάσουν την τύχη τους ,εκτός των συνόρων της χώρας..
Καλέ κύριε δεν είμαι ζητιάνος,λουστράκος είμαι…
Αν όμως κατέβει αντίπαλος στις εκλογές ο Μακάριος, ο γνωστός βεβαίως, θα ψηφίσουν τον γιγαντοτεραστιο επιστήμονα Λαζαρίδη.
Είναι από ποια μεριά του λόφου βλέπεις την ιστορία. Ας πούμε, ότι αυτοί που έχασαν τις καρέκλες του πρώτου ορόφου του κτηρίου στην οδό Τσιτσάνη, το βλέπουν αρνητικά. Παράδειγμα, οι απόγονοι των υφασματεμπόρων, που τόσα έτη έκαναν τη δουλειά του Άκη.
Επειδή η θειά μ απ’ τη Βασιλική, είχε δει όραμα για τον πολυχρονεμένο μας σωτήρα Περιφερειάρχη, είχε στείλει τότε 1 1/2 σύνταξη του μακαρίτη για τις σπουδές του!
Άχνα όμως γιατί τα ξαδέρφια δεν έχουν χούμορ! Finos film