Ρίχνω κλεφτές ματιές στο Μουντιάλ, το Μουντιάλ που περνάει ως επί το πλείστον από τις ΗΠΑ όπου και εδώ, ο ανεκδιήγητος, γραφικός πλην επικίνδυνος Τραμπ, “λερώνει” με αποκλεισμούς και απαγορεύσεις…,τη διεθνιστική σημασία του παγκόσμιου κυπέλλου που μετρά 96 χρόνια ζωής.
Επί της ουσίας, η μαγεία του ποδοσφαίρου που βίωσαν οι γενιές από το ’60 μέχρι και το ’80, χάθηκε !
Η δύναμη, η ταχύτητα και η απουσία πρωτοβουλιών, έφεραν το ποδόσφαιρο σε ένα επίπεδο ομοιογένειας, πληκτικό και άτεχνο λες και η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προπονείται από μία και μόνη σχολή !
Ακόμη και η Λατινική Αμερική, εγκαταλείπει την ποδοσφαιρική φαντασία και παραδίδεται στην ευρωπαϊκή σκοπιμότητα…με
καραμπινάτο το παράδειγμα της Βραζιλίας που διασύρθηκε με 1-7 (!!!) από τους Γερμανούς μέσα στην ίδια τους τη χώρα τον Ιούλιο του 2014.
Κάποτε, οι περισσότεροι παίχτες διέθεταν ποδοσφαιρικές αρετές που στο σύνολο θεωρούνταν ισοϋψείς χωρίς να παραβλέπουμε τις “Μοναδικότητες” κάποιων παιχτών που γέννησαν τους θρύλους και κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του φίλαθλου κόσμου κατατάσσοντας το ποδόσφαιρο στη δημοφιλέστερη θέση μεταξύ των ομαδικών σπορ.
Χωρίς να επιθυμώ το μηδενισμό του ποδοσφαιρικού γαλαξία, θα τελειώσω τούτη τη σκέψη μου με τη διαπίστωση πως, όσο κι αν άλλαξε το ποδόσφαιρο, όσοι ματώσαμε στις αλάνες και μεγαλώσαμε με ένα τόπι στο πόδι, κάθε που έρχεται το Μουντιάλ, η μνήμη μας θα ανακαλεί τα μεγάλα πορτρέτα παιχτών που μετέτρεψαν τη μπάλα σε μια ασύλληπτη τέχνη και γοητεία, έννοιες που ψάχνουμε σε όλα τα Μουντιάλ, του παρόντος μη εξαιρουμένου.
Kourso
