Λένε πως αν βρεθείς ένα δειλινό στον κάμπο της Καρδίτσας και κοιτάξεις κατά τα Άγραφα, θα τη δεις. Ξαπλωμένη στα βουνά, με πρόσωπο γαλήνιο, βλέμμα χαμηλωμένο και σώμα απλωμένο στις κορυφές. Η Κοιμωμένη.
Μοιάζει να κοιμάται. Μα δεν είναι ύπνος αυτός. Είναι προσμονή. Είναι θρήνος παλιός, που έγινε βράχος.
Οι παλιοί, που ήξεραν να βλέπουν αλλιώς τον κόσμο, λέγανε πως ήταν μια μάνα. Μια μάνα που έχασε τα παιδιά της στους καιρούς τους μαύρους. Που της τα πήραν με τη βία, τα ’κλεψαν μικρά και τα μεγάλωσαν σαν ξένα. Που γύρισαν πίσω όχι σαν γιοι της, μα σαν εχθροί. Κι εκείνη δεν μίλησε. Μονάχα πήρε το δρόμο για τα βουνά. Δεν φώναξε, δεν έκλαψε. Έγινε πέτρα. Έγινε χώμα. Έγινε το ίδιο το βουνό.
Κι από τότε είναι εκεί. Μέρα και νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι. Να θυμίζει. Να στέκει. Σαν όρκος βουβός. Σαν ησυχία που πονά.
Κάθε φορά που φυσάει δυνατά πάνω απ’ τα Άγραφα, λες κι ακούς την ανάσα της. Και κάθε που δύει ο ήλιος πίσω απ’ το κεφάλι της, βάφει με αίμα τα μαλλιά της. Δεν ξεχνάει.
Την ονομάζουν Κοιμωμένη, μα δεν κοιμάται. Αγρυπνά. Για όλους τους γιους που δεν γύρισαν ποτέ. Για όλα τα παιδιά που χάθηκαν πριν προλάβουν να θυμηθούν ποιανού ήταν. Για όλους εμάς που ψάχνουμε ρίζες, όνομα, πατρίδα και μνήμη.
Στάσου μια στιγμή και κοίτα την. Θα νιώσεις κάτι να σε τραβά απ’ την καρδιά. Δεν είναι μόνο το τοπίο. Είναι που βλέπεις έναν πόνο τόσο μεγάλο, που δεν χωρά στις λέξεις.
Γι’ αυτό έγινε σχήμα. Για να μείνει. Για να τον δουν κι αυτοί που δεν έμαθαν ποτέ την ιστορία.
Κι αν καμιά φορά σου φανεί πως γέρνει λίγο το κεφάλι της, μην τρομάξεις. Ίσως σε πρόσεξε. Ίσως κατάλαβε πως κάποιος την ένιωσε. Ίσως, για μια στιγμή, να μην ένιωσε τόσο μόνη…….
Ευχαριστώ πολύ την σελίδα Σκιές και Ψίθυροι που δέχθηκε να ανεβάσω το post.
Ελενα Δημητρίου
