Απο’ όσα συνέβησαν σήμερα στην “αίθουσα” δικαστηρίου για τα Tέμπη στάθηκα στην Κραυγή της κυρίας Σοφιας Πλακιά.
Μητέρα που της δολοφόνησαν τα παιδιά και θέλησα να γράψω κάτι για εκείνην:
Η κραυγή της μάνας δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Δεν είναι απλώς ένας ήχος είναι ένα ρήγμα στον κόσμο.
Ξεκινά βαθιά, από εκεί που κάποτε χτυπούσαν δυο μικρές καρδιές μέσα της. Από εκεί που φύλαγε όνειρα, γέλια, πρώτα βήματα, λέξεις που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.
Και ξαφνικά, όλα σωπαίνουν. Όλα χάνονται. Κι εκείνη μένει πίσω, να κρατά το κενό.
Η φωνή της σπάει τον αέρα.
Δεν φωνάζει μόνο τα ονόματά τους, φωνάζει όσα δεν ειπώθηκαν, όσα δεν θα ζήσουν, όσα της έκλεψαν οι άνθρωποι μα και, η μοίρα.
Είναι μια κραυγή που δεν ζητά απάντηση, γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει.
Τα χέρια της, που κάποτε έντυναν, τάιζαν, προστάτευαν, τώρα σφίγγουν το τίποτα.
Αγκαλιάζουν σκιές. Και η αγκαλιά αυτή πονά περισσότερο κι από τον ίδιο τον θάνατο.
Ο χρόνος δεν περνά για εκείνη. Στέκεται. Κάθε λεπτό είναι μια αιωνιότητα γεμάτη αναμνήσεις.
Ένα παπούτσι ξεχασμένο στη γωνία. Ένα παιχνίδι που δεν θα ξανακουστεί.
Μια φωτογραφία που τώρα καίει τα μάτια.
Και μέσα σε όλα, η κραυγή συνεχίζει. Όχι πάντα δυνατά. Μερικές φορές είναι ψίθυρος, μια σιωπηλή ρωγμή στην ψυχή. Μα είναι εκεί.
Πάντα εκεί.
Γιατί μια μάνα δεν ξεχνά.
Δεν «ξεπερνά».
Ταπεινά συγγνώμη της ζητώ γι αυτό που της κατάφεραν οι άνθρωποι. Νιώθω ως άνθρωπος σκουπίδι μπροστά της
Συγγνώμη μάνα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ δημοσιογράφος
