Χιλιάδες παραγωγοί βρίσκονται χωρίς κεφάλαιο κίνησης στην έναρξη της καλλιεργητικής περιόδου, αναγκαζόμενοι να καταφύγουν σε ακριβό δανεισμό ή να αφήσουν χωράφια ακαλλιέργητα, γεγονός που θα πλήξει το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας τους επόμενους μήνες.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια ακόμη υπόθεση κακοδιαχείρισης. Είναι μια συστημική οικονομική αποτυχία που υπονομεύει τη μοναδική βαριά βιομηχανία της ελληνικής επαρχίας. Αν η επιτροπεία και οι έλεγχοι που ξεκινούν τώρα δεν αποδώσουν καρπούς άμεσα, η χώρα κινδυνεύει με ένα «σοκ» στον αγροτικό τομέα, όχι από την τιμή του πετρελαίου, αλλά από την πλήρη αποκοπή από τη μοναδική πηγή σταθερής χρηματοδότησης: τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Ο λογαριασμός των Βρυξελλών έρχεται και θα είναι βαρύς για όλους.
Η απώλεια ρευστότητας στην ύπαιθρο
Το πρώτο και κυριότερο οικονομικό μέγεθος παραμένουν τα 2,1 δισεκατομμύρια ευρώ των ετήσιων άμεσων ενισχύσεων. Σε μια περίοδο που το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί κατά 35% – 40%, η καθυστέρηση των ενισχύσεων στερεί από την επαρχία την απαραίτητη ρευστότητα, προκαλώντας αλυσιδωτή αντίδραση (domino effect) στο λιανεμπόριο και τις τοπικές επιχειρήσεις.
Λόγω της ημερομηνίας…
Οι περισσότεροι και ειδικά οι ιθύνοντες, δεν πήραν μάλλον χαμπάρι τη σοβαρότητα της κατάστασης. Νομίζουν ότι όλο αυτό ισοδυναμεί με μία κλήση για παράνομη στάθμευση. Θα την πληρώσουμε και όλα καλά.
Σαν αυτές τις ημέρες λοιπόν, 9/4 του 1870, η διαβόητη συμμορία των αδελφών Αρβανιτάκη δολοφονεί εν ψυχρώ ευρωπαίους περιηγητές, ανάμεσά τους Βρετανούς και Ιταλούς, και η υπόθεση εξελίσσεται σε διπλωματική καταιγίδα με επίκεντρο την Αθήνα. Η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε παγιδευμένη ανάμεσα στην πίεση των μεγάλων δυνάμεων και στον φόβο ότι αν ενδώσει στην πληρωμή λύτρων, θα νομιμοποιήσει ουσιαστικά τη ληστοκρατία που μάστιζε την ύπαιθρο.
Η αντίδραση στην Ευρώπη είναι εκρηκτική: βρετανικές και ιταλικές εφημερίδες παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «βάρβαρη χώρα χωρίς νόμους», ζητώντας σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα. Οι διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας – Βρετανίας παγώνουν, η κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη καταρρέει υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής και της εσωτερικής κριτικής, και η «Σφαγή στο Δήλεσι» μένει στην Ιστορία ως σύμβολο του πώς η ληστοκρατία και η κρατική ανεπάρκεια μπορούν να μετατρέψουν μια τοπική εγκληματική πράξη σε διεθνή κρίση με πολιτικές προεκτάσεις.
Νικόλαος Κούκος.
ΥΓ. Τα συμπεράσματα του καθενός, δικά του. Όσο του «φθάνει» δηλαδή. Όταν όμως, στις τυχόν διεθνείς συναλλαγές σας, σας κοιτάνε κάπως, μην παρεξηγηθείτε.
Ήδη άρχισε η αντεπίθεση. Η …Κάθριν διαμηνύει παντού, ότι θα κινηθεί νομικά κατά της εισαγγελέως, εάν δικαιωθεί.
…εάν ΔΕΝ δικαιωθεί, (μάλλον) ΔΕΝ θα κινηθεί νομικά κατά της εισαγγελέως.