Nατάσσα Γρατσάνη
Κάθε φορά που ανοίγει μια συζήτηση για την ισότητα των φύλων στα Τρίκαλα, δεν αργούν να εμφανιστούν οι ίδιες γνώριμες φωνές.
«Υπερβάλλετε», «δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα εδώ», «έτσι μεγαλώσαμε», «αυτά είναι ξενόφερτες ιδέες».
Και όμως, αυτά τα σχόλια είναι ακριβώς η απόδειξη ότι η πατριαρχία δεν ανήκει στο παρελθόν. Η πατριαρχία δεν είναι μόνο οι ακραίες μορφές έμφυλης βίας που συγκλονίζουν την κοινωνία.
Είναι και τα καθημερινά σχόλια που λένε σε μια γυναίκα πώς να ντύνεται, πώς να μιλάει, πότε να κάνει οικογένεια, πόσο «δυναμική» επιτρέπεται να είναι χωρίς να χαρακτηριστεί «δύσκολη».
Είναι η ευκολία με την οποία μια γυναίκα που διεκδικεί δημόσιο λόγο αντιμετωπίζεται με ειρωνεία ή απαξίωση, ενώ η ίδια στάση σε έναν άνδρα θεωρείται ηγετική φυσιογνωμία.
Στα Τρίκαλα, μια πόλη που δικαίως καμαρώνει για την καινοτομία και την εξωστρέφειά της, αξίζει να αναρωτηθούμε: μπορούμε να μιλάμε για πρόοδο όταν στον δημόσιο διάλογο εξακολουθούν να ακούγονται σχόλια που αναπαράγουν στερεότυπα δεκαετιών;
Όταν η εξωτερική εμφάνιση μιας γυναίκας γίνεται αντικείμενο συζήτησης περισσότερο από τις ιδέες της; Όταν η ισότητα παρουσιάζεται ως «υπερβολή» αντί ως αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα;
Ο δημόσιος λόγος έχει σημασία. Οι λέξεις διαμορφώνουν αντιλήψεις. Όταν πρόσωπα με δημόσιο βήμα αντιμετωπίζουν τον σεξισμό ως αστείο ή αναπαράγουν αντιλήψεις που περιορίζουν τις γυναίκες σε προκαθορισμένους ρόλους, δεν εκφράζουν απλώς μια προσωπική γνώμη.
Συμβάλλουν στη διατήρηση μιας κουλτούρας που νομιμοποιεί τις διακρίσεις και αποθαρρύνει όσες και όσους τις αμφισβητούν. Η συζήτηση δεν αφορά μια «σύγκρουση ανδρών και γυναικών».
Αφορά το δικαίωμα όλων να ζουν χωρίς στερεότυπα. Αφορά τους άνδρες που μεγαλώνουν με την πίεση να μην εκφράζουν ευαισθησία, τα αγόρια που μαθαίνουν ότι η αξία τους μετριέται από την κυριαρχία, τις γυναίκες που καλούνται να αποδεικνύουν διαρκώς ότι αξίζουν τη θέση που κατέκτησαν με τις ικανότητές τους.
Τα Τρίκαλα μπορούν να πρωτοπορούν στην τεχνολογία, στις υποδομές και στην ανάπτυξη. Η πραγματική πρόοδος, όμως, θα φανεί όταν πρωτοπορούν και στον σεβασμό, στην ισότητα και στην ποιότητα του δημόσιου διαλόγου.
Όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον σεξισμό ως «μια κουβέντα της στιγμής» και αρχίσουμε να τον αναγνωρίζουμε ως αυτό που πραγματικά είναι: εμπόδιο σε μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία.
Η σιωπή απέναντι στον σεξισμό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ανοχή. Και η ανοχή δεν αλλάζει ποτέ την κοινωνία προς το καλύτερο.
Νατάσσα,
Το άρθρο σου θίγει ένα σημαντικό ζήτημα, αλλά δυστυχώς αγγίζει μόνο την επιφάνεια του προβλήματος. Για να μιλήσουμε ειλικρινά για τη γυναικεία ενδυνάμωση και την ισότητα, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα στερεότυπα.
Ο εταιρικός και πολιτικός κόσμος παραμένουν βαθιά ανδροκρατούμεμοι. Δεν είναι τυχαίο ότι για τις υψηλές διοικητικές θέσεις επιλέγονται συχνά γυναίκες ανύπαντρες ή χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις. Οποιαδήποτε άλλη γυναίκα για να γίνει αποδεκτή αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στα παιδιά της και την καριέρα της μιας και η απαραίτητη νομοθεσία που βοηθάει τη γυναίκα με εύκαμπτο ωράριο και διακοπές αλλά και πιο γενναιόδωρη άδεια πατρότητας απλά δεν υπάρχει.
Το σύστημα λοιπόν επιβραβεύει τη γυναίκα μόνο όταν εκείνη αποποιείται τους παραδοσιακούς της ρόλους και υιοθετεί το ανδρικό πρότυπο καριέρας, αντί να αλλάξει το ίδιο το εργασιακό περιβάλλον για να γίνει συμπεριληπτικό.
Τέλος, δε μπορώ να μην αναφερθώ στη θέση του κόμματός σας σχετικά με το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, και συγκεκριμένα στην αντίθεση σας στο δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση. Το δικαίωμα αυτό είναι θεμελιώδες για την ικανότητα της γυναίκας να ορίζει αυτόνομα τη ζωή της.
Αν τα δικαιώματα της γυναίκας πραγματικά σας ενδιαφέρουν και σας συγκινούν, φροντίστε να ανοίξετε τους ορίζοντες σας και ως πολιτικός να διεκδικήσετε, εκ μέρους όλων των γυναικών, δικαιώματα που πραγματικά θα αλλάξουν τη ζωή τους.
Ευχαριστούμε Έι Άι, για την απάντηση.
‘Οσα δε φτάνει η αλεπού….
Ρε συ Οι λίγοι, με τον Τάκη ασχολείσαι;
ΥΣ: Ποιον Τάκη;
Πωωω…
Τι είπε ο καλλιτέχνης…
Νατάσα κράτα γερά και σταθερά μην κάνεις πίσω, θα νικήσουμε.
Τα πιο κάτω, που σε ρωτάει επίμονα η Έι Άι, για να σε έχει σε συνεχή κουβέντα, τα εξαφάνισες όμως.
Περνιέσαι για έξυπνος, έτσι δεν είναι;