Δεν ήμουν ποτέ οπαδός της Ζ. Κωνσταντοπούλου και του εισαγγελικού δρόμου για τον σοσιαλισμό που πρεσβεύει.
Τουναντίον, υποψιάζομαι ότι με τα βίας την αντέχει ακόμα και αυτός ο πιο αγαπημένος της άνθρωπος στον κόσμο – ο εαυτός της.
Ωστόσο, το μίσος που εκδηλώνουν οι δεξιοί και οι ακροκεντρώοι απέναντί της δεν έχει να κάνει ούτε με το ύφος, ούτε με τη συμπεριφορά της.
Αλλά ότι υψώνει ενώπιον τους έναν καθρέφτη που τους αναγκάζει να δουν τον εαυτό τους και τη χώρα όπως πραγματικά είναι και όχι όπως φασιώνονται ότι είναι.
Στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτονται σημεία και τέρατα.
Πώς υπουργοί, βουλευτές, γενικοί γραμματείς και διοικητές οργανισμών έστησαν, παρέα με κάτι λούμπεν τύπους σαν τον Φραπέ και τον Χασάπη, μια κανονική εγκληματική συμμορία, εποπτευόμενη από το Μαξίμου, η οποία λυμαινόταν το δημόσιο χρήμα, απειλούσε και εξόντωνε όποιον στεκόταν στον δρόμο της.
Με διαλόγους, μάλιστα, που μπροστά τους ό,τι έχει εκστομίσει η Ζ. Κωνσταντοπούλου μοιάζει με ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη.
Φευ, οι φίλοι μας οι δεξιοί και οι ακροκεντρώοι δεν ενοχλούνται από όλα αυτά, δεν θυμώνουν που η αγαπημένη τους κυβέρνηση πιάστηκε (για πολλοστή φορά) με τη γίδα στην πλάτη.
Δεν ενοχλούνται που ο πρωθυπουργός και το μισό υπουργικό συμβούλιο – ανάμεσά τους και ο Ευρωπαίος Πιερρακάκης – φωτογραφίζονται όλο καμάρι στο σπίτι του Φραπέ, τον οποίο κατά τα άλλα δεν γνωρίζουν.
Όχι βέβαια, εξοργίζονται με το ύφος και το ήθος της Ζ. Κωνσταντοπούλου, τους προσβάλλει τη «φραπέδια» αισθητική τους, τους μαγαρίζει τον «χασάπικο» πολιτισμό τους.
Όπου κι αν ταξιδέψουν, η Ζωή τους πληγώνει.
Η Ζ. Κωνσταντοπούλου είναι το φετίχ των ακροκεντρώων, συγκεντρώνει πάνω της το μίσος, αλλά και τη λίμπιντό τους, επιτρέποντάς τους να απαρνηθούν τη δική τους εμπλοκή στη μετατροπή της χώρας σε μια λούμπεν Κολομβία των Βαλκανίων.
Λατρεύουν να τη μισούν γιατί τους αντιμετωπίζει όπως πραγματικά είναι – ως τα λαμόγια της διπλανής πόρτας – και όχι ως αυτό που φαντασιώνονται ότι είναι – μετριοπαθείς, Ευρωπαίοι, πολιτισμένοι.
Γιατί τους φωνάζει κατάμουτρα ότι αυτό που κάνουν στη χώρα είναι βιασμός και όχι συναινετικός, μετριοπαθής, ρομαντικός έρωτας με ηλιοβασιλέματα και διαγράμματα, όπως τον εμφανίζει ο Σκέρτσος, αφότου πρώτα έχει δειπνήσει με τον «συναγωνιστή» Φραπέ.
Αυτές τις μέρες ακούω συνέχεια ανθρώπους, ιδίως νέους, που απολαμβάνουν τα βίντεο με τις ερωτήσεις και τα σχόλια της Κωνσταντοπούλου στους εμπλεκόμενους του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Τα βιώνουν ως μια συμβολική απόδοση δικαιοσύνης. Συμβολική γιατί γνωρίζουν ότι πραγματική δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί, φρόντισε η κυβέρνηση για αυτό.
Όπως μας εξήγησε ο Άδωνις, η ΝΔ διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή και αυτή η πλειοψηφία αποφάσισε ότι οι υπουργοί δεν έχουν ποινικές ευθύνες. Μαζί με τους υπουργούς, θα τη γλιτώσουν και όλοι οι υπόλοιποι.
Και ενώ τα είχαν κανονίσει όλα μια χαρά, αθωώνοντας προκαταβολικά τους εαυτούς τους, έρχονται η Ζ. Κωνσταντοπούλου και η Μιλένα Αποστολάκη – και τη δική της συμπεριφορά στην εξεταστική «αήθη» τη χαρακτηρίζουν – δείχνοντας πόσο ένοχοι είναι, μέσα από τα δικά τους λόγια και πράξεις.
Μισούν τη Ζωή γιατί τους υπενθυμίζει ότι όση ζάχαρη κι αν ρίχνουν στα σκατά, δεν γίνονται κομπόστα, παραμένουν σκατά.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι η θεαματική προσομοίωση δικαιοσύνης, σε μια χώρα που η δικαιοσύνη έχει καταντήσει ανέκδοτο.
Δ. Τσίρκας
