Ο λόγος είναι φυσικά η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική αρένα.
– Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει έναν πολίτη που θέλει να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα του “εκλέγειν και εκλέγεσθαι”.
– Προσωπικά προτιμώ οι υποψήφιοι της κάλπης να προέρχονται από τον λαό, κι όχι από τα πολιτικά παζάρια, από τον πλούτο, τα πολιτικά γραφεία, ή από την οικογενειοκρατία, την διαπλοκή, τους κομματάρχες, τους “φραπέδες” και τους “χασάπηδες”.
Τα ζήσαμε τα ζούμε και τα πληρώνουμε όλα αυτά.
– Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη ζωή μας από τους αγώνες, τα κινήματα, από την αντίσταση απέναντι στην βρωμιά, το άδικο και την εκμετάλλευση, με ένα πείσμα και πίστη στον σκοπό της, απέναντι σε ένα πρωτοφανές έγκλημα..
Χαρακτηριστικά που λείπουν σήμερα ή έχουν απαξιωθεί. Αυτά τα έχει η Μαρία Καρυστιανού και με το παραπάνω.
– Μια πολίτης που έκανε τον πόνο της ανυποχώρητο αγώνα και διεκδίκηση. Μια πολίτης και φυσικά μια μάνα, που παλεύει τόσα χρόνια με ένα διεφθαρμένο κράτος χωρίς να κάνει βήμα πίσω.
Μια πολίτης που το σύστημα δεν μπόρεσε να την νικήσει, να την καταβάλει, να την φοβίσει, να την αναγκάσει να υποχωρήσει με αθέμιτες και αισχρές πολλές φορές πρακτικές.
Γιατί λοιπόν να αμφισβητήσω το δικαίωμα της να προχωρήσει αυτόν τον αγώνα παραπέρα;
Πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι χρήσιμη και ικανή στα βουλευτικά έδρανα;
– Το εάν συμφωνήσω ιδεολογικά με τις θέσεις που θα προβάλει και θα προτείνει, δεν το γνωρίζω, αλλά ελπίζω ότι θα είναι μια συνέχεια, μια έμπρακτη εξέλιξη των αγώνων που έχει δώσει μέχρι τώρα.
Πολλά θα ξεκαθαρίσουν στην πορεία. Το θυμικό του ελληνικού λαού το κέρδισε με το σπαθί της. Γι’ αυτό και στηρίζω την απόφαση της να πολιτευτεί. Μέχρι εκεί.
Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά, θα φανούν στο μέλλον, επειδή ένα κομματικό – πολιτικό σχήμα δεν είναι μονοπρόσωπο, (χορτάσαμε), αλλά συλλογικό.
Τότε θα μιλήσουμε περί πολιτικής.
– Μην βιάζονται όμως οι Κασσάνδρες να ασπαστούν και να συνεχίσουν τον ανήθικο και αισχρό πόλεμο που με τόση μανία ξεκίνησαν τα κυβερνητικά λαμόγια, τα όργανα του παρακράτους.
– Ένα νέο άφθαρτο πρόσωπο, που δεν χρειάζεται να δώσει παραπάνω διαπιστευτήρια, πιστεύω ότι θα είναι θετικό να εμπλακεί (χαρά στο κουράγιο της) στην πολιτική αυτής της χώρας και να αποκτήσει εμπειρία και από μέσα.
Ο δρόμος όμως έχει πολλές παγίδες από εχθρούς και “φίλους”.
Καλή συνέχεια στον αγώνα σου Μαρία Καρυστιανού. Kώστας Καλδάρας
Η απόφαση της κ. Καρυστινού να πολιτευτεί αποτελεί μια θετική εξέλιξη για τον δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για μια γυναίκα με καθαρό λόγο, ισχυρή προσωπικότητα και βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Δεν προέρχεται από τον στενό κομματικό σωλήνα, αλλά από την πραγματική ζωή, κάτι που της επιτρέπει να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα των πολιτών με ειλικρίνεια και ενσυναίσθηση.
Η στάση της μέχρι σήμερα δείχνει συνέπεια, θάρρος και διάθεση να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις όταν το θεωρεί απαραίτητο. Η είσοδός της στην πολιτική μπορεί να φέρει έναν λόγο πιο ανθρώπινο, πιο άμεσο και ουσιαστικό, δίνοντας φωνή σε ανθρώπους που συχνά αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται.
Σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά ανανέωση, αξιοπιστία και αυθεντικότητα, η Καρυστινού μπορεί να αποτελέσει μια ελπιδοφόρα παρουσία, ικανή να συμβάλει θετικά και δημιουργικά στο κοινό καλό.
Εμείς την συμπαθούμε την Καρυστιανού, αλλά οι Κασσάνδρες ποιες είναι;
Στον τίτλο λέει ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουν.
Στο κείμενο λέει να μην βιάζονται και ότι είναι ανήθικες, αισχρές, μανιασμένες και υποστηρίχτριες του Κούλη. Αν ισχύει το τελευταίο, τότε εξ ορισμού ισχύουν και όλα τα προηγούμενα, οπότε να μην μιλήσουν ντιπ.
Γιατί συμφωνώ με την κάθοδο της κυρίας Καρυστιανού στην πολιτική (ακόμη δεν το είδαμε, Γιάννη το είπαμε).
Εδώ κατέβηκαν, με τεράστια επιτυχία μάλιστα, οι:
1. Γιωργάκης. Αυτός, που φύτευε την ελιά μαζί με τη γλάστρα, την οποία μάλιστα …πατίκωνε με το πόδι, για να πάει κάτω καλά, να ριζώσει που λέμε. Ευτυχώς δεν «έκοψε» εκείνη την ώρα στους Τούρκους που τον φιλοξενούσαν, να πουν «είναι σημάδι του Αλλάχ, ορμάμε να τους φάμε λάχανο».
2. Κωστάκης. Αυτός, που τον περίμεναν επτά έτη (αυτοί που τον ψήφισαν δις) να …κάνει κίνηση. Αυτός, που τον παρακολουθούσαν οι Αμερικανοί (με …διπλά, αντικριστά κινητά σε ταράτσα, για να μάθουν που έχει το καλύτερο κοντοσούβλι).
3. Αλέξης ο Mέγας. Αυτός, ο γίγας της πολιτικής, αυτός που τελείωσε τη δουλειά στο τσάκα-τσάκα (σαν τον Κούλη Στολίγκα στους Δοσατζήδες) και κατόπιν εξαφανίστηκε, μαζί με τους στημένους «βοηθούς» του. Μόνο του αρνητικό, η Γεωγραφία. Βέβαια, νομπάντις πέρφεκτ, που θα έλεγε και ο ίδιος.
4. Κυριάκος. Επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής (και μη αυτο-γελοιοποίησης).