Η εικόνα των εργαζομένων στο εργοστάσιο «Βιολάντα», την Τρίτη, έξω από τα δικαστήρια των Τρικάλων, να χειροκροτούν και να επευφημούν τον εργοδότη τους, φωνάζοντας «Κώστα κράτα γερά», ήταν ανατριχιαστική και βαθιά σοκαριστική.
Και όσο και αν ψάξεις να βρεις έναν λόγο για να δικαιολογήσεις αυτή την πρωτοβουλία, ακόμα και αν έγινε κατόπιν «πιέσεων» από την εργοδοτική πλευρά, όπως καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, άδικος κόπος. Δεν υπάρχει.
Πριν από λίγες ημέρες πέντε συναδέλφισσές τους βρήκαν μέσα στο εργοστάσιο, στον κοινό χώρο εργασίας τους, τραγικό θάνατο.
Πέντε οικογένειες διαλύθηκαν, θρηνούν, πενθούν. Παιδιά έμειναν ορφανά, γονείς καταστράφηκαν, σύντροφοι χώρισαν.
Και αυτοί -δυστυχώς ανάμεσά τους πολλές γυναίκες- έκριναν σωστό, ηθικό, έντιμο, συναδελφικό, αλληλέγγυο, να συγκεντρωθούν -ακόμα και πανό έφτιαξαν «η αξιοπρέπεια δεν συκοφαντείται»- για να συμπαρασταθούν στον εργοδότη τους.
Στον άνθρωπο που κατηγορείται για δεκάδες παραβάσεις, οι οποίες πιθανότατα -η έρευνα είναι σε εξέλιξη- να οδήγησαν σε αυτό το τραγικό δυστύχημα.
Και όμως την ώρα που τα στοιχεία που αποκαλύπτονται καθημερινά από καταθέσεις εργαζομένων αλλά και άλλων εμπλεκομένων παρουσιάζουν κατάφωρες παραβιάσεις των διατάξεων ασφάλειας από τον ιδιοκτήτη, την ώρα που η κατηγορία σε βάρος του αναβαθμίστηκε σε βαθμό κακουργήματος, συνάδελφοι των θυμάτων της φονικής έκρηξης, χωρίς να σκεφτούν προφανώς ότι θα μπορούσαν να ήταν και αυτοί στη θέση των πέντε γυναικών, ένιωσαν την ανάγκη να στέλνουν φιλιά στον «κύριο Κώστα» και να χτυπούν τα τζάμια του αυτοκινήτου που τον μετέφερε για να τους δει.
Και ευτυχώς που μία γυναίκα (μία μόνο) είχε το θάρρος, είχε την ψυχή και στάθηκε απέναντι φωνάζοντάς τους «Δεν ντρέπεστε λίγο; Δεν ντρέπεστε, πέντε νεκρές γυναίκες».
Και κάπως έτσι μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα: «Και κάποια μέρα θα σε λύσουν, μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις. Θα σε κλοτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου, μα δεν θα έχεις ψυχή να το νιώσεις, θα είναι για σένα αργά».
Πέρασα τυχαία τη στιγμή εκείνη και είδα το πλήθος. Γυναίκες κυρίως. Νόμιζα ότι ήταν οι συναδέλφισσες των καμένων γυναικών, που πήγαν να διαμαρτυρηθούν. Δεν «ταίριαζαν» όμως αυτά που έγραφαν τα πανό, πολύ αόριστα μου φάνηκαν. Έφυγα και μετά είδα στις ιστοσελίδες «το φως το αληθινόν, το επουράνιον πνεύμα». Το μόνο που τους άξιζε: να πας με ΠΕΝΤΕ φέρετρα και να τα αφήσεις μπροστά τους. Πιστεύω, ότι μέχρι και οι καθοδηγητές θα τα «μάζευαν» σαν λαγοί.
Κρίστι, η κούκλα της Βουβής.
Οι Τρικαλινοί είναι κακοί άνθρωποι.
Μου το λέγαν και δεν το πίστευα. Οι Τρικαλινοί ειναι παλιοχαρακτήρες. Είναι διχασμένοι, μισούν ο ένας τον άλλον, δεν είναι άξιοι να είναι ελεύθεροι.Η εικόνα που είδαμε απ’ τους γλύφτες εργάτες και εργάτριες, έρχεται ως διαχρονική υπενθύμιση για την εσωτερική διχόνοια και το μίσος, που είναι τα πιο επικίνδυνα για την ελευθερία ενός λαού από οποιονδήποτε εξωτερικό εχθρό.
Αθάνατε Διονυσιε Σολωμε!
“Αν μισιεστε μεταξύ μας, δε σας πρέπει η λευτεριά”.
Αγάπη, Αναστασία, Βάσω, Ελένη, Σταυρούλα…
ΗΡΘΑΝ ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΘΑΝΑΤΕ ΝΩΡΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ.