Η ανθεκτικότητα μιας κοινωνίας δεν χτίζεται μόνο με μεγάλα έργα.
Χτίζεται και με εκείνες τις παρεμβάσεις που, αν και συχνά δεν φαίνονται στον δημόσιο χώρο, αλλάζουν ουσιαστικά την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Ένας δρόμος μπορεί να ενώνει περιοχές, αλλά μια κοινωνική δράση μπορεί να κρατήσει όρθια μια οικογένεια.
Μια γέφυρα αποκαθιστά μια σύνδεση στο πεδίο αλλά η φροντίδα αποκαθιστά μια σύνδεση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και τον θεσμό.
Σε μια εποχή διαρκών κρίσεων, η Περιφέρεια καλείται να αντιληφθεί την ανάπτυξη όχι μόνο ως κατασκευή υποδομών, αλλά ως ενίσχυση της ίδιας της κοινωνικής συνοχής.
Γιατί οι κοινωνίες δεν δοκιμάζονται μόνο όταν καταρρέουν οι δρόμοι ή πλημμυρίζουν οι εκτάσεις.
Δοκιμάζονται και όταν οι άνθρωποι αισθάνονται μόνοι μέσα στις δυσκολίες τους.
Αυτό ακριβώς είναι το νόημα μιας σύγχρονης κοινωνικής πολιτικής:
να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε αποθέματα αντοχής πριν η ανάγκη γίνει αδιέξοδο, να λειτουργήσουμε προληπτικά, υποστηρικτικά, ανθρώπινα.
Σε μια εποχή όπου η εμπιστοσύνη έχει γίνει σπάνιο αγαθό, η Περιφέρεια οφείλει να λειτουργεί όχι μόνο ως μηχανισμός έργων, αλλά και ως φορέας φροντίδας.
Να χτίζει δρόμους, αλλά και δεσμούς.
Να ενώνει τόπους, αλλά και ανθρώπους.
Να επενδύει σε υποδομές, αλλά και στην αξιοπρέπεια της καθημερινής ζωής.
Οι φυλακισμένοι δεν ψηφίζουν αλλά πονούν όπως όλοι και η κοινωνία πρέπει να φροντίζει και τους μη προνομιούχους
