Ας το πάρουμε απόφαση, η υψηλότερη στιγμή του ελληνισμού ήταν επί Κώστα Καραμανλή του Ολίγιστου.
Τότε που πήραμε τη Eurovision (2005), σηκώσαμε το τιμημένο Euro (2004) και φέραμε πίσω τους Ολυμπιακούς Αγώνες (2004) στον τόπο που τους γέννησε.
Μετά πήραμε την κάτω βόλτα.
Έκτοτε μετεωριζόμαστε ανάμεσα στην άρνηση και την κατάθλιψη. Άρνηση να αποδεχτούμε την παρακμή – κατάθλιψη από τη μισό-συνειδητοποίησή της.
Ο Ακύλας πήγε στη Eurovision, όπως είχε πάει ο Βαρουφάκης στο Eurogroup το 2015.
«Φέρτο» έλεγε ο ένας (την πρώτη θέση), «φέρτο» και ο άλλος (το δάνειο χωρίς το μνημόνιο). Παρόμοια χρώματα φορούσαν και οι δύο.
Υπήρχε ενθουσιασμός, μεγάλη ελπίδα ότι θα το πάρουμε – και στις δύο περιπτώσεις.
Αλλά οι Ευρωπαίοι μας έδειξαν τη βουβωνική τους χώρα και μας είπαν επιδεικτικά «πάρτε το» – και τις δύο φορές.
Το πήραμε, λοιπόν – όχι αυτό που ελπίζαμε, αλλά τέλος πάντων, κάτι πήραμε.
Ωστόσο, η Ελλάδα πότε δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη βουβωνική χώρα τραβά.
Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικό μας θα ναι.
Φέτος δυστυχώς το πήρε η Βουλγαρία – τη χρονιά που μπήκε στο ευρώ.
Κάτι έπρεπε να πάρουν και αυτοί για να ‘χουν να το θυμούνται σε λίγα χρόνια που θα πάρουν ό,τι παίρνουμε και ‘μεις από το 2010 και μετά.
Δημήτρης Τσίρκας
