Ένα ταξίδι ανάμεσα στους μύθους, τα βουνά και τους ανθρώπους της Κοιλάδας.
Ήταν ένα βράδυ του Μαρτίου του 2020, στις Βρυξέλλες, μέσα στην καραντίνα.
Παρακολουθούσαμε ένα ντοκιμαντέρ στη γαλλική τηλεόραση για αμπελώνες γύρω από παλιά πέτρινα châteaux, όταν η Μερόπη και η Λήδα είπαν σχεδόν αυθόρμητα:
«Πατέρα… γιατί δεν κάνουμε κι εμείς ένα αμπέλι στο χωριό για να φτιάξουμε το δικό μας κρασί;»
Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του «Μεληδαρό».
Μια σκέψη της στιγμής που έγινε όνειρο, σχέδιο και τελικά ένα μεγάλο ταξίδι.
Από εκείνο το βράδυ άρχισε να παίρνει μορφή κάτι που υπήρχε βαθιά μέσα μας εδώ και χρόνια: η δημιουργία ενός μικρού κτήματος στην Κοιλάδα του Αχελώου.
Ενός κρασιού που θα κουβαλά τη μυρωδιά της γης, τη δύναμη του ποταμού, τον αέρα των βουνών και τη μνήμη αυτού του τόπου.
Έτσι δημιουργήθηκε το Κτήμα ΜΕΛΗΔΑΡΟ.
Το όνομα μόνο τυχαίο δεν είναι. Σύμφωνα με έναν παλιό θρύλο της Κοιλάδας του Αχελώου, η Μεληδαρό ήταν η ομορφότερη από τις Οινιάδες Νύμφες, προστάτιδα των αμπελιών που φύτρωναν στις πλαγιές γύρω από το ποτάμι.
Λέγεται πως κάθε καλοκαίρι οι Νύμφες ανέβαιναν από τις εκβολές του Αχελώου προς τα βουνά και γιόρταζαν στα σπήλαια της κοιλάδας πίνοντας κρασί από τα σταφύλια αυτής της γης — ένα κρασί που, σύμφωνα με τον μύθο, ζήλευαν ακόμη και οι Θεοί του Ολύμπου.
Το 2023 φυτέψαμε το πρώτο μας ξερικό αμπέλι Cabernet Sauvignon στο Βουλιαγμένο Άρτας, στα 800 μέτρα υψόμετρο.
Έναν χρόνο αργότερα ακολούθησε το Sauvignon Blanc, ακόμη ψηλότερα, στα 900 μέτρα, στη Μεγαλόχαρη. 
Από τότε ξεκίνησε μια διαδρομή γεμάτη κόπο, αγωνία αλλά και μεγάλη χαρά.
Αμέτρητες ώρες στο βουνό.
Όργωμα, φύτεμα, πάσσαλοι, σύρματα, πέτρες και χώμα.
Η καθημερινή προσπάθεια να οργανωθούν συνεργεία, να βρεθούν άνθρωποι για δουλειά και να γίνουν όλα σωστά, όπως αξίζει σε έναν τόπο που αγαπάς πραγματικά.
Κι όμως, κάθε φορά που βλέπαμε τα κλήματα να μεγαλώνουν στις πλαγιές της κοιλάδας, νιώθαμε πως αυτή η γη κουβαλά μια ιστορία πολύ παλαιότερη από εμάς.
Λένε πως εδώ τραγουδούσαν οι Νύμφες.
Πως εδώ ο Διόνυσος δοκίμασε κρασί από άγριες αμπέλους.
Πως εδώ οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν και να καλλιεργούν σε αρμονία με τη φύση.
Κάπου μέσα σε αυτή τη μεγάλη ιστορία προσπαθήσαμε κι εμείς να αφήσουμε το δικό μας μικρό αποτύπωμα.
Σήμερα κρατάμε στα χέρια μας το πρώτο μπουκάλι κόκκινου κρασιού «Μεληδαρό» από Cabernet Sauvignon και η συγκίνηση είναι δύσκολο να περιγραφεί.
Σκέφτομαι εκείνο το βράδυ της πανδημίας όπου ξεκίνησαν όλα και τον δρόμο που διανύσαμε μέχρι εδώ.
Τίποτα όμως δεν γίνεται μόνο του.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους στάθηκαν δίπλα μας σε αυτή την προσπάθεια: στους ανθρώπους που δούλεψαν στα χωράφια, στα συνεργεία, στους προμηθευτές και σε όσους πίστεψαν σε αυτό το όνειρο από την πρώτη στιγμή.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιώργο Βηλαέτη και στον Χρήστο Σαλαγιάννη, που βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στους αμπελώνες, δίνοντας ακούραστα χρόνο, κόπο και φροντίδα σε κάθε στάδιο αυτής της προσπάθειας.
Στον καλό μου φίλο από τα παλιά Δημήτρη Καλαντίδη, που δημιούργησε το εικαστικό της ετικέτας και έδωσε μορφή και ταυτότητα στο Μεληδαρό, αλλά και στον εξαιρετικό οινοποιό Pano Jima, που δημιουργεί σπουδαία κρασιά στην Ήπειρο και στήριξε με γνώση και αγάπη αυτή την προσπάθεια.
Το ταξίδι, όμως, μόλις αρχίζει.
Την επόμενη περίοδο ετοιμάζουμε νέες φυτεύσεις με παλιές, ντόπιες ποικιλίες της Κοιλάδας του Αχελώου, ώστε το κρασί μας να συνδεθεί ακόμη πιο βαθιά με την ιστορία και τον χαρακτήρα αυτού του τόπου.
Από αυτό το καλοκαίρι οι αμπελώνες μας θα είναι επισκέψιμοι.
Όσοι αγαπούν τη φύση, το κρασί και την ιστορία της Ελληνικής γης θα μπορούν να περπατούν ανάμεσα στα κλήματα, να αγναντεύουν την κοιλάδα από ψηλά και να γνωρίζουν από κοντά την ιστορία του Μεληδαρό.
Και ίσως, κάπου ανάμεσα στα βουνά και τα νερά του Αχελώου, να αισθανθούν κι εκείνοι πως οι παλιοί μύθοι αυτού του τόπου δεν χάθηκαν ποτέ πραγματικά.
Εδώ θα δείτε φωτογραφίες από την πρώτη μέρα που μπήκε το αλέτρι στο χωράφι μέχρι την εμφιάλωση του πρώτου κρασιού.
Κάθε εικόνα κρύβει κόπο, αγωνία, χαρές αλλά και μικρές νίκες.
Κάθε νέο μπουκάλι θα είναι για εμάς μια συνέχεια αυτής της ιστορίας, της ιστορίας μιας γης που εξακολουθεί να γεννά μνήμη, μόχθο, ζωή και ελπίδα. 
Μάλλον τελικά αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα του Μεληδαρό.
Να θυμίζει πως πίσω από κάθε αμπέλι, κάθε χωράφι και κάθε κρασί υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να μένουν στον τόπο τους, να δουλεύουν τη γη και να κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Γιατί όταν ερημώνουν τα χωριά, χάνονται σπίτια, καλλιέργειες, ιστορίες, παραδόσεις, μνήμες και ένα κομμάτι της ψυχής αυτού του τόπου.
Και ίσως το μεγαλύτερο χρέος όλων μας σήμερα να είναι ακριβώς αυτό: να κρατήσουμε τα βουνά, τα χωριά και τους ανθρώπους της γης ζωντανούς, πριν η σιωπή της εγκατάλειψης γίνει μόνιμη
