Στις 7 Γενάρη του 1977 το πλοίο “Γκλόρια” πιάστηκε στον Ισθμό της Κορίνθου φορτωμένο 11 τόνους χασίς. Το περιστατικό έγινε αφορμή για να γράψει ο Βασίλης Τσιτσάνης το αθάνατο “Το βαπόρι απ’ την Περσία”. Είναι απολύτως προφανές Δημήτρη ότι με την ανάρτηση σου ήθελες να τιμήσεις την επέτειο δημιουργίας αυτού του λαϊκού ύμνου που γράφτηκε από ένα γνήσιο τέκνο των Τρικάλων. Αλλά πού να καταλάβουν…
Το “Βαπόρι απ΄την Περσία” στηρίχθηκε στο πραγματικό γεγονός, έγινε τραγούδι και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Λιζέττα Νικολάου το 1977….
Eυάγγελος Μπαντής
Έπρεπε λοιπόν τότε, να μπουκάρουν οι Αμερικανοί με 5-6 ελικόπτερα και να απαγάγουν τον Εθνάρχη μας. Αλλά, δεν υπάρχει Δικαιοσύνη…
ΥΓ. Φαντάσου να έκαναν λάθος και να απήγαγαν τον …Τσάτσο.
Η δημόσια δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη περί χρήσης έκστασης και χασίς προκαλεί έντονη αγανάκτηση και εύλογο προβληματισμό. Όταν ένα πολιτικό πρόσωπο με θεσμικό ρόλο και δημόσια επιρροή επιλέγει να προβάλλει τέτοιου είδους εμπειρίες, δεν πρόκειται για «προσωπική εξομολόγηση», αλλά για μια πράξη με σαφές κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα. Η κανονικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από δημόσια πρόσωπα υπονομεύει την ευθύνη που οφείλουν να επιδεικνύουν απέναντι στην κοινωνία, και ιδιαίτερα απέναντι στους νέους.
Σε μια χώρα που έχει πληγεί βαθιά από εξαρτήσεις, κοινωνικές ανισότητες και την έλλειψη ουσιαστικής πρόληψης, τέτοιες δηλώσεις δεν είναι ούτε αθώες ούτε προοδευτικές. Αντί να ενισχύουν τον δημόσιο διάλογο με σοβαρότητα και επίγνωση, συμβάλλουν στη σύγχυση, την επιπολαιότητα και τη σχετικοποίηση σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων. Η πολιτική δεν είναι χώρος αυτοπροβολής προσωπικών επιλογών, αλλά πεδίο ευθύνης, παραδείγματος και συνέπειας.
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να απαιτούν από όσους διεκδικούν ρόλο στην δημόσια ζωή να σέβονται τον θεσμικό τους ρόλο και να αντιλαμβάνονται το βάρος του λόγου τους. Η ελευθερία έκφρασης δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη των συνεπειών, ιδιαίτερα όταν ο λόγος αυτός προέρχεται από πρόσωπα με πολιτική ισχύ και δημόσιο βήμα.