Να σου λένε ότι δούλευες πάνω σε αδήλωτες δεξαμενές προπανίου για να γλιτώσει ο εργοδότης 30 κ κάτι χιλιάρικα.
Να σου λένε ότι ζεις από τύχη γιατί το κακό δεν έγινε στη δική σου βάρδια κ εσύ να πηγαίνεις να χειροκροτάς τον υπεύθυνο του εγκλήματος που στέρησε τη ζωή των συναδέλφων σου!
Όσοι σ’ αυτή την εικόνα νιώθετε ακόμη αναγούλα φύγετε όσο μακριά μπορείτε από αυτή τη χώρα.
Μια χώρα που μαθαίνει στα παιδιά της ότι η εργασία δεν είναι τίποτα άλλο παρά δώρο των βουλευτών κ των αφεντικών…
Δ. Καπέλας
Τα είπε όλα σε τρεις παραγράφους.
Ακριβώς
Τα βλέπεις Trollosaki τα παντελόνια; Άντε να φορέσεις και εσύ κάποτε κανένα, λέγοντας σταράτα τη γνώμη σου. Όχι να κρύβεσαι πίσω από παπάτζες του τύπου «θέλω ονόματα».
Συμφωνείς ή όχι με τον κ. Καπέλα, είναι μία γνώμη. Η δική σου που είναι; Να μας γράφεις για το τι έκανε πρόσφατα ο Στάλιν;
Αρχικά θυμώνεις.
Μετά πιο ψύχραιμα τους “δικαιολογείς”.
Γιατί?
Γιατί είναι τρομοκρατημένοι και ως τέτοια συμπεριφέρονται, ως τέτοιοι άγονται και φέρονται.
Γιατί αυτό είναι τρομοκρατία & βία: η ανεργία, η φτώχια, να τελειώνει ο μισθός στις 10 ημέρες, να παρακαλάς μην αρρωστήσεις,να κλείνεις το στόμα σου στο άδικο και στο παράλογο,να…να…να…, να αναγκάζεσαι αδειανός να χειροκροτάς αντί να κλαις για τον θάνατο μανάδων.
Αυτή είναι η βία, αυτή η τρομοκρατία και αυτοί είναι τρομοκρατημένοι, βιασμένοι.
Σα μας τι ήταν οι ραγιάδες? τρομοκρατημένοι δεν ήταν?
Αντί για τη χατζάρα πάνω από το κεφάλι τότε, τώρα έχουν την φτώχια και το άγχος επιβίωσης.
Το θλιβερό είναι οτι τη χατζάρα δεν την επέλεξαν, αλλά αυτή τη εξαθλιωμένη επιβίωση τώρα την επιλέγουμε και τη μαθαίνουμε και στα παιδιά μας όχι ως επιλογή, αλλά σαν τη μονή επιλογή.
Αφιερωμένο εξαιρετικά, σε αυτούς που τους «κουβαλάνε» άλλοι, δεμένους με σίδερα. Και εκεί τους ΥΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ διάφοροι, «ένθεν κακείθεν».
Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά…
Κι απ’ τα πολλά στα λίγα…
Αχ πως κατάντησα στη ζωή,
κι από το πρώτο το σκαλί,
στο τελευταίο πήγα.
Μα κανένας δε μου φταίει
για το χάλι μου…
Σπάσιμο θέλει το κεφάλι ΜΟΥ*.
*Διότι εκτός που «έκαψα» 5 οικογένειες, κατέστρεψα και άλλες πολλές που θα μείνουν άνεργες. Κατέστρεψα το εργοστάσιο ΜΟΥ, τη φήμη ΜΟΥ, την τοπική και Εθνική Οικονομία. Και όλα αυτά, για μερικούς σωστούς σωλήνες και 10 ανιχνευτές των 68 ευρώ. Και ακολούθησα την πεπατημένη των προγόνων μου: φτιάχνουμε μία βίλα 850 τ.μ. νόμιμη και ρίχνουμε δίπλα ένα παράνομο παραγκάκι 25 τ.μ. για να βάλουμε τα …ξύλα. Αφού είμαστε κολλητοί πολλών, μωρέ.
Αύριο έχουμε νέα συγκέντρωση συμπαράστασης.
Μπορεί να μην έχουμε βγει ποτέ στον δρόμο, αλλά τώρα θα βγούμε.
Θα είμαστε όλοι εκεί.
(Πίτα μην κόψετε, γκαλά όπερας μην κάνετε, έχουμε πένθος)
Μόνο ΝΤΡΟΠΗ …
Τα χειροκροτήματα είναι πρόκληση όταν υπάρχουν συνάδελφοι που έχασαν τη ζωή τους και παιδιά που έμειναν χωρίς γονιό. Λίγη ντροπή και σεβασμός στις οικογένειες που πενθούν δεν θα έβλαπτε….
Τα ίδια έλεγαν και οι δωσίλογοι στην κατοχή. Τα ίδια και οι συνεργάτες της χούντας: “Στηρίζουμε τους κατακτητές και τους δικτάτορες για να μην πεινάσουμε.”
Οι -διαχρονικά- δύο Ελλάδες:
Νικολαΐδης (Παπαμιχαήλ): «Εγώ, όχι που θα πήγαινα στην πορεία, αλλά τώρα που το απαγόρευσε ο Δέλβης, τώρα είναι που θα πάω».
Δημητρίου (Πλατής): «Εγώ πήγα, γιατί έχω κουμπάρο στον Μαραθώνα».
Όλοι σας γνωρίζετε την ταινία.
Φίλτατε κ. Σινεφίλ, πως σου ξέφυγε ο σημαντικός ρόλος του Δαράκη (Πέτρος Λοχαΐτης) που γυρνάει στην πορεία με ένα μπλοκάκι και τους «γράφει»; Ο Σακελλάριος δε χάριζε κάστανα. Μέχρι και με τη Γιαδικιάρογλου, έστειλε μηνύματα τσουχτερά.
Είμαι σίγουρος λοιπόν, ότι εκεί σήμερα βρίσκονταν πολλοί Δαράκηδες.
Κάνω λάθος;
Ήθελα να γράψω και για το τέλος της υπέροχης ταινίας του Ντίμη Δαδήρα, το 1968, ο Αχόρταγος, αλλά είπα να μην οξύνω τα πράγματα. Εκεί, ο Γιάννης Γκιωνάκης αναφωνεί Σαιξπηρικά, «φέρτε μου κατουρημένες ποδιές, να τις φιλήσω».
Τι να πω ο δόλιος, πρωτοφανή πράγματα στην άλλοτε αυτή υπερήφανη κοινωνία, που προτιμούσε να πάει εξορία, για μία ιδέα που ούτε καν είχε διαβάσει. Αρκεί να έλεγε κάτι για το δίκιο, τη λευτεριά, την αξιοπρέπεια και ας πεινούσαν πίσω τα παιδιά του. Αυτός, ο αγράμματος, τα ονειρεύονταν. Για όλους.
Την τελευταία έννοια, της αξιοπρέπειας, μας τη δίδαξε μεσούσης της χούντας, ο Νίκος Φώσκολος με το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου».
Σκουπιδια!
έχουμε πιάσει πάτο ως κοινωνία ..ΤΕΛΟΣ
Όταν κάποιος κατηγορείται για τόσα σοβαρά αδικήματα, σχεδόν για “τον μισό Ποινικό Κώδικα”, τα χειροκροτήματα μόνο πρόκληση μπορούν να θεωρηθούν. Μήπως πρέπει να γίνει αύριο στο σημείο και μια συγκέντρωση μνήμης για τις πέντε εργαζόμενες μητέρες που απανθρακώθηκαν;