Αγαπητέ κ. Δημήτριε Κουρέτα
Πιστεύω ότι, με την κουλτούρα ήτις σας διέπει, θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω (μερικώς) με τα γραφόμενα σας, για το Μαραθώνιο δρόμο. Εσείς βέβαια είστε Πανεπιστημιακός ανήρ, αλλά και εγώ (παραβλέποντας την ΑΣΟΕΕ) «ανήκω» 51 χρόνια ακριβώς στο «κουρμπέτι», συν 42 χρόνια στους φανατικούς …οικογενειάρχηδες (κατά το Βολιώτη …φίλο σας).
Στο συγκεκριμένο αγώνα, στα 5.000μ, συμμετείχε το τρίτο παιδί μου για πρώτη φορά στη ζωή του, χωρίς προηγούμενη γυμναστική «παιδεία». Κατετάγη 1.691η στους 10.370 δρομείς και 206η στις 1.160 γυναίκες. Το έναυσμα για την προσπάθεια, το έδωσε η «γλύκα» (δε θα το κρύψομεν άλλωστε) του βάθρου, που ανέβηκε στον αγώνα της λίμνης Πλαστήρα.
Αμέσως μετά λοιπόν, από τα 5.000μ, το καμάρι μου εξέφρασε επιθυμία για τα 10.000 μέτρα και άρχισε προετοιμασία. Στο παρελθόν (το καμάρι) …βαριόταν να περπατήσει.
Συμφωνώ απολύτως μαζί σας με το «ο μαραθώνιος είναι η εποποιία της ανθρώπινης προσπάθειας», ούτε καν συζητώ το «βγάζουμε χρήματα, κλπ.». Συμφωνώ επίσης, ότι εκεί θα υπάρξουν «χαβαλετζήδες» και «φατσιμαρίστες».
Πρέπει να υπάρχουν, λέει η …(χαζο)Διαλεκτική. Αλλά δε γίνεται μαραθώνιος, από τη μία ημέρα στην άλλη. Απαιτείται μία θρυαλλίς, για να ενεργοποιήσει τη «δύναμη» που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του. Και φυσικά, αυτό γίνεται σιγά-σιγά, κάτι σαν την εξέλιξη της αγουρίδας…
Πριν 42 έτη, γράφηκε η ίδια ιστορία: ο εικονιζόμενος, …παρεσύρθη από τη δημιουργία του συλλόγου «Αθλητισμός για όλους» εν Τρικάλοις, εγκατέλειψε πάραυτα τις ταβέρνες και τα ουζερί και άρχισε να τρέχει, δίκην …Φόρεστ Γκαμπ. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως πρέπει να μελετήσουμε το «όλον» εκ νέου;
Δημήτριος Τουφεξίδης
ΥΓ. Σεβόμενος την επιθυμία της …αντιφατσιμαρίστριας κόρης, δεν εκθέτω τη φωτογραφία της στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με το μετάλλιο ανά χείρας. Χάνετε όμως την ευκαιρία να «διαβάσετε» στο πρόσωπό της, το μέγεθος της μεγίστης (και πολλά υποσχόμενης) ικανοποίησης… Απολαύστε τουλάχιστον εμένα (με …κόμη), στην Α’ …Σοσιαλιστική Περίοδο της χώρας.
