Ο Σαββόπουλος ανήκει σε όλους τους Έλληνες – και τους αριστερούς και τους δεξιούς.
Οι πρώτοι διεκδικούν το παρελθόν του, οι δεύτεροι το «παρόν» του.
Εν ζωή, ο Σαββόπουλος δίχαζε τους Έλληνες – και ως αριστερός και ως δεξιός. Ο θάνατός του τους ενώνει – τον πενθούν όλοι.
Οι αριστεροί αναπολούν τον πρώιμο Σαββόπουλο, τον καλλιτέχνη που μοιράζονταν τις αγωνίες και τραγουδούσε τους καημούς τους.
Οι δεξιοί περηφανεύονται για τον ύστερο, τον «πολιτικό» Σαββόπουλο που ασπαζόταν τις απόψεις και τις αξίες τους.
Αλλά ο Σαββόπουλος ήταν ένας – και ο καλλιτέχνης και ο πολιτικός. Ο πολιτικός Σαββόπουλος θα ήταν αδιάφορος, αν δεν δανειζόταν από το κύρος και την αξία του καλλιτέχνη.
Όταν όμως ένας μεγάλος καλλιτέχνης περνά στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό ναι, είναι μια σημαντική πολιτική νίκη και αξίζει να προβληθεί.
Κάπως έτσι ο Μητσοτάκης, η Λατινοπούλου και ο Τζήμερος βρέθηκαν ξαφνικά να έχουν μεγαλώσει με την «Παράγκα» και το «Βρώμικο Ψωμί» στα χείλη τους.
Ποιος ξέρει, μπορεί η Συννεφούλα να ήταν η Άννα Παναγιωταρέα.
Δίκαιη, λοιπόν, η μοιρασιά – η αριστερά επιβεβαιώνει την ιδεολογική/αισθητική ηγεμονία της. Η δεξιά κατοχυρώνει την πολιτική της κυριαρχία.
Αλλά μέσα από την πάλη των αντιθέτων προκύπτει μια ενότητα βαθύτερη και ανώτερη – η εθνική ενότητα.
Ο Σαββόπουλος ήταν ένας εθνικός καλλιτέχνης – όπως το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι ένα εθνικό μνημείο. Δημήτρης Τσίρκας
Λυπούμεθα, δεν ασχολούμεθα με διαμάχες Παναθηναϊκών- Ολυμπιακών.
Περιμένω τώρα κάποιους, να με διορθώσουν στην αναφορά των ονομάτων, για να αποδείξω την καφρίλα της χώρας. Προηγήθηκαν βέβαια οι Ντίνος Δημόπουλος και Λάκης Μιχαηλίδης το 1969, με τους Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες.
Κύριε Σινεφίλ, τα σέβη μου…
Συντρόφισσα Trikkipress, γράφει παρακάτω και τι θα γίνει όταν πεθάνει (φτου-φτου) ο Νταλάρας. Εκεί να δεις διαμάχες …κληρονόμων.
Τη αδεία, του σοβαρού δι’ εμέ, Ιστορημένου:
Όταν οι ορδές του Μωάμεθ έφτασαν έξω από την Κωνσταντινούπολη, οι έσωθεν νόμιζαν ότι κατείχαν την πρωτεύουσα της …Αυτοκρατορίας.
Γράφει κάποιος ένα τραγούδι. Μας εκφράζει και μας αρέσει. Γράφει και δεύτερο, τρίτο, τέταρτο. Μας εκφράζουν και μας αρέσουν όλα. Και μετά αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι μας εκφράζει ο άνθρωπος που τα έγραψε. Και ότι είναι το άλτερ έγκο μας και ότι είναι ηθικά υποχρεωμένος να μας εκφράζει για πάντα και είναι υπόλογος αν δεν το κάνει.
Κάτι δεν έχουμε αντιληφθεί καλά στο θέμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας