Οι όχθες των ποταμών είναι χώροι ανοιχτοί από τη φύση τους. Εκεί όπου το νερό συναντά τη γη, γεννιέται ένας διάδρομος ζωής και ανάσας μέσα στην πόλη.
Bασίλης Τσιούτσιας
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολίτες αναζητούν σε αυτούς τον περίπατο, τη δροσιά, μια αίσθηση ελευθερίας. Όταν οι παρόχθιες ζώνες καταλαμβάνονται από τραπεζοκαθίσματα, το ποτάμι παύει να είναι κοινό.
Ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται και μετατρέπεται σε σκηνικό ιδιωτικής κατανάλωσης. Η φυσική ροή του νερού συνεχίζεται, αλλά η κοινωνική ροή εμποδίζεται∙ το κοινό αγαθό υποχωρεί μπροστά στην ιδιωτική εκμετάλλευση.
Οι όχθες δεν είναι απλώς χώροι πρασίνου. Είναι μνήμη και υπόσχεση: μνήμη, γιατί θυμίζουν τον φυσικό χαρακτήρα του τόπου∙ υπόσχεση, γιατί δείχνουν πως οι πόλεις μπορούν να σέβονται το περιβάλλον χωρίς να το περιορίζουν.
Το ποτάμι δεν είναι βιτρίνα. Είναι καθρέφτης του πολιτισμού μας.
Και θολώνει κάθε φορά που σκεπάζεται από την πρόχειρη πρακτική της εκμετάλλευσης. Ελεύθερες παρόχθιες ζώνες σημαίνουν ελεύθερη πόλη.
