Επιβεβαιώθηκε με τον χειρότερο τρόπο στην φονική έκρηξη του εργοστασίου «Βιολάντα».
Το πόρισμα της πυροσβεστικής είναι αποκαλυπτικό για τις εγκληματικές όπως αποδείχτηκε με τον χειρότερο τρόπο, συνθήκες εργασίας των εργαζόμενων στο εργοστάσιο.
Αδήλωτοι υπόγειοι χώροι που λειτουργούσαν ως γραμμές παραγωγής σε 24ωρες βάρδιες. Ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας και ανύπαρκτοι αισθητήρες απαραίτητοι για την ανίχνευση δυσλειτουργιών.
Σωλήνες υγραερίου που πιθανότατα είχαν περάσει το προσδόκιμο ζωής τους και ήταν παράνομα θαμμένες κάτω από το έδαφος όταν κανονικά σύμφωνα με το νόμο πρέπει να είναι πάνω από το έδαφος για να μπορεί να φανεί άμεσα η κατάσταση τους και η διαρροή υγραερίου.
Δεξαμενές προπανίου τοποθετημένες σε λάθος σημείο. Απολογισμός, 5 νεκροί που πλήρωσαν με τις ζωές τους τα προσδοκόμενα κέρδη του επιχειρηματία.
Και ξεκάθαρα μιλάμε για έναν κακό επιχειρηματία. Που προφανώς ήταν απόλυτα ενήμερος για όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται, για έναν απαράδεκτο τεχνικό ασφαλείας που δεν έκανε τη δουλειά του αλλά έβαζε πλάτη σε ένα εγκληματικό σύστημα λειτουργίας του εργοστασίου, και σε έναν υπεύθυνο βάρδιας που αντί να σταθεί δίπλα στους εργαζόμενους και να απαιτήσει να γίνουν οι απαραίτητες παρεμβάσεις δεν το έκανε.
Το βάρος για όλα αυτά έπεσε στις πλάτες των απλών εργαζόμενων που το πλήρωσαν όπως είπαμε με τις ζωές τους. Και οι ευθύνες δεν είναι μόνο στην επιχείρηση, στον ιδιοκτήτη και τους προισταμένους αλλά και στο κράτος.
Που ήταν το κράτος σε όλο αυτό το έγκλημα που επι χρόνια συνέβαινε μπροστά στα μάτια τους;
Που ήταν το υπουργείο εργασίας, η επιθεώρηση εργασίας;
Τι έκαναν οι υπάλληλοι της επιθεώρησης εργασίας που πήγαν στο σημείο ή αν δεν πήγαν γιατί δεν πήγαν;
Ποιος έδωσε άδεια για να τοποθετηθούν οι σωλήνες κάτω από το έδαφος και οι δεξαμενές τόσο κοντά;
Ποιος έδωσε άδεια να γίνει το υπόγειο γραμμή παραγωγής χωρίς να τηρούνται οι προδιαγραφές ασφαλείας;
Ποιοι είναι αυτοί που μπουκώθηκαν με χρήμα για να κάνουν τα στραβά μάτια σε όλα αυτά τα εγκλήματα;
Καλός εργοδότης δεν είναι αυτός που πληρώνει στην ώρα του. Αυτός είναι ο νόμος. Υποχρεωμένος είναι αυτός και κάθε εργοδότης να πληρώνει στην ώρα του.
Καλός εργοδότης είναι αυτός που φροντίζει εκτός για τους μισθούς, για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων του.
Και δυστυχώς στη χώρα έχουμε γεμίσει ΚΑΚΟΥΣ εργοδότες και όχι μόνο σε εργοστάσια αλλά σε κάθε κλάδο.
Εργαζόμενοι που είναι ανασφάλιστοι ή που δουλεύουν αδήλωτα ωράρια, σε αδήλωτες συνθήκες εργασίας, χωρίς απαραίτητο εξοπλισμό σε ακατάλληλους χώρους.
Έχουμε γεμίσει τέτοιους εργοδότες που τζογάρουν τις ζωές μας για τα κέρδη τους και όταν αυτοί χάνουν, σημαίνει ότι εργαζόμενοι το πλήρωσαν με τις ζωές τους.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Τζόγος για τα κέρδη πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων. Μέχρι να συμβεί το κακό.
Και όταν αυτό συμβεί δεν αλλάζει τίποτα, δεν συνετίζεται κανείς γιατί σου λέει «σιγά μην συμβεί και σε εμάς».
Σε ένα κράτος που βάζει πλάτες στην παράνομη δραστηριότητα όλων αυτών των «καλών» επιχειρηματιών, όλοι δουλεύουν με ρίσκο και καταπατώντας τους νόμους μέχρι να συμβεί το κακό.
Και στη Βιολάντα το κακό συνέβη.
Αυτό είναι το τίμημα της ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας στη χώρα. Κάποιοι θα σκοτωθούν για να αυξηθούν τα κέρδη.
Και αυτοί που σκοτώνονται δεν είναι ούτε ιδιοκτήτες, ούτε διευθυντές.
Είναι οι απλοί εργαζόμενοι, οι απλοί εργάτες και οι υπάλληλοι που δεν τολμούν να σηκώσουν κεφάλι ούτε καν για να σώσουν τις ζωές τους από το φόβο μην μείνουν χωρίς δουλειά και δεν μπορέσουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, να φέρουν φαγητό σπίτι.
Αυτό που συνέβη στη Βιολάντα είναι μία κανονικότητα σε χιλιάδες εργασιακούς χώρους στην Ελλάδα όπου όλες οι παρανομίες, όλα τα προβλήματα, όλα αυτά που μπορεί να πάνε στραβά και να κοστίσουν ανθρώπινες ζωές θάβονται βολικά κάτω από το χαλί, από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων, από τους διευθυντές, από τους προισταμένους για να μην στεναχωρήσουν με την αλήθεια τους απο πάνω.
Για να γίνουν αρεστοί και να κρατήσουν της θεσούλα τους και με αυτό τον τρόπο καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε μία ρουλέτα θανάτου.
Μέχρι η μπίλια του θανάτου να κάτσει στον δικό τους εργασιακό χώρο, στη δική τους βάρδια και μετά να ψάχνουμε τα γιατί και τα πως.
Να εφευρίσκουμε δικαιολογίες για να καλύψουμε το έγκλημα.
Ξέρουμε και τα γιατί και τα πως.
Εγκληματικές αποφάσεις, εγκληματικοί χώροι εργασίες, εγκληματικές συνθήκες εργασίες, εγκληματική στάση ανοχής και στήριξη σε όλη αυτή την κατάσταση από το κράτος.
Ασπόνδυλοι ενδιάμεσοι, προστάμενοι, διευθυντές, επιθεωρητές εργασίες που συναινούν με τη στάση τους στο έγκλημα.
Και στο τέλος ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ο απλός εργαζόμενος, ο υπάλληλος, ο εργάτης.
Που θα πληρώσει με τη ζωή του, τη θέση του προισταμένου με τον καλό μισθό, τη θέση του διευθυντή με τον τίτλο και το εταιρικό αυτοκίνητο, και τα κέρδη του επιχειρηματία που χωρίς να ακούσει καμία γκρίνια και καμία αντίρρηση στο έγκλημα που διαπράττει συνεχίζει το έργο του ελπίζοντας ότι δεν θα του κάτσει στραβή. Και η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι θα ξεφύγουν.
Δεν θα τους κάτσει η στραβή παρά τις εγκληματικές συνθήκες με τις οποίες απασχολούν εργαζόμενους.
Και αφού το κράτος αρνείται να κάνει τη δουλειά του θα συνεχίσουν να το κάνουν ακόμα και μετά το τραγικό περισταστικό στη Βιολάντα μέχρι το επόμενο περιστατικό.
Και τότε πάλι κανείς δεν θα ευαισθητοποιηθεί. Γιατί το σύνθημα είναι ένα.
Οι ζωές μας, τα κέρδη τους.
Και όσο οι ζωές μετράνε λιγότερο από τα κέρδη, η Βιολάντα είναι η κανονικότητα στην Ελλάδα.” Yannis Kemmos
