Το τελευταίο παντοπωλείο έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2025. Έκτοτε, το ορεινό αυτό χωριό έμεινε χωρίς ούτε ένα κατάστημα ανοικτό. Οι 600 περίπου κάτοικοι, ηλικιωμένοι οι περισσότεροι, δεν είχαν που να κάνουν τα ψώνια τους.
Δεν μπορούσαν καν να προμηθευτούν το καθημερινό ψωμί τους ή το γάλα τους. Όταν όμως ο Δήμος, είναι ευέλικτος και αφουγκράζεται τα προβλήματα των δημοτών του, βρίσκει λύσεις.
Έτσι, μέσα σε μόλις ένα μήνα, ενεργοποίησε το κοινωνικό του προφίλ και ένα μικρό λεωφορείο μεταφέρει πλέον τους κατοίκους στο πλησιέστερο εμπορικό κέντρο για να κάνουν τα ψώνια τους.
Το μικρό λεωφορείο ανήκει στην δημοτική αρχή και λειτουργεί σαν …σχολικό. Παραλαμβάνει τους κατοίκους από τα σπίτια τους και τους μεταφέρει λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό.
Τους περιμένει μέχρι να τελειώσουν τα ψώνια τους και τους επιστρέφει, αφού πρώτα κάνει στάση, σε ένα ακόμη αναγκαίο σημείο πώλησης, στο φαρμακείο.
Η μεταφορά γίνεται δωρεάν και η μόνη υποχρέωση των κατοίκων είναι, να ειδοποιούν για την μετακίνησή τους από την προηγούμενη μέρα.
Ωραία πρωτοβουλία και με σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.
Οι κάτοικοι δεν νιώθουν εγκαταλειμμένοι, δεν αισθάνονται μόνοι και αποκλεισμένοι, τα ψώνια γίνονται αφορμή για να περνούν χρόνο μαζί και να διατηρούν την αίσθηση της κοινότητας.
Έτσι, ένας μικρός Δήμος δείχνει στην πράξη, ότι ο ρόλος του δεν είναι μόνο να κλείνει λακκούβες, να αλλάζει λάμπες, να κυνηγά τα αδέσποτα και να πελαγοδρομεί στην πολιτική αερολογία και θεωρία, ούτε να μιμείται απαραίτητα τις τακτικές των μεγάλων Δήμων, αλλά να γίνεται ένα με τις ανάγκες των δημοτών του, να διευκολύνει την παραμονή τους στο χωριό και να τους προσφέρει αξιοπρεπή διαβίωση.
Πρόκειται για το χωριό Postalesio, στην καρδία της Λομβαρδίας, δύο ώρες μακριά από το Μιλάνο.
Ας γίνει παράδειγμα και για πολλούς μικρούς Δήμους στην χώρα μας.
Μπας και μείνει κανένα χωριό ζωντανό…
Έλενα Νάμινι
