ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ… ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ!
Είμαστε στη Ρόδο του 2026.
ΟΧΙ στο Ντουμπάι.
ΟΧΙ στην Ελβετία.
ΟΧΙ στα Αραβικά Εμιράτα.
Κι όμως, κάποιοι ιδιοκτήτες φαίνεται πως πιστεύουν ότι ζούμε εκεί.
Γιατί μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω αυτά που βλέπω καθημερινά.
Γκαρσονιέρα 20 τ.μ. 650€ και 700€.
Δυάρι 1.200€.
Παλιά σπίτια, υπόγεια και διαμερίσματα που θέλουν ανακαίνιση να νοικιάζονται σε τιμές πολυτελών κατοικιών.
Και φυσικά… “θέλω και τρία ενοίκια μπροστά.”
Σοβαρά τώρα;
Θέλω πραγματικά να μου απαντήσει κάποιος.
ΠΟΙΟΣ μπορεί να πληρώσει αυτά τα ποσά;
Ο εργαζόμενος που παίρνει 900 ή 1.000 ευρώ;
Το νέο ζευγάρι που θέλει να ξεκινήσει τη ζωή του;
Ο εκπαιδευτικός που διορίστηκε στη Ρόδο;
Ο νοσηλευτής, ο αστυνομικός, ο υπάλληλος, ο εποχικός εργαζόμενος;
Με ποια χρήματα;
Όταν ο μισός ή και ολόκληρος ο μισθός φεύγει μόνο για το ενοίκιο…
Πώς θα πληρωθούν το ρεύμα;
Το νερό;
Το σούπερ μάρκετ;
Η βενζίνη;
Τα παιδιά;
Οι λογαριασμοί;
Δεν γίνεται να δουλεύεις μόνο και μόνο για να έχεις ένα ταβάνι πάνω από το κεφάλι σου.
Ναι, ο καθένας έχει δικαίωμα να αξιοποιήσει την περιουσία του.
Κανείς δεν λέει το αντίθετο.
Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη σωστή αξιοποίηση και στην υπερβολή.
Η Ρόδος δεν μπορεί να μετατραπεί σε έναν τόπο όπου οι άνθρωποι που τη δουλεύουν δεν μπορούν να ζήσουν.
Δεν γίνεται να ψάχνεις σπίτι για μήνες και να απογοητεύεσαι σε κάθε αγγελία.
Δεν γίνεται να θεωρείται φυσιολογικό να ζητάς πάνω από τον μισό μισθό ενός ανθρώπου μόνο για ένα ενοίκιο.
Η κατοικία δεν είναι είδος πολυτελείας.
Είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.
Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο δεν θα λείπουν μόνο τα σπίτια…
Θα λείπουν και οι άνθρωποι που κρατούν αυτό το νησί ζωντανό.
Ρόδος είναι. Όχι Ντουμπάι.Αν συμφωνείς, κάνε μια κοινοποίηση.
Όχι για μένα.
Για να ακουστεί η φωνή όλων όσων ψάχνουν ένα σπίτι και δεν μπορούν πια να το βρουν.
Κυρία Φίλια (Φιλία;), …πάτα από δω γρήγορα και πάνε ρώτα: πρωτίστως τον εαυτό σου, και κατόπιν τους γονείς σου, συγγενείς και φίλους, τι και ποιον ψήφισαν.
ΥΓ. Πες τους δε, να πάρουν και Ούλτρεξ να τον λουστούν. Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, ουδέν παράπονο.