Τα λόγια ωχριούν μπροστά σε στο δυσαναπλήρωτο φευγιό μιας εκτυφλωτικής προσωπικότητας ανυπολόγιστης εμβέλειας. Ο χαρισματικός Ρόμπερτ Ρέντφορντ δεν μένει πια εδώ, και μαζί του αποχαιρετούμε μια εποχή όπου το σινεμά δεν ήταν απλώς ζήτημα υψίστης σημασίας, αλλά κάτι ακόμη βαθύτερο.
Εμβληματικός γόης της μεγάλης οθόνης, σταρ λαμπερού διαμετρήματος και υποδειγματικού στυλ, ηγετική φιγούρα του χολιγουντιανού φιλελευθερισμού των 70s, στην πιο στιβαρή και ακέραια μορφή του, αδιανόητα αδικημένος από τον θεσμό των Όσκαρ, ανανεωτής του αμερικανικού σινεμά ως ιδρυτής του Sundance Festival, προικισμένος με εκείνη την αφοπλιστική ευγένεια του ανθρώπου που δεν ζορίζεται για να φανεί σπουδαίος, ο λατρεμένος Ρόμπερτ Ρέντφορντ ήταν -σε όλα του και στα πάντα του- bigger than life, αλλά συγχρόνως αμετανόητα προσηλωμένος σε μια απλότητα σπάνια, δυσεύρετη, πολύτιμη και μαγική.
Ανατρέχοντας στην ερμηνευτική του καριέρα, οι σταθμοί είναι εύλογα αμέτρητοι κι εμείς θα κάνουμε στάση στις πιο αγαπημένες μας στιγμές. Αξιολάτρευτος στο Barefoot in the Park (1967) του Τζιν Σακς, στο πλευρό της Τζέιν Φόντα, αξέχαστο Sundance Kid στο Butch Cassidy and the Sundance Kid (1968) του Τζορτζ Ρόι Χιλ (τώρα ξέρετε και από πού πήρε το όνομά του το Sundance Festival), στιβαρός στον ρόλο του ομώνυμου ήρωα στο Jeremiah Johnson (1972) του Σίντνεϊ Πόλακ, με τον οποίο συνεργάστηκε συνολικά 7 φορές. Την ίδια χρονιά είναι καταπληκτικός στο The Candidate (1972) του Μάικλ Ρίτσι, μία από τις καλύτερες πολιτικές σάτιρες του αμερικανικού σινεμά, που παραμένει δυστυχώς ελάχιστα γνωστή στα μέρη μας.
Ακολουθεί η εισπρακτική επιτυχία The Sting (1973) του Τζορτζ Ρόι Χιλ, ένα απολαυστικό γαϊτανάκι εξαπάτησης και ρευστής ταυτότητας, που του αποφέρει τη μοναδική (ναι, καλά διαβάσατε) οσκαρική υποψηφιότητα (Α’ Ανδρικού Ρόλου) με την ιδιότητα του ηθοποιού. Την ίδια χρονιά, ο Ρόμπερτ καίει καρδιές παρέα με την Μπάρμπρα Στράιζαντ, στο ρομαντικό ορόσημο των 70s The Way We Were (1973) του Σίντνεϊ Πόλακ. Την επόμενη χρονιά ενσαρκώνει τον Μεγάλο Γκάτσμπι στο The Great Gatsby (1974) του Τζακ Κλέιτον, έπεται το πολιτικό θρίλερ The Three Days of the Condor (1975) του Πόλακ, ενώ αμέσως μετά καταφθάνει το All the President’s Men (1976) του Άλαν Πάκουλα, που παραμένει μέχρι και σήμερα το απόλυτο τοτέμ στο είδος των δημοσιογραφικών ταινιών.
Τα 70s κλείνουν με το υποτιμημένο The Electric Horseman (1979) του Πόλακ, ενώ τα 80s εκκινούν με το δράμα φυλακής Brubaker (1980) του Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ. Ακριβώς πριν τη σαρωτική ερμηνεία στο Out of Africa (1985) του Πόλακ, τον συναντούμε στο The Natural (1984) του Mπάρι Λέβινσον, που θα είναι για πάντα στην καρδιά όσων -σαν και του λόγου μας- αγαπούν τις αμερικανικές sports movies. Tα 90s περιλαμβάνουν -μεταξύ άλλων- μια εκπληκτική στιγμή στο Havana (1990) του Πόλακ, το διασκεδαστικό Sneakers (1992) του Φιλ Όλντεν Ρόμπινσον, το επιτυχημένο εισπρακτικά, αλλά ξέπνοο δραματουργικά Indecent Proposal (1993) του Έιντριαν Λάιν και τη γλυκιά ερμηνεία στο The Horse Whisperer (1998), το οποίο σκηνοθετεί ο ίδιος.
Στην αυγή της νέας χιλιετίας, ο Ρόμπερτ παιχνιδίζει αλύπητα στο Spy Game (2001) του Τόνι Σκοτ, ακολουθεί το δικαστικό θρίλερ The Clearing (2004), στο πλευρό της Έλεν Μίρεν, πρωταγωνιστεί στα σκηνοθετημένα από τον ίδιο -και καλοκουρδισμένα- Lions for Lambs (2007) και The Company you Keep (2012), ενώ αμέσως μετά παραδίδει μια ερμηνεία μεγατόνων, στο εξαιρετικό All Is Lost (2013) του Τζέι Σι Τσάντορ, όπου εφαρμόζει στην απόλυτη εντέλεια το αξίωμα του “less is more”. Πέντε χρόνια αργότερα, στο The Old Man & The Gun (2018) του Ντέιβιντ Λάουερι, ο Ρόμπερτ αποχαιρετά με βούρκωμα μια ολόκληρη φιλμική παρακαταθήκη.
Φυσικά, είναι αδύνατον να βάλει κανείς σε δεύτερη μοίρα τη σκηνοθετική σταδιοδρομία του Ρέντφορντ, η οποία ξεκίνησε με πάταγο: το Ordinary People (1980) απέσπασε 4 Βραβεία Όσκαρ, χαρίζοντας στον Ρόμπερτ το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Aπό εκεί και έπειτα, (και πέρα από τις ταινίες The Horse Whisperer, Lions for Lambs και The Company You Keep, στις οποίες έχουμε ήδη κάνει μνεία), ξεχωρίζουν το A River Runs Through It (1992), που αποτελεί μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας του Νόρμαν ΜακΛιν, αλλά πάνω απ’ όλα το εξαιρετικό Quiz Show (1994), μία από τις πιο αγαπημένες μας κινηματογραφικές στιγμές των 90s, η οποία του απέφερε μία ακόμα υποψηφιότητα για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Έργο χειροπιαστό και μεγαλειώδες, έργο που ξεπερνά κατά πολύ το βεληνεκές του σινεμά. Αμέτρητα ευχαριστώ, ατελείωτες αναμνήσεις, μη διαχειρίσιμη συγκίνηση.
