του Θανάση Καμπαγιάννη
Η νομική βάση της επέμβασης στη Βενεζουέλα είναι, σύμφωνα με τα αποδιδόμενα στον αμερικάνο ΥΠΕΞ Ρούμπιο, το ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί από την Εισαγγελία των ΗΠΑ κατά του Μαδούρο για “διακίνηση ναρκωτικών” και συμμετοχή σε “τρομοκρατική οργάνωση”.
Οι εναέριες ένοπλες δυνάμεις και οι βομβαρδισμοί ήταν, λέει, ενισχυτικά των ομάδων που έκαναν τη σύλληψη και την “προσαγωγή”/απαγωγή του “κατηγορουμένου”.
Οι ΗΠΑ διεκδικούν πλέον για τον εαυτό τους την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης κατά ξένων ηγετών, χωρίς αναφορά στο διεθνές δίκαιο και χωρίς καμία δέσμευση από τον χάρτη του ΟΗΕ.
Πλέον, δεν απαιτείται καν η οποιαδήποτε δικαιολόγηση (“όπλα μαζικής καταστροφής”, “ανθρωπιστική καταστροφή”, κλπ) όπως στις προηγούμενες επεμβάσεις.
Η πορεία είναι: Έκδοση εντάλματος σύλληψης, παραβίαση κυριαρχίας για την εκτέλεσή του (χωρίς τα νομικά εμπόδια που συναντά πχ η Εισαγγελία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης του Νετανιάχου που εκδόθηκε σύμφωνα με τα προβλεπόμενα σε διεθνή συνθήκη) και προσαγωγή/απαγωγή του υπόπτου για δίκη στις ΗΠΑ.
Αυτός είναι ο κόσμος του Τραμπ και των ακροδεξιών μαντρόσκυλων που τον ακολουθούν.
Αυτό προσκυνάει η Ευρωπαϊκή Ένωση που με τη σημερινή ανακοίνωση της Καλάς στηρίζει κατ’ ουσίαν την αμερικανική επέμβαση, η ίδια ΕΕ που προσπαθεί να μας πείσει για το πόσο εκτός νομιμότητας είναι ο Πούτιν.
Και φυσικά, αυτή μπορεί να είναι η τύχη κάθε κυβέρνησης που βάζει τις ΗΠΑ και τα συμφέροντά τους στο έδαφός της – ας μην ξεχνάμε ότι ο Νοριέγκα του Παναμά ήταν αρχικά πράκτορας της CIA πριν έχει κι αυτός την ίδια τύχη το 1989-1990. Και αυτά δεν είναι πλέον κάποιο “κακό παρελθόν” της Λατινικής Αμερικής των μέσων του 20ού αιώνα.
Είναι το παρόν και το μέλλον της “διεθνούς κοινότητας” και του “δυτικού κόσμου”.
Τώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να παραδώσει στον Τραμπ, στην ExxonMobil και τη Chevron “γην και ύδωρ” για το LNG, τις εξορύξεις και την ενέργεια, από τα νότια της Κρήτης και την Ελευσίνα μέχρι τον Βόλο και την Αλεξανδρούπολη, ας θυμούνται ότι βάζουν τη χώρα σε μια ζούγκλα χωρίς νόμους και κανόνες παρά μόνο αυτόν της ωμής βίας.
Για τα ξεσκισμένα κομμάτια που αναπόφευκτα θα υπάρξουν, δεν θα μπορούν να ισχυρίζονται ότι δεν γνώριζαν. Θα ευθύνονται εξ ολοκλήρου και μια μέρα θα κληθούν να λογοδοτήσουν.
