Με λένε Γιώργο. Είμαι νοσηλευτής.
Σήμερα, έκλαψα σιωπηλά στον διάδρομο του νοσοκομείου.
Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δεν ρώτησε αν είμαι καλά.
Το πρωί κάθισα με δύο ασθενείς, καθώς άφηναν την τελευταία τους πνοή. Αγκάλιασα έναν πατέρα που θρηνούσε το χαμό του γιου του.
Αργότερα, έλουσα τα μαλλιά ενός κυρίου, που με κοίταξε με κουρασμένα μάτια και μου ψιθύρισε με ένα αχνό χαμόγελο:
“Τουλάχιστον θα αφήσω αυτόν τον κόσμο καθαρός.” Το χέρι του κρατούσε το δικό μου. Κανένα μέλος της οικογένειας του δεν ήρθε να του πει αντίο.
Κάθε μέρα δίνω τον καλύτερο μου εαυτό. Την φροντίδα μου, την παρουσία μου, την ανθρώπινη ζεστασιά. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, συχνά ξεχνάω τον εαυτό μου.
Δεν ζητάω χειροκρότημα ή αναγνώριση. Ζητώ κάτι απλό. Ίσως κάποιον να με ρωτήσει: “Πως είσαι Γιώργο, πως νιώθεις.?”
Ίσως τότε να ένιωθα λιγότερο κουρασμένος και μόνος..!!
από το διαδίκτυο
Είσαι ένας αγωνιστής της ζωής που δίνεις αγάπη….το έργο σου είναι λειτούργημα….δύσκολο,επίπονο, εναπόθεση ψυχής….. συγχαρητήρια για το άνοιγμα της ψυχής σου να το επικοινωνησεις αυτό που βιώνεις καθημερινά….πρέπει νασαι άνθρωπος με συναισθήματα πάνω απ’ όλα για να νοιώσεις τη συμπόνια…να είσαι δίπλα σ’ αυτόν που περνά στην αιωνιότητα και ξέρεις πολύ καλά ότι όταν έχεις αγάπη μέσα σου,τη προσφέρεις απλόχερα σε αυτούς που την έχουν αναγκη!!!!! συγχαρητήρια αγόρι μου,είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος!!!!! συγχαρητήρια που το μοιρασθηκες μαζί μας!!! συγχαρητήρια στους γονείς σου που ανέθρεψαν ένα παιδί που ξέρει τη θα πει αξία στη ζωή!!!!! ΥΠΟΚΛΊΝΟΜΑΙ!!!!!🌟
Η προσφορά τους δεν μετριέται μόνο σε πράξεις θεραπείας, αλλά σε χιλιάδες μικρές και μεγάλες στιγμές ανθρώπινης επαφής, σε νύχτες άγρυπνες, σε βλέμματα γεμάτα κούραση και κουράγιο, σε χέρια που προσφέρουν ανακούφιση και στήριξη. Είναι εκείνοι που, παρά την εξάντληση, θα συνεχίσουν. Που θα παραμερίσουν την προσωπική τους ζωή για να βρίσκονται εκεί, δίπλα σε κάθε ασθενή που έχει ανάγκη.
Η καθημερινότητά τους είναι γεμάτη προκλήσεις. Η πίεση, η ευθύνη, η σωματική και ψυχική κούραση είναι κομμάτι της δουλειάς τους — όμως ποτέ δεν έγιναν εμπόδιο στην αποστολή τους. Η δημόσια υγεία , ζει και προοδεύει χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους που με πίστη και επαγγελματισμό υπηρετούν τον άνθρωπο.
Σήμερα, στεκόμαστε με σεβασμό και βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντί τους. Απέναντι σε όλους εκείνους που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, συχνά αθόρυβα, αλλά πάντα με πάθος και ανθρωπιά.
Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε για την προσφορά, την αντοχή, την αφοσίωση και να σταματήσουμε να τους αντιμετωπίζουμε με δυσπιστία και καχυποψία .Αξίζουν και δικαιούνται τον σεβασμό μας .
Ευχαριστούμε που είστε πάντα εκεί.