Ο Χρήστος Τσιτσάνης ή Κίτσος, ήταν ο μεγαλύτερος και πολυαγαπημένος αδερφός του Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Χρήστος ήταν αυτός που πρώτος αψήφησε την εντολή του πατέρα τους και ασχολήθηκε με το μπουζούκι. Δραστηριοποιήθηκε παίζοντας στις γύρω περιοχές και πόλεις αλλά κατά καιρούς και στην Αθήνα. Έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στα Τρίκαλα, όπου διατηρούσε το καφενείο «Τσιτσάνης» στην οδό Λαρίσης. Σε αυτό το ζωντανό αφιέρωμα – ντοκουμέντο, τον ακούμε εκτός από γνωστά ρεμπέτικα τραγούδια και σε λίγα άγνωστα τραγούδια δικής της σύνθεσης. Οι ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν την δεκαετία του 1970 βρίσκουν τον Χρήστο Τσιτσάνη σε προχωρημένη ηλικία. Παρ’ όλα αυτά αποτελούν ιστορικό ντοκουμέντο της ρεμπέτικης ιστορίας, για ένα σπουδαίο μπουζουξή και συνθέτη, ο οποίος δεν είχε καταγραφεί στη δισκογραφία των 78 στροφών. Το ηχητικό προέρχεται από το αρχείο του σημαντικού ερευνητή και συλλέκτη δίσκων 78 στροφών, Παναγιώτη Σωτηρόπουλου, ο οποίος μαζί με τον Βασίλη Χριστιανό, υπήρξαν επιστήθιοι φίλοι του Βασίλη Τσιτσάνη κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Το παρόν βίντεο δημοσιεύεται αποκλειστικά για ιστορικούς, αρχειακούς και πολιτιστικούς σκοπούς, χωρίς εμπορικό όφελος. 00:00 Κορόιδο (Μάρκος Βαμβακάρης) 03:51 Ταξίμι – Κάτσε ν’ ακούσεις μια πενιά (σύμφωνα με τον Βασίλη Τσιτσάνη, σύνθεση του Χρήστου Τσιτσάνη) 08:59 Σκύλα μ’ έκανες και λιώνω (Μάρκος Βαμβακάρης) 12:37 Τρεις θα είναι οι ώρες σου (Βασίλης Τσιτσάνης) 15:21 Περνούν τα χρόνια σαν βροχή (Χρήστος Τσιτσάνης) 18:52 Ταξίμι – Το Παλιόπαιδο (σύμφωνα με τον Βασίλη Τσιτσάνη, σύνθεση του Χρήστου Τσιτσάνη) 23:26 Αν ήξερες τον πόνο μου (Χρήστος Τσιτσάνης) 26:57 Παίξε Χρήστο το μπουζούκι (Βασίλης Τσιτσάνης) 32:10 Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (Δημήτρης Γκόγκος ή «Μπαγιαντέρας») 37:00 Θα κάνω ντου βρε πονηρή (Βασίλης Τσιτσάνης) 40:55 Σε ζηλεύω σε πονώ (Βασίλης Τσιτσάνης)
Όπως καταγράφουν και οι ερευνητές υου είδους:
Ο Κίτσος ” έμαθε ” μπουζούκι στο Βασίλη
Ο Κίτσος ” έκανε πίσω ” κι ” έδωσε χώρο ” …ώθησε το Βασίλη για να επεκταθει και να αναδειχθεί και πέραν των Τρικάλων…ως την παγκόσμια καταξίωση…
Όμως οι αναφορές στα Τρίκαλα για τον Κίτσο είναι λίγες- μηδαμινές εως ανύπαρκτες…πχ στο Μουσείο Τσιτσάνη…αλλά και στο υπό διαμόρφωση ” σπίτι των Τρικαλινών δημιουργών ” στο Βαρούσι
Θα πρέπει το θέμα και η “παρουσία” του Κίτσου σ’ αυτούς τους διαδραστικους, θεαματικούς χώρους να επανεξετάσει και να αναβαθμιστεί
Η ταβέρνα του,ζωντανό μουσείο,ήταν να γίνει μουσείο.Το κατάπιαν ολόκληρο και έγινε πολυκατοικία.Η Τρικαλινή σχολή του ρεμπέτικου.Και μιλάς για δημοτικούς άρχοντες πατριώτες.Ε,Μιχάλη;