Για ακόμη μία χρονιά, η ετήσια Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Κατακλυζομένων Μεσοχώρας αποτέλεσε σημείο συνάντησης, διαλόγου και αγωνιστικής συσπείρωσης για τους ανθρώπους που συνεχίζουν να υπερασπίζονται τη Μεσοχώρα και τον ελεύθερο ρου του Αχελώου.
Με αφορμή τη συνέλευση, κάτοικοι, μέλη του Συνδέσμου, η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα Ενάντια στα Φράγματα και την Εκτροπή του Αχελώου, η Τοπική Κοινότητα Μεσοχώρας και πλήθος αλληλέγγυων συγκεντρώθηκαν εκ νέου στη στέψη του φράγματος, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αντίθεσης στα σχέδια που, όπως υποστηρίζουν, απειλούν τον τόπο και τη φυσική ροή του ποταμού.
Με πανό, συνθήματα και έντονη παρουσία, οι συμμετέχοντες εξέφρασαν για ακόμη μία φορά την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν τον αγώνα. Στο επίκεντρο βρέθηκε η υπεράσπιση της Μεσοχώρας, ενός τόπου που συνδέεται βαθιά με την ιστορία, τη μνήμη, την κοινωνική ζωή και τις προσωπικές διαδρομές των ανθρώπων του.
«Η Μεσοχώρα δεν είναι για να βουλιάξει και ο Αχελώος δεν είναι για να εκτραπεί», ήταν το βασικό μήνυμα που κυριάρχησε στη συγκέντρωση.
Οι κάτοικοι και οι συλλογικότητες που συμμετείχαν τόνισαν ότι η προσπάθεια δεν αφορά μόνο την προστασία ενός χωριού, αλλά και τη διατήρηση ενός ζωντανού φυσικού και κοινωνικού τοπίου. Η Μεσοχώρα, όπως επισημαίνουν, αποτελεί έναν τόπο με ιστορία και μνήμη, ενώ ο Αχελώος έναν ποταμό που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της περιοχής.
Η φετινή συνάντηση επιβεβαίωσε, σύμφωνα με τους διοργανωτές, ότι η αντίσταση στα σχέδια για τα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου παραμένει ενεργή. Οι συμμετέχοντες δήλωσαν αποφασισμένοι να συνεχίσουν να διεκδικούν την προστασία του τόπου τους και να κρατούν ζωντανή τη δημόσια συζήτηση γύρω από το μέλλον της Μεσοχώρας και του Αχελώου.
Το μήνυμα που έφυγε και από τη φετινή κινητοποίηση ήταν σαφές:
Η Μεσοχώρα μένει ζωντανή — ο Αχελώος ελεύθερος.
Σύνδεσμος Κατακλυζομένων Μεσοχώρας «Ο ΑΧΕΛΩΟΣ»
Πήγαν με ΙΧ με υγρά καύσιμα, θέρμανση, ρεύμα και ψύξη με ορυκτά καύσιμα, αλλά οικολογία κατά των φραγμάτων και μετά ψάχνουν για νερό το καλοκαίρι και τι φταίει για πλημμύρες το χειμώνα.
Καλά ρε παιδιά, όλοι εσείς πιστεύετε ότι θα εκτραπεί ο Αχελώος;
Ήμουν από τους υπέρμαχους κατά του φράγματος γιατί όλος ο Αχελώος έχει γίνει μια συνέχεια από φράγματα παρά ποταμός. Επίσης είμαι κατά της εκτροπής του Αχελώου.
Παρότι οι ΥΗΣ δίνουν την καλύτερη ποιοτικά ηλεκτρική ενέργεια, αλλά ρε παιδιά από την στιγμή που έχει γίνει το φράγμα και όλοι η περιοχή έχει γίνει ένα απέραντο νταμάρι πρέπει να γεμίσει και να γίνει επιτέλους λίμνη και να παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια. Αυτό το έκτρωμα είναι καλύτερο που είναι τώρα;;; Η εκτροπή είναι άλλο θέμα δεν πρέπει να το μπερδεύουμε .
Ο Ωραιος (κάτι ξέχασε εδώ) κάνει προτάσεις με βάση τη λογική. Μάλλον, εκεί την «πατάει».
Πλάκωσαν οι άσχετοι και σχολιάζουν. Στην Μεσοχώρα δεν έχει εκτροπή. Μήπως έχουν πάει καμιά φορά για να ξέρουν; Η εκτροπή προβλέπεται για το φράγμα της Συκιάς, όταν και εάν γίνει. Άσχετοι, ε άσχετοι.
Ο …Σχετικός, ενημερώνει εμάς που το χτίσαμε. Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός, κάθε καρφί του, πίκρα και λυγμός.
Τσου ρε, Ασχετο-Λάκη.
Το πρόβλημα μεγαλώνει. Πρέπει να το κοιτάξεις.
Να επιστρέψουν τις αποζημιώσεις που πήραν και να αφήσουν τα φράγματα στους ειδικούς επιστήμονες και όχι στους άριστους….κι όλα τ’αλλα είναι για τα κομματικά ή φέρτε μας κι αλλα λεφτά…
Οι Θεσσαλοί το χειμώνα πνίγονται από τα νερά του Πηνειού και το καλοκαίρι δεν έχουν νερό.Ας διαχειριστούν σωστά τα νερά που τους πνίγουν.Αφου γίνει αυτό και δεν φτάνει το νερό τότε να δούμε και άλλες λύσεις.Εκτος αν πίσω από την εκτροπη του Αχελώου κρύβονται αλλά πράγματα,όπωςπ.χτο φαγοπότι η οι ψήφοι των Θεσσαλών.
Εδώ μέσα θα βρεις τοξικότητα, ασχετοσύνη και εμπάθεια.
Όλοι οι άρρωστοι έχουν και γνώμη για τους άλλους, μόνο που δεν μπορούν να θεραπεύσουν ούτε τον εαυτό τους…
Καλύτερα να απευθυνθείτε στην εκκλησία και στους ψυχολόγους άχρηστοι ξερόλες…
Τρεις φορές πήραν αποζημίωση πρέπει νά θέλουν και τέταρτη
Ο τίτλος της συγκέντρωσης των Μεσοχωρητών πρέπει να είναι “Στις επάλξεις της οπισθοδρόμησης και της υπανάπτυξης.”
Θα εισηγηθώ σε σοβαρά πανεπιστήμια, όχι ιδιωτικά και ελπίζω να γίνει δεκτή η πρόταση μου ώστε η περίπτωση των έργων της Μεσοχώρας να διδάσκεται και να διερευνάτε ως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή σε παγκόσμιο επίπεδο καθότι αυτό έχει όλες τις προδιαγραφές να θεωρηθεί ως το επενδυτικό έργο της μεγαλύτερης διαχρονικά καθυστέρησης και γενικότερης κωλυσιεργίας σε διεθνές επίπεδο.
Πρόκειται να αναλυθούν όλες οι κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές καθώς και οι γενικότερες δυναμικές της αποτροπής ενός καθ’ όλα πολλαπλώς αειφορικού επενδυτικού σχεδίου το οποίο θα συνέβαλε στην ανάπτυξη πρωτίστως της Μεσοχώρας καθώς και της ευρύτερης περιοχής και με αποτύπωμα κυρίως ενεργειακό, σε εθνικό επίπεδο.
Πολλές είναι οι επί μέρους παράμετροι που θα αναλυθούν και θα τεθούν προς γενικότερη διερεύνηση οι οποίες θα εκτείνονται από τη στάση της δικαιοσύνης, των πολιτικών ταγών και των τοπαρχών καθώς επίσης και το εναλλακτικό κόστος εντός του οποίου θα συμπεριλαμβάνεται και το κόστος της φθοράς των επενδυτικών στοιχείων του έργου.
Προφέσορα, τα Πανεπιστήμια δημιουργούν ειδικότητες και όχι προσωπικότητες.
Και αδερφέ μου, βάζε περισσότερες τελείες όταν γράφεις, γιατί αλλιώς πρέπει να ξέρεις που να βάζεις τα κόμματα.
(Για το “διερευνάτε” θα σου την πέσουν άλλοι).
Μπορούσες να το «παίξεις» λίγο πιο ποιητικά το κείμενο. Δες πως:
Ίσως, τελικά, η Μεσοχώρα να είναι κάτι περισσότερο από ένα έργο.
Να είναι μια ιστορία για τον χρόνο και για όσα ο χρόνος μπορεί να καταστρέψει όταν η απόφαση αργεί.
Μια ιστορία για την ανάπτυξη που περίμενε στην άκρη του δρόμου.
Για μια επένδυση που έμεινε να κοιτάζει τον ορίζοντα.
Για υποδομές που, αντί να υπηρετούν το αύριο, παραδόθηκαν στη φθορά του χθες.
Και ίσως γι’ αυτό η Μεσοχώρα αξίζει να μελετηθεί στα πανεπιστήμια.
Ίσως, τελικά, η Μεσοχώρα να είναι κάτι περισσότερο από ένα έργο.
Να είναι μια ιστορία για τον χρόνο και για όσα ο χρόνος μπορεί να καταστρέψει όταν η απόφαση αργεί.
Μια ιστορία για την ανάπτυξη που περίμενε στην άκρη του δρόμου.
Για μια επένδυση που έμεινε να κοιτάζει τον ορίζοντα.
Για υποδομές που, αντί να υπηρετούν το αύριο, παραδόθηκαν στη φθορά του χθες.
Και ίσως γι’ αυτό η Μεσοχώρα αξίζει να μελετηθεί στα πανεπιστήμια.
Όχι ως ύμνος στην πρόοδο, αλλά ως προειδοποίηση για όσα συμβαίνουν όταν η πρόοδος συναντά την αδράνεια.
Όταν η δημιουργία συναντά την αναβολή.
Όταν το αύριο προσκρούει, ξανά και ξανά, πάνω στα τείχη του χθες.
Και όταν, τελικά, η οπισθοδρόμηση δεν χρειάζεται να φωνάξει για να επικρατήσει.
Αρκεί να σταθεί στις επάλξεις.
Και να περιμένει.
ΥΓ. Εσύ είσαι Professor, αλλά εμείς Rectors στο παπατζιλίκι…
Το θέμα είναι ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά;
Αγαπητέ Καθηγητά σωστό είναι το πνεύμα της ανάρτησής σου, αλλά χρησιμοποιείς την ξύλινη γλώσσα περί αειφόρου ανάπτυξης και άλλες χαζομάρες άσχετων, δήθεν τεχνοκρατών, που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στην αγορά και δεν έχουν φέρει εις πέρας ένα έργο.
Τίποτα δεν έγινε για την αειφόρο ανάπτυξη της Μεσοχώρας, αλλά μόνο για την εκμετάλλευση της Υδροηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.
Και εδώ ήλθε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης με την υποταγμένη σε αυτό Δικαιοσύνη, λόγω του διορισμού της ηγεσίας της από την Κυβέρνηση και κατέστρεψε ένα καθαρά Υδροηλεκτρικό φράγμα.
Βοήθησαν βέβαια και οι ξενοκίνητες αργυρώνητες ΜΚΟ.
Αν ήθελε αειφόρο ανάπτυξη για τη χώρα το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας κυβερνάει, υποταγμένο στους ξένους, στην μίζα και στην διαφθορά, δεν θα εγκατέλειπε την επαρχία στον μαρασμό και τον αφανισμό, αλλά θα προσπαθούσε να ενισχύσει μικρές ιδιωτικές επενδύσεις για να μπορεί η ύπαιθρος να καταστεί βιώσιμη και όχι να στρέφει τους νέους να γίνουν γκαρσόνια και ντελιβεράδες σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο.
Άν ήθελες κ. Καθηγητά να βοηθήσεις με την γνώμη σου, αντί να χρησιμοποιείς βαρύγδουπους τίτλους χωρίς αντίκρυσμα, θα μελετούσες το ιστορικό του Έργου, που προφανώς δεν έκανες και τότε θα έκανε κάποιες χρήσιμες προτάσεις.
Πως μπανίζεις μακρόθεν έναν Καθηγητή; (εδώ γελάμε)…
Μα φυσικά από την ανορθογραφία του. Άκου Μεσοχωρήτης και διερευνάτε…
Το Μεσοχωρήτης δεν το ήξερε, το διερευνάτε το έβαλε αυτός για ξεκάρφωμα. Το έχει κάνει και στο παρελθόν, νομίζοντας ότι είναι πονηρός.