Σ’αυτή τη ζωή μπορείς να παραμείνεις φοβισμένος, όταν μάλιστα όλα γύρω είναι στημένα έτσι ώστε η απογοήτευση να γίνεται ηττοπάθεια, η ηττοπάθεια να καταλήγει σε απόσυρση, η απόσυρση να φοράει το φόβο και ο φόβος να καταλήγει σε υποταγή.
Όλα έχουν οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε έχεις βολική και έτοιμη κάθε δικαιολογία.
Μπορείς, λοιπόν, να καταντήσεις περιζήτητος χειροκροτητής, άβουλος και θλιβερός «κυρ παντελής».
Μπορείς να εκπέσεις στη θλιβερή θέση του τσάτσου της κάθε εργοδοσίας.
Να πάρεις το τιμητικό πόστο στην πύλη του εργοστασίου και να μοιράζεις τα ραβασάκια της της απόλυσης.
Να περπατάς στη ζωή δηλώνοντας διαθέσιμος στο «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» και να νομίζεις ότι περιφρουρείς τα μικρά όρια μιας προσωπικής επιβίωσης.
Να πορεύεσαι με το ρητό «κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης»
Να αναπνέεις «για ένα κομμάτι ψωμί» και «κάποια μέρα θα σε λύσουν
Μα θα φοβάσαι να φύγεις θα τρέμεις, θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει δικέ μου»
Υπάρχει όμως και άλλος δρόμος…
Μπορείς και να είσαι αξιοπρεπής.
Μπορείς να κοιτάς την αλήθεια γύρω σου και να διατηρείς το ανάστημά σου στο μπόϊ σου.
Μπορείς να στέκεσαι δίπλα στους συντρόφους της δουλειάς και του καθημερινού αγώνα για το μεροκάματο με τιμιότητα και αλληλεγγύη.
Μπορείς να είσαι δίπλα στο συνάδελφο και όχι ιδανικό τσιράκι του εκμεταλλευτή σου.
Όχι ηρωϊκά, κανείς δεν γεννιέται ήρωας… Μόνο με το ανάστημα της περηφάνειας και της αξιοπρέπειας.
Και αυτό είναι ο Ανθρωπος που στέκει όρθιος και τιμά το πέρασμά από αυτή τη ζωή σαν ατομικό και συλλογική ον.
Η εικόνα όσων βρέθηκαν έξω από τα δικαστήρια για να στηρίξουν τον εργοστασιάρχη του εργοστασίου Βιολάντα τη στιγμή που οδηγήθηκε στον ανακριτή είναι ΝΤΡΟΠΗ και ΥΒΡΙΣ απέναντι στις πέντε νεκρές εργάτριες σε ένα προδιαγεγραμμένο ΕΓΚΛΗΜΑ.
Η «αυθόρμητες» εκδηλώσεις συμπαράστασης είναι οι οργανωμένες κινήσεις της εργοδοσίας, της κάθε εργοδοσίας, εξανδραποδισμού των εργαζόμενων, δημιουργίας τσάτσων, «παλαμάκηδων» και ρουφιάνων.
Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων γνώριζε πολύ καλά και το κατήγγειλε: «οι πρόσφατες συγκεντρώσεις κάποιων εργαζομένων της “Βιολάντα” έξω από την αστυνομική διεύθυνση και τα δικαστήρια δεν είναι καθόλου αυθόρμητες, έγιναν με οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας μέσω ενός στενού πυρήνα στελεχών της επιχείρησης και συγγενών του εργοδότη».
Και έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι:
η δικαιολογημένη αβεβαιότητα που αισθάνονται για την δουλειά τους και το εισόδημα τους πρέπει να γίνει οργανωμένη διεκδίκηση από τον εργοδότη και από το Υπουργείο Εργασίας να διασφαλίσουν τους μισθούς τους για όσο χρονικό διάστημα παραμένει η επιχείρηση κλειστή και στα τρία εργοστάσια. Με το άνοιγμα της επιχείρησης να διεκδικήσουν ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες εργασίας, μέτρα υγείας και ασφάλειας και μισθούς στο ύψος των αναγκών τους. Οι εργαζόμενοι έχουν την δύναμη να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται μέσα από τα σωματεία τους, μέσα από την οργάνωση τους στους χώρους δουλειάς απέναντι από την εργοδοσία και τα στηρίγματα της».
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει…Δεν υπήρξε ποτέ
