Το νέο πολιτικό manual από τα Τρίκαλα: «Δεν φταίω, φεύγω και ζητάω και έλεγχο»

Κάπως έτσι γράφεται το νέο κεφάλαιο της πολιτικής καινοτομίας στα Τρίκαλα:

Δηλώνεις ότι δεν έχεις καμία εμπλοκή, ζητάς μόνη σου την άρση ασυλίας και… ανακοινώνεις ότι δεν θα είσαι ξανά υποψήφια. Καθαρή, ξάστερη και – κυρίως – εκτός ψηφοδελτίων.

Σύμφωνα με την Κατερίνα Παπακώστα: Δεν της χαρίστηκε ποτέ τίποτα. Ό,τι έχει πετύχει στη ζωή της, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, το κατάφερε μετά από μεγάλο και επίπονο αγώνα.

Το καταλάβαμε αυτό και φάνηκε ιδιαίτερα μέσα από τη δράση της στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.

Η Κατερίνα Παπακώστα, με φόντο την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλώνει ότι όλα είναι «άδικα και αβάσιμα», ότι απλώς προσπάθησε να βοηθήσει έναν κτηνοτρόφο και ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη.

Μέχρι εδώ, κλασικά εικονογραφημένα.

Μετά όμως έρχεται η πολυαναμενόμενη δήλωση:
«Δεν θα είμαι υποψήφια στις επόμενες εκλογές».

Δηλαδή, για να το πούμε απλά:
«Δεν έχω κάνει τίποτα, αλλά για καλό και για κακό… αποχωρώ».(;;;;;)

Αν όλα είναι τόσο καθαρά, γιατί μυρίζει… πολιτική αποχώρηση;

Σύμφωνα με τη δήλωση, όλη η ιστορία αφορά έναν «βιοπαλαιστή κτηνοτρόφο» και μια επιδότηση περίπου 6.000 ευρώ που τελικά δεν δόθηκε ποτέ.

Δηλαδή:
Έγινε παρέμβαση… αλλά δεν πέτυχε.
Άρα, όλα καλά;

Με αυτή τη λογική, αν επιχειρήσεις κάτι και δεν σου βγει, είναι σαν να μην έγινε ποτέ.

Είναι σαν να λες:
«Πήγα να ανοίξω το χρηματοκιβώτιο, αλλά δεν βρήκα τον κωδικό – άρα είμαι αθώος».

Η συνταγή γνωστή:

«Δεν έχω καμία εμπλοκή»
«Έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη»
«Ζητώ άρση ασυλίας»
«Αποχωρώ για λόγους ευθιξίας»

Γιατί στην Ελλάδα η «πολιτική ευθιξία» εμφανίζεται πάντα… όταν έχει ήδη σκάσει η υπόθεση.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα είναι υποψήφια ή όχι.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Πότε η πολιτική ευθύνη θα εμφανίζεται, πριν γίνει θέμα – και όχι αφού γίνει πρωτοσέλιδο;

Μέχρι τότε, ο ΟΠΕΚΕΠΕ θα συνεχίσει να παράγει… περισσότερες ιστορίες από ό,τι επιδοτήσεις.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτός ο διαχρονικός «χορηγός» της ελληνικής αγροτικής φαντασίας, φαίνεται πως συνεχίζει να αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα δεν χρειάζεσαι απαραίτητα χωράφι — αρκεί να έχεις… καλή δήλωση.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται και το όνομα της Κατερίνας Παπακώστα, σε μια υπόθεση που μοιάζει να έχει όλα τα συστατικά: επιδοτήσεις, ερωτήματα, και την κλασική ελληνική απορία «μα καλά, ποιος τα ελέγχει αυτά;».

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για αγροτική πολιτική. Μιλάμε για ένα εθνικό σπορ: τη δημιουργική αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ένα σπορ στο οποίο κάποιοι φαίνεται να παίρνουν χρυσό χωρίς καν να ιδρώσουν στο χωράφι.

Κ.Ζ.