Καλώς ήρθατε στη χώρα του premium food!
Στην Ελλάδα δεν αλλάζουν μόνο οι τιμές, αλλά και το λεξιλόγιο. Δεν πας πλέον σε ταβέρνα, αλλά σε all day gastro concept. Δεν τρως γύρο, απολαμβάνεις premium street food.
Δεν παραγγέλνεις μπριζόλα, αλλά dry aged black angus ειδικής κοπής. Και φυσικά δεν πληρώνεις έναν λογαριασμό, κάνεις μια επένδυση.
Το πιτόγυρο, που κάποτε ήταν το εθνικό fast food, έγινε είδος πολυτελείας. Η τυρόπιτα, που ήταν η λύση για το πρωινό του εργαζόμενου, απέκτησε ξαφνικά βιολογική φέτα, παραδοσιακό χειροποίητο φύλλο και τιμή που σε κάνει να σκέφτεσαι μήπως είχε μέσα κρυμμένο χρυσό φλουρί, σαν τη βασιλόπιτα.
Στα εστιατόρια αρχίζει το πραγματικό θέατρο. Το ψάρι δεν είναι απλώς ψάρι. Είναι ανοιχτής θάλασσας, επιλεγμένης αλίευσης και περιορισμένης διαθεσιμότητας.
Αν είναι ιχθυοτροφείου, το ανακαλύπτεις συνήθως μόνο όταν έχεις ήδη πληρώσει. Το κρέας είναι πάντα premium. Όλοι ξαφνικά έγιναν ειδικοί στις σπάνιες φυλές, στις ιδιαίτερες κοπές και στο dry aged. Σε λίγο θα μας εξηγούν και το οικογενειακό δέντρο της αγελάδας πριν μπει το κρέας στη σχάρα.
Και φυσικά, όλα αυτά συνοδεύονται από έναν κατάλογο που μοιάζει περισσότερο με διατριβή γαστρονομίας παρά με μενού. Όσο περισσότερες ξένες λέξεις διαβάζεις, τόσο πιο πολύ προετοιμάζεσαι ψυχολογικά για τον λογαριασμό. Γιατί, όπως φαίνεται, η αγγλική ορολογία ανεβάζει και την τιμή.
Το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές η πραγματική εμπειρία δεν συμβαδίζει με τις προσδοκίες. Ο πελάτης δεν θυμάται αν το μοσχάρι ήταν premium ή ultra premium.
Θυμάται αν το φαγητό ήταν νόστιμο, αν η εξυπηρέτηση ήταν καλή και αν ο λογαριασμός ήταν λογικός.
Η τουριστική περίοδος δεν είναι άδεια για υπερβολές. Οι επισκέπτες μπορεί να έρχονται για τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά επιστρέφουν στις χώρες τους με αναμνήσεις και κριτικές. Και ο Έλληνας πελάτης, που στηρίζει την αγορά όλο τον χρόνο, δεν ξεχνά εύκολα ποιος του πούλησε ένα premium πιτόγυρο στην τιμή ενός λουκούλλειου γεύματος.
Ίσως τελικά το μοναδικό πραγματικά premium προϊόν που προσφέρουν ορισμένα μαγαζιά να είναι ο λογαριασμός.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς μάρκετινγκ με λίγο αλάτι, λίγη ρίγανη και πολλές αγγλικές λέξεις.
Θύμιος Μητσιάδης
Θύμιο,
Όλα όσα αναφέρετε είναι επιπτώσεις ενός βαθύτερου προβλήματος και όχι το ίδιο το πρόβλημα.
Όλες οι πτυχές της νεοελληνικής νοοτροπίας διέπονται από την υπερβολή, μια πτυχή της οποίας περιγράφετε. Η υπερβολή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της έλλειψης παιδείας, αισθητικής και βαθύτερης πνευματικής καλλιέργειας ενός λαού, ενώ αντίθετα η πνευματική ωριμότητα, η παιδεία και η κουλτούρα έχουν σαν χαρακτηριστικό τους το μέτρο.
Σε μία κουλτούρα χωρίς αξίες, όπου η επιβεβαίωση του μέσου Έλληνα είναι εξωτερική, δηλαδή η γνώμη του κόσμου, η κατάληξη είναι ένας συνεχής ανταγωνισμός πλούτου και υπερβολής. Εν απουσία πραγματικής πολιτισμικής εξέλιξης, η υπερβολική αφωσίωση σε κάθετι ξενόφερτο, η αναπαραγωγή και όχι η δημιουργία, δίνουν την ψευδή ικανοποίηση ότι κι εμείς πάμε μπροστά.
Στην πραγματικότητα όμως οπισθοδρομούμε. Οι πολλοί εκθειάζουν την μαζική επιστροφή στα πανηγύρια ως επιστροφή στις ρίζες μας, παραβλέποντας την εσωστρέφεια και το συντηρητισμό και πάνω από όλα την αδυναμία του λαού μας να δημιουργήσει, να ρισκάρει και να εξελιχθεί, που καλύπτει αυτή η τάση.
Θύμιε (η πρέπουσα κλητική, που αγνοούν οι παρλαπίπες σαύρες* του διαδικτύου), μη δίδεις σημασία στις πολύλογες “ιαχές” των ολίγιστων.
Μήπως ο λόγος τους σε θυμίζει αυτόν του αξέχαστου λαμογίου Άκη;
*Του είδους Gusterious Parlapipa, με αυτές έκανε θρησκευτικό διάλογο και ο Εζνεπίδης.
Το πιο ωραίο, δεν το είπες στον …παρλαπίπα: χρησιμοποιεί την ίδια κλητική με τον Anonymous.
Την «υπερβολική αφωσίωση», κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε.
Μπράβο θύμιο.