Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Τώρα που τα χωριά αργοσβήνουν, ας πούμε κάποιες σκληρές αλήθειες.

38

Σχετικά άρθρα

Οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι δεν είναι επιτροπές πανηγυριών. Τα χωριά μας αδειάζουν…
Τα σχολεία κλείνουν ή συρρικνώνονται. Οι νέοι φεύγουν. Τα καφενεία λιγοστεύουν. Οι πλατείες ζωντανεύουν για λίγες ημέρες τον Αύγουστο και ύστερα επιστρέφουν στη σιωπή. Παραδοσιακά επαγγέλματα χάνονται, η αγροτική παραγωγή υποχωρεί, δημόσιες υπηρεσίες απομακρύνονται και μαζί τους υποχωρεί η ίδια η κοινωνική ζωή της υπαίθρου.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα πρέπει επιτέλους να πούμε και ορισμένες δύσκολες αλήθειες για τον ρόλο των Πολιτιστικών Συλλόγων.
Γιατί όταν ένα χωριό αγωνίζεται για την ίδια του την επιβίωση, δεν αρκεί ο Πολιτιστικός του Σύλλογος να οργανώνει ένα πανηγύρι τον Αύγουστο.
Αν ο ρόλος του εξαντλείται εκεί, τότε δεν υπηρετεί πραγματικά τον πολιτισμό. Διαχειρίζεται απλώς μια εκδήλωση.
Και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο.
Πολιτισμός είναι αυτό που μένει όταν τελειώσει το πανηγύρι
Το πανηγύρι είναι κομμάτι της παράδοσής μας. Είναι συνάντηση, μουσική, χορός, επιστροφή των ξενιτεμένων, ανθρώπινη επικοινωνία. Και πρέπει να υπάρχει.
Αλλά δεν πρέπει να συγχέουμε τη γιορτή με τον πολιτισμό.
Πολιτισμός δεν είναι μόνο τα τραπέζια, τα σουβλάκια, η ορχήστρα και τα μεγάφωνα.
Πολιτισμός είναι ό,τι μένει την επόμενη ημέρα.
Είναι το παλιό μονοπάτι που καθαρίστηκε και χαρτογραφήθηκε ώστε να το περπατήσουν τα παιδιά μας.
Είναι η πέτρινη βρύση που σώθηκε πριν καταρρεύσει.
Είναι το παλιό σχολείο που δεν εγκαταλείφθηκε στη φθορά αλλά μετατράπηκε σε χώρο μνήμης, δημιουργίας και συνάντησης.
Είναι οι φωτογραφίες των παππούδων μας που συγκεντρώθηκαν και ψηφιοποιήθηκαν.
Είναι οι μαρτυρίες των ηλικιωμένων που καταγράφηκαν πριν χαθούν για πάντα.
Είναι η ιστορία του χωριού, οι άνθρωποί του, τα επαγγέλματά του, οι καλλιέργειες, τα τραγούδια, τα τοπωνύμια, οι παραδόσεις και οι κοινωνικοί του αγώνες.
Είναι το τοπικό προϊόν που απέκτησε ταυτότητα και αξία.
Είναι το παιδί που έμαθε την ιστορία του τόπου του και αισθάνθηκε ότι αυτός ο τόπος το αφορά.
Οι Σύλλογοι πρέπει να ξαναγίνουν κύτταρα της κοινωνίας
Χρειαζόμαστε ξανά Συλλόγους ζωντανούς.
Όχι Συλλόγους-σφραγίδες.
Όχι διοικήσεις που εμφανίζονται λίγο πριν από τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εξαφανίζονται μετά τον Δεκαπενταύγουστο.
Και κυρίως όχι Συλλόγους εξαρτημένους από τον εκάστοτε Δήμαρχο, Αντιδήμαρχο, βουλευτή ή κομματικό μηχανισμό για μια επιχορήγηση, μια εξέδρα, μερικές καρέκλες και μια φωτογραφία στην πρώτη σειρά του πανηγυριού.
Ο πολιτισμός που εξαρτάται πολιτικά παύει σιγά-σιγά να είναι ελεύθερος πολιτισμός.
Η οικονομική συνεργασία με τους θεσμούς είναι αναγκαία. Η πολιτική υποταγή όμως δεν είναι.
Ο πραγματικός Πολιτιστικός Σύλλογος πρέπει να μπορεί να συνεργάζεται με τον Δήμο σήμερα και αύριο, αν χρειαστεί, να σταθεί απέναντί του και να διεκδικήσει.
Να ζητήσει να σωθεί ένα ιστορικό κτήριο.
Να απαιτήσει καθαρό περιβάλλον.
Να υπερασπιστεί έναν δημόσιο χώρο.
Να αντιδράσει στην εγκατάλειψη του χωριού.
Να διεκδικήσει υποδομές, πολιτισμό, αθλητισμό και ποιότητα ζωής.
Αυτό σημαίνει αδέσμευτο πολιτιστικό κίνημα.
Από τον Σύλλογο των εκδηλώσεων στον Σύλλογο της δημιουργίας
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του 21ου αιώνα δεν μπορεί να λειτουργεί με τις αντιλήψεις περασμένων δεκαετιών.
Μπορεί να γίνει ένα μικρό εργαστήριο τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής δημιουργίας.
Να οργανώσει ψηφιακό ιστορικό αρχείο του χωριού.
Να καταγράψει τα παλιά επαγγέλματα και τις προφορικές μαρτυρίες.
Να δημιουργήσει λαογραφική συλλογή.
Να προστατεύσει μνημεία και τοπόσημα.
Να αναδείξει μονοπάτια, λίμνες, δάση, ποτάμια και φυσικές διαδρομές.
Να συνδέσει τον πολιτισμό με την τοπική παραγωγή και τη γαστρονομία.
Να οργανώσει θεατρικές, μουσικές, εικαστικές και εκπαιδευτικές ομάδες.
Να ανοίξει χώρο στα παιδιά και στους νέους.
Να συνεργαστεί με σχολεία, επιστήμονες, πανεπιστήμια, συλλόγους αποδήμων και παραγωγικούς φορείς.
Να αξιοποιήσει την τεχνολογία χωρίς να χάσει τη μνήμη.
Να μετατρέψει τελικά τον κάτοικο από θεατή σε ενεργό πολίτη.
Και μια ακόμη δύσκολη αλήθεια: οι νέοι δεν επιστρέφουν με προσκλήσεις
Για χρόνια επαναλαμβάνουμε ότι «οι νέοι δεν συμμετέχουν».
Μήπως όμως πρέπει να αναρωτηθούμε και σε τι ακριβώς τους καλούμε να συμμετάσχουν;
Σε μια κοινωνία όπου όλα είναι ήδη αποφασισμένα;
Σε διοικητικά συμβούλια που ανακυκλώνουν τα ίδια πρόσωπα;
Στη μεταφορά τραπεζιών πριν από το πανηγύρι;
Οι νέοι θα συμμετάσχουν όταν τους δώσουμε πραγματικό χώρο να δημιουργήσουν.
Όταν ένας νέος μπορεί να προτείνει μια ιδέα και να τη δει να γίνεται πράξη.
Όταν μπορεί να δημιουργήσει ένα ψηφιακό αρχείο, μια περιβαλλοντική ομάδα, ένα φεστιβάλ, μια θεατρική ομάδα, μια πολιτιστική διαδρομή, μια κοινωνική πρωτοβουλία.
Δεν χρειαζόμαστε τη νεολαία για να συνεχίσει αυτά που κάναμε εμείς.
Τη χρειαζόμαστε για να δημιουργήσει αυτά που εμείς δεν μπορέσαμε να φανταστούμε.
Τα χωριά δεν χρειάζονται άλλους θεατές
Η ελληνική ύπαιθρος βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.
Το δημογραφικό, η εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, η συγκέντρωση υπηρεσιών στα μεγάλα αστικά κέντρα και η αποδυνάμωση των μικρών τοπικών κοινωνιών δημιουργούν έναν πραγματικό κίνδυνο: χωριά με σπίτια αλλά χωρίς κοινωνία.
Και εδώ ο πολιτισμός αποκτά βαθιά κοινωνική και πολιτική σημασία.
Όχι ως κομματική δραστηριότητα.
Αλλά ως δικαίωμα μιας κοινωνίας να υπερασπίζεται τη μνήμη, τον χώρο και το μέλλον της.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ένα νέο, ενεργητικό και αδέσμευτο πολιτιστικό κίνημα.
Ένα δίκτυο Συλλόγων που δεν θα ανταγωνίζονται ποιος έκανε το μεγαλύτερο πανηγύρι, αλλά θα συνεργάζονται για το ποιος άνοιξε περισσότερους δρόμους δημιουργίας.
Που θα ανταλλάσσουν ιδέες, τεχνογνωσία και δράσεις.
Που θα μπορούν να καταθέτουν προτάσεις και να διεκδικούν πόρους χωρίς να μετατρέπονται σε πελατειακά παραρτήματα οποιασδήποτε εξουσίας.
Που θα ξαναφέρουν στο προσκήνιο την εθελοντική συμμετοχή, την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, για κοινωνική προσφορά.
Να ξαναδώσουμε νόημα στη λέξη «Σύλλογος»
Σύλλογος σημαίνει συλλογικότητα, αντί των ατομικών λύσεων.
Σημαίνει συμμετοχή.
Σημαίνει μνήμη αλλά και δημιουργία.
Σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν πως δεν θα περιμένουν παθητικά να δουν το χωριό τους να μαραζώνει.
Και ίσως αυτή να είναι σήμερα η σημαντικότερη πολιτιστική πράξη:
να αρνηθούμε να θεωρήσουμε την παρακμή φυσιολογική.
Να μη συνηθίσουμε τα κλειστά σχολεία.
Να μη συνηθίσουμε τα εγκαταλελειμμένα σπίτια.
Να μη συνηθίσουμε τις άδειες πλατείες.
Να μη δεχτούμε ότι η ζωή του χωριού θα περιορίζεται σε δεκαπέντε ημέρες κάθε Αύγουστο.
Το ζητούμενο δεν είναι να γεμίζει η πλατεία για μία νύχτα.
Το ζητούμενο είναι να υπάρχει χωριό για να γεμίσει η πλατεία και αύριο.
Γι’ αυτό τώρα που τα χωριά σβήνουν, είναι η ώρα να ξαναμιλήσουμε για τον πολιτισμό.
Όχι ως διασκέδαση.
Όχι ως δημόσιες σχέσεις.
Όχι ως φωτογραφία με τους επισήμους.
Αλλά ως μνήμη, δημιουργία, αντίσταση στην εγκατάλειψη και σχέδιο για το μέλλον.
Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι το χειροκρότημα μιας βραδιάς.
Είναι αυτό που θα παραδώσουμε στους ανθρώπους που θα ζήσουν εδώ όταν εμείς θα έχουμε φύγει.
Όταν η παράδοση μετατρέπεται σε ευκαιριακό θέαμα
Χρειάζεται, όμως, να ειπωθεί και μια ακόμη δύσκολη αλήθεια. Η επιμονή σε ευκαιριακά σχήματα πολιτιστικής δράσης, τα οποία μπορεί σε άλλες εποχές να είχαν κοινωνική αποδοχή και να ανταποκρίνονταν στις ανάγκες των χωριών, σήμερα δεν αρκεί.
Οι αποσπασματικές εκδηλώσεις που αντιμετωπίζουν τους κατοίκους —και κυρίως τους νέους— ως θεατές και καταναλωτές ενός έτοιμου θεάματος, αντί ως πρωταγωνιστές, δημιουργούς και συνεχιστές της πολιτιστικής ζωής, έχουν εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τη δυναμική τους. Και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε χωρίς να αδικούμε τις φιλότιμες προσπάθειες συμπολιτών μας που εξακολουθούν να προσφέρουν εθελοντικά χρόνο και κόπο.
Το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι· είναι ένα μοντέλο που ολοκλήρωσε τον κύκλο του.
Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι στο όνομα της «παράδοσης» προβάλλεται συχνά ένα μουσικό και ψυχαγωγικό προϊόν που ελάχιστη σχέση έχει με την αυθεντική λαϊκή μας κληρονομιά. Τα εφήμερα καλοκαιρινά γλέντια των επισκεπτών δεν μπορούν από μόνα τους να αποτελούν πολιτιστική πρόταση.
Και όταν η μουσική υποβαθμίζεται σε υπερενισχυμένο θόρυβο, εύκολη διασκέδαση και ένα άναρθρο σκηνικό κραυγών, δεν καλλιεργεί μουσική παιδεία στη νέα γενιά ούτε μεταφέρει τη μνήμη του τόπου.
Αντίθετα, κινδυνεύει να την αποκόψει ακόμη περισσότερο από αυτή.
Γιατί η Ρούμελη είχε και έχει δική της μουσική ταυτότητα. Είχε το λεβέντικο ρουμελιώτικο χορό, το κλαρίνο, το δημοτικό τραγούδι, το χοροστάσι όπου ο χορός δεν ήταν επίδειξη αλλά συλλογική έκφραση.
Κάθε τραγούδι κουβαλούσε μνήμη και κάθε χορός είχε μέτρο, ύφος και κοινωνική λειτουργία. Αυτή η παράδοση δεν διασώζεται επειδή βαφτίζουμε «παραδοσιακό» οτιδήποτε παίζεται σε μια πλατεία τον Αύγουστο.
Η παράδοση δεν είναι ντεκόρ μιας εμπορικής βραδιάς· είναι πολιτιστική κληρονομιά που απαιτεί γνώση, σεβασμό και συνέχεια.
Και εδώ βρίσκεται μια ακόμη μεγάλη ευθύνη των Συλλόγων. Δεν μπορεί η συλλογική δράση να λειτουργεί ως όχημα για τις ευκαιριακές «αρπαχτές» ορισμένων ιδιωτών, καλλιτεχνικών σχημάτων ή επιχειρηματιών της εποχικής διασκέδασης.
Όταν ο Σύλλογος περιορίζεται στον ρόλο του μεσάζοντα ανάμεσα στην πλατεία, την εξέδρα και το ταμείο, απαξιώνεται ο ίδιος ο θεσμός της συλλογικότητας. Το παλιό χοροστάσι της κοινότητας κινδυνεύει τότε να μετατραπεί σε χοροστάσι της κατανάλωσης και της μέθης για το εύκολο και πρόσκαιρο κέρδος.
Δεν ζητά κανείς να σταματήσουν τα πανηγύρια ούτε να μπει η παράδοση σε μουσείο.
Το αντίθετο. Χρειάζεται να ξαναδώσουμε στο πανηγύρι την πολιτιστική του υπόσταση: με ποιοτική δημοτική μουσική, πραγματικούς γνώστες της παράδοσης, τοπικούς μουσικούς και χορευτές, εργαστήρια παραδοσιακής μουσικής και χορού για παιδιά, καταγραφή των παλιών τραγουδιών και ενεργό συμμετοχή της νέας γενιάς. Να μη φέρνουμε απλώς τους νέους μπροστά σε μια εξέδρα· να τους δίνουμε χώρο πάνω στο χοροστάσι της δημιουργίας.
Γιατί το μεγάλο στοίχημα δεν είναι πόσα τραπέζια γέμισε μια εκδήλωση ούτε πόσες εισπράξεις έκανε ένα βράδυ. Είναι πόσα παιδιά έμαθαν έναν ρουμελιώτικο χορό, πόσα γνώρισαν ένα αυθεντικό δημοτικό τραγούδι, πόσα άκουσαν την ιστορία του τόπου τους και πόσα αισθάνθηκαν ότι αυτή η πολιτιστική κληρονομιά δεν ανήκει μόνο στους παππούδες τους — ανήκει και στα ίδια και μπορούν να την πάνε ένα βήμα παραπέρα.
Αυτό είναι πολιτισμός με συνέχεια. Τα υπόλοιπα, όσο επιτυχημένα κι αν φαίνονται για μια νύχτα, το επόμενο πρωί τα παίρνει μαζί της η σκόνη της άδειας πλατεία.
*Κείμενο Δημήτριος Αλεξόπουλος!!
Προηγούμενο άρθρο
Aσπροπόταμος – Εκπληκτικής ομορφιάς λιμνούλα και ένας πανέμορφος υποβλητικός καταράκτης
Επόμενο άρθρο
Τα κοτόπουλα ΠΙΝΔΟΣ έχουν κατακτήσει την Θεσσαλική αγορά

38 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τα χωριά, αν δεν εξελιχθούν, θα χαθούν.
    Μένω στη Φήκη Τρικάλων και βλέπω ένα χωριό που μετά τις 9 το βράδυ σχεδόν αδειάζει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους νέους να επιστρέψουν, όταν δεν υπάρχουν σπίτια διαθέσιμα σε λογικές τιμές, δουλειές και δραστηριότητες.
    Δεν γίνεται να υπάρχουν σπίτια κλειστά ή αναξιοποίητα όλο τον χρόνο. Κάποια θα μπορούσαν να ενοικιάζονται σε ανθρώπους που ψάχνουν κατοικία ή να αξιοποιούνται τουριστικά, όπου υπάρχει δυνατότητα. Ο τουρισμός μπορεί να φέρει κόσμο, κίνηση και εισόδημα και να στηρίξει τα υπάρχοντα μαγαζιά.
    Και συμφωνώ απόλυτα: οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι δεν είναι επιτροπές πανηγυριών. Το πανηγύρι είναι όμορφο, αλλά ένα χωριό δεν μπορεί να ζει μόνο για μία βραδιά ή για δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο.
    Χρειάζονται νέες ιδέες, αξιοποίηση του τόπου και συνεργασία όλων.
    Δεν αρκεί να γεμίζει η πλατεία μία φορά τον χρόνο. Πρέπει να υπάρχει χωριό για να γεμίζει όλο τον χρόνο.

  2. Καλησπέρα, πόσο δίκιο έχεις φίλε Δημήτρη σε όλα όσα έγραψες.Επιασες πάνω από το 100 τοίς 100 όλα τα προβλήματα των χωριών που δυστυχώς αδειάζουν αλλά και το πώς κινούνται οι Σύλλογοι.Γενικοτερα υπάρχει μια απαξίωση της επαρχίας.Θερμα συγχαρητήρια για το άρθρο σου.Τα είπες όλα μέσα σε λίγες σειρές.Ευχαριστω πολύ!

  3. Μπράβο σας κύριε Δημήτρη εντοπίσατε σωστά το θέμα αλλά ήθελα να συμπληρώσω στο όλο σκεπτικό σας ότι όλα ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο δεκαετιών των κάθε κυβερνήσεων με των οργάνων τους σε κάθε μικρή κοινωνία της υπαίθρου για να γίνει αυτή η ερήμωση που βλέπουμε σήμερα. Δεν πολιτικοποιω την άποψη μου, απλώς η αλήθεια πρέπει να είναι ομη και αληθινή. Η παιδεία μας είναι πολύ χαμηλή για να αντιληφθούμε πως έχουμε φτάσει εδώ. Όλα έγιναν ένα παρεξηγημένο θέατρο χωρίς ουσία και άμεση επέμβαση για να διορθωθεί η κατάσταση. Και εγώ είμαι γαμπρός σε κάποιο χωριό της περιοχής βοιου του Νόμου Κοζάνης που η περιοχή μας γεμίζει το καλοκαίρι με αυτούς τους χορούς από τους Συλλόγους όπως σωστά αναφέρατε αλλά αυτό που διαπίστωσα εδώ χρόνια είναι ότι δεν θα διορθωθεί η κατάσταση γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι και ιδιαίτερα νέοι που να έχουν καθαρη σκεψει με όραμα και φαντασία, ταλέντο και δυναμικότητα για να ανατραπεί αυτό το σκηνικό. Οι άνθρωποι που μας διοικούν δεν ενδιαφέρονται πραγματικά και ούτε έχουν όρεξη να ανοίξουν πληγές για να δώσουν λύσεις στο πρόβλημα της ερημοποίησης της υπαίθρου. Χρόνια παρακολουθώ αυτού του είδους των δράσεων των Συλλόγων της περιοχής μας χωρίς νόημα. Τυποποίηση και αηδία. Τα χωριά μας είναι πολύ όμορφα η περιοχή έχει περίπου στους 70 οικισμούς γεμίζουν μόνο το καλοκαίρι για γλέντι και τίποτα άλλο. Ο κόσμος πλέον δεν επιστρέφει πίσω λόγω των όσων αναφέρετε. Μόνο εάν συμβεί κάτι μεγάλο και τραγικό. Η ποιότητα της ζωής πολύ το αντιλαμβάνονται είναι ο Ρυθμός στα χωριά και όχι στις πόλεις. Θα αργήσουμε να το καταλάβουμε. Ελπίζουμε αν και δεν πιστεύουμε ότι θα αλλάξει κάτι. Ονομάζομαι Βασίλης και σας εύχομαι να διατηρήσετε την καθαρότητα του νου σας και των σκέψεων σας και συνεχίσετε να αφυπνίσει τον κόσμο. Ευχαριστώ.

  5. Είχα χρόνια να διαβάσω ένα άρθρο με τέτοιο “βάθος” στην προσέγγιση ενός προβλήματος.
    Καλύψατε στον απόλυτο βαθμό και τα γιατί (φθάσαμε ως εδώ) αλλά και τα πως μπορεί κάτι να αλλάξει.
    Βεβαίως μόνο αισιόδοξος δεν μπορεί να είναι κάποιος.
    Δυστυχώς τόσο η κεντρική διοίκηση όσο και οι τοπικοί “άρχοντες” (τρομάρα τους), ασχολούνται μόνο με ότι θα τους δώσει πρόσκαιρη δημοσιότητα και ψήφους.
    Όλα αυτά που περιγράφετε είναι εκτός των πλάνων τους γιατί πως θα τα “πουλήσουν” στον λαό??
    Τι θα ανεβάσουν στα μέσα “κοινωνικής δικτύωσης” για να καμαρώσουν για το έργο τους??
    Για να αλλάξει κάτι, απαιτείται σχεδιασμός σε βάθος 10ετίας ή και 10ετιών.
    Αυτά όμως απλά δεν γίνονται στην χώρα μας.
    Είναι άγνωστες λέξεις.
    Και πάλι συγχαρητήρια για το άρθρο σας.

  6. ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΓΜΑ

    Ολα νοτιοδυτικά και τίποτα .
    Στο καλοκαίρι στη νύχτα.
    Όταν το χωριό μου είναι στο κενό και το σπίτι αιωρεϊται πάνω απ τα θαμέλια του.
    Τότε ο πατέρας μου γίνεται μηρμύγκι και χάνεται στη γη.
    Η μάνα μου μπαίνει σένα κάδρο και ξαναγίνεται κορίτσι.
    Το δέντρο της αυλής φλέγεται .
    Έχει βγεί μόνο στη βοσκή το δικέφαλο πρόβατο .
    Το φτερωτό σκυλί γαβγίζει και κόβει τη σιωπή
    Ά! Η επαρχιακή μου λύπη .
    Η ένοχη λύπη μου εδωπέρα.
    Καθώς είμαι κυκλωμένος απο τάγματα τριζονιών.
    Κι η τελευταία νυφίτσα της γης
    Δαγκώνει το αίμα μου στο σκοτάδι.

    Υψηλόν Ηλείας 2018

    • Κύριε ποιητά, ά σαπέρα ρα…
      Άρα τράβα μάθε γράμματα πρώτα…
      ΥΓ. Έχουμε στην καμπούρα το gafali τον καθηγητή, πλάκωσες και εσύ…

      • Γιατί βρε Τάκη φέρεσαι έτσι στους συμπαθείς ποιητάς; Η Trikkipress, είναι η ζεστή φωλιά τους. Ιδού λοιπόν και το δικό μου ποίημα:
        Το τρένο έκανε φους-φους,
        ανάμεσα στους ροδανθούς.
        Μία κότα εκακάριζε,
        μηδένα προ του τέλους μακάριζε.
        Βάσανα που έχει η αγάπη,
        αχ, να σε δάγκωνα στο σβέρκο…
        Τρίκαλα, τση Παναγιάς ανήμερα, 2026

        • Φυσικά και δε θα μπορούσατε αγαπητέ. Γράφουμε σε διαφορετική γλώσσα και θα υπήρχαν δυσκολίες συν-εννόησης.
          Ευχαριστώ και εγώ.

      • Ρε συ Μασάτο, πρόσεχε τις αντιγραφές από τους …τίποτα.
        «…να επικοινωνγσω μαζι σςς» γράφει ο άνθρωπος. Όχι μαζί σας…
        ΥΓ. Σύντροφε …ποιγμή, δυστυχώς, δε γίνεται ΤΙΠΟΤΑ από το ΤΙΠΟΤΑ. Ρώτα και τον μακαρίτη τον Δημόκριτο.

        • Αγαπητέ Τρολοτάκη και αγαπητέ Μασάτε.
          Στο εξαιρετικό άρθρο του κυρίου Αλεξόπουλου εκφράστηκα ποιητικά μένα παλιό μου υπερρεαλιστικό ποίημα με θέμα την ερήμωση και τον θάνατο των μικρών κοινωνιών που γεννηθήκαμε .
          Μου είστε συμπαθείς .
          Ο καθένας και η γλώσσα του.
          Μπορεί να μην σας αρέσει η ποίηση. Σεβαστο. Μια τέχνη που στη χώρα μας εδώ και χιλιάδες χρόνια γράφεται και είναι υψηλή.
          Με ειρωνεύεστε και αυτό δεν σας τιμά.
          Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού .

          • Με το συμπάθιο Ανεκτίμητε. Αλλά και εσύ βρε αδερφάκι μου, πριν πατήσεις το πλήκτρο για να «φύγει», δεν ρίχνεις μία ματιά στο κείμενο; Δε συμβαδίζει η ποίηση με τα τρομερά ορθογραφικά (και όχι μόνον) λάθη. Δίδεις δικαιώματα…
            ΥΓ. Προσπάθησε πάλι…

  9. Μια χαρά γράφτηκε το παραπάνω κείμενο με τη βοήθεια του ΑΙ, στη θεωρία
    όμως επειδή δεν μπορεί να δώσει ο ΑΙ την πράξη, μήπως θα μπορούσατε να γράψετε ένα άλλο κείμενο με ξεκάθαρες λύσεις και προτάσεις;

    πώς για παράδειγμα θα έρθουν οι νέοι να μείνουν στο χωριό αφού η γεωργία, κτηνοτροφία διαρκώς δέχεται πλήγματα.
    Και πως μπορεί σε τοπικό επίπεδο να στηριχθεί ο νέος άνθρωπος εάν έρθει. Από το πιο απλό δλδ το σπίτι έως το πιο δύσκολο επαγγελματική απασχόληση

    Καλή συνέχεια σε όλους

  14. ΆΡΚΕΙ

    Αρκεί το πέταγμα ενός πουλιού να σπάζει την ερημιά.
    Ως ανάμνηση να μαζεύονται τα λίγα φρούτα του καλοκαιριού .
    Λίγος Ηράκλειτος αρκεί.
    Στα πεδινά με λίγη ατμόσφαιρα φιλοσοφίας
    ” Τα πάντα ρεί ”
    Εδώ που γλείφει ο Αλφειός τη γη.
    Και μέσα στα πολλά σαπισμένα στοιχεία του.
    Ένας κορμός ιτιάς .
    Να γίνεται άνθρωπος σκεπτόμενος στα χέρια των νερών.
    Αρκεί μια σταγόνα νοσταλγίας.
    Μιά αναφορά στα μικρά και ταπεινά ψυχοσάββατα.
    Η ηχώ της φωνής των παλαιών γυναικών,να σφάζει την ησυχία της νύχτας.
    Ένα ελεγείο στη διαπάλη της ζωής και στο τίποτα .
    Αρκεί μια κίνηση του Πατέρα.
    Να υπάρχει , αχνή και παγωμένη στο χώρο και τον χρόνο
    Ο λυγμός αρκεί μιάς αλεπούς εμπρός στο άδειο κοτέτσι.
    Αρκεί η βουβή παρουσϊα μου, να ημερεύει λίγο την άγρια ερημιά.

    Υψηλόν Αρχαίας Ολυμπίας. 2020

    • Εκεί που λέτε κ. ποιητά για την κίνηση του Πατέρα, εννοείτε του κ. Κώστα; Διότι πολλοί πιστεύουν στην αιώνια παρουσϊα του (κοντά-σιμά).

    • Κύριε ποιητά έλεος. Κάπου μάθατε για τις ελεγείες που εξέδωσα το 1976 και αντιγράφετε από εκεί. Ιδού το πρωτότυπο:
      Αρκεί ένα φτερό στον άνεμο
      να θυμηθεί πως ήταν άνεμος, χωρίς φτερά.
      Λίγος Ηράκλειτος αρκεί.
      Τα πάντα ρει στην εξοχή
      κι όσα δεν ρέουν, απορρέουν,
      προσποιούνται πως σκέπτονται.
      Εκεί, στον Αλφειό τον ποταμό,
      μια ιτιά κοιτάζει το νερό του Καμετερού
      κι αποφασίζει να γίνει άνθρωπος.
      Κακή απόφαση, λέει ο λαός.
      Αρκεί μια σταγόνα νοσταλγίας,
      μια αλεπού μπροστά στο άδειο κοτέτσι,
      ονειρεύεται ένα φρέσκο κοκορέτσι.
      Κι ένας Πατέρας από τα παλιά,
      να κινήσει ελάχιστα το δάχτυλο,
      το μεσαίο στην κλεφτουριά.
      Και τα λοιπά, και τα λοιπά…
      Τρίκαλα, μετά τση Παναγιάς…
      ΥΓ. Μετά τιμής, προς τους ποιητάς
      οίτινες πασχίζουν δι’ ημάς.

        • Γελοίο, ορίζουμε αυτόν που χρησιμοποιεί αγγλικό ερωτηματικό, ενώ γράφει στα ελληνικά (προκαλεί γέλιο, περιφρόνηση ή ειρωνικά σχόλια λόγω έλλειψης σοβαρότητας, υπερβολής ή παραλογισμού).
          Το κενό ανάμεσα, ορίζει τον συγκριτικό βαθμό.
          ΥΓ. Δύο κενά, τον υπερθετικόν τοιούτον.

          • Όταν όμως εμπνέεται ποιήματα στο Κουτσοχώρι, δε βάζει τέτοιο ερωτηματικό. Βάζει διαλυτικά αντί τόνου.
            Μεταξύ μας: να δεις που στο τέλος, θα μας πει ο πειραγμένος ότι μας δούλευε…

  15. Λευκή Πετσέτα. Σηκώνω τα χέρια. Σταματάω την προσπάθεια. Αδύνατον να συνεννοηθώ. Μικρό το Λαγάτουρα , που θα μου πας θα σε βρω ποιος- ποια είσαι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Δείτε επίσης