Τρίκαλα – Σε εξέλιξη η αποκατάσταση της Ακρόπολης της Αρχαίας Πέλιννας

Το ΥΠΠΟ στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού του για την προστασία, την αποκατάσταση και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Θεσσαλίας, προχωρεί και ολοκληρώνει τις αρχαιολογικές εργασίες στην ακρόπολη της Αρχαίας Πέλιννας .

Στον αρχαιολογικό χώρο της Πέλιννας, με τη μακραίωνη ιστορική συνέχεια και τον εξέχοντα ρόλο στην αρχαιότητα, εκτελείται ένα σύνολο εργασιών που αφορούν στη στερέωση και αποκατάσταση του δυτικού τμήματος των τειχών και των βορειοδυτικών πύργων.

Λίνα Μενδώνη: «Τα τείχη της Αρχαίας Πέλιννας συγκροτούν ένα από τα σημαντικότερα αρχαία οχυρωματικά έργα της Θεσσαλίας. Η ακρόπολή της αποτελεί ένα μνημειακό συγκρότημα, ιδιαίτερης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας, για ολόκληρη τη Θεσσαλία, με εξαιρετικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, τα οποία χρονολογούνται, κυρίως, στην ελληνιστική περίοδο.

Στόχος μας είναι, παράλληλα, με τα έργα που εκτελούνται στο μνημείο, αποτυπώνοντας τη μακραίωνη ιστορική συνέχειά του, να ενισχύσουμε όχι μόνο τη σπουδαία πολιτιστική φυσιογνωμία της ευρύτερης περιοχής αλλά και να ενισχύσουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών. Δημιουργείται, με ήπιες και απολύτως συμβατές επεμβάσεις, ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος, προσβάσιμος και ασφαλής, που ενισχύει την πολιτιστική δυναμική της Θεσσαλίας, δημιουργώντας, ταυτόχρονα, νέες οικονομικές δραστηριότητες, σε ολόκληρη την περιοχή».

Η Αρχαία Πέλιννα, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Αρχαίας Εστιαιώτιδας, βρίσκεται περίπου 16 χλμ. ανατολικά των Τρικάλων. Κατά τους ύστερους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους γνώρισε ιδιαίτερη ακμή, όταν η παλαιά πόλη μετατράπηκε σε ακρόπολη και το άστυ της επεκτάθηκε στην πεδιάδα, προστατευμένο από ισχυρό οχυρωματικό περίβολο.

Η κυριαρχία των Μακεδόνων, στη Θεσσαλία, έληξε με την ήττα του Φιλίππου Ε’, το 197 π.Χ. Το 191 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Αντιοχικού πολέμου, οι Αθαμάνες κατέλαβαν την Πέλιννα, ενώ στη συνέχεια η πόλη κατελήφθη από τους Ρωμαίους και περιέπεσε σε αφάνεια. Ωστόσο, η στρατηγική σημασία της θέσης διατηρήθηκε και κατά τη βυζαντινή περίοδο, όταν στην ακρόπολη αναπτύχθηκε ο οικισμός «Γαρδίκιον», με συνεχή κατοίκηση έως τα πρώιμα οθωμανικά χρόνια.