Διασωθέντας, μιλώντας στον Alpha, περιέγραψε τις προσπάθειες του να σωθεί και να βοηθήσει τους συναδέλφους τους. «Εγώ, μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, δουλεύαμε περίπου 40 μέτρα από το σημείο όπου βρίσκονταν τα θύματα και μόλις 15 μέτρα από τον πάγκο των τριών γυναικών που τραυματίστηκαν.
Στις 3:55 ακούστηκε η πρώτη έκρηξη . Ήταν κόλαση φωτιάς. Άνοιξε ένας κρατήρας και κατάπιε τους συναδέλφους μου. Παρότι βρισκόμασταν κοντά στην έξοδο, δεν έφυγα. Άκουγα φωνές: “Βοήθεια, καιγόμαστε”. Προσπάθησα να μπω πιο μέσα, αλλά δεν γινόταν. Έβρεχε φωτιά και συντρίμμια, έπεφταν φλεγόμενα πάνελ από πάνω μας. Φώναζα στα κορίτσια για να με ακούσουν και να καταλάβουν προς ποια κατεύθυνση ήταν η έξοδος. Τρεις γυναίκες κατάφεραν να βγουν τρέχοντας μέσα από την κόλαση. Από τύχη σώθηκαν».
Εντωμεταξύ, μέρα με τη μέρα αποδομείται η εικόνα του «πρότυπου» εργοστασίου. Ορισμένες από τις εγκαταστάσεις φαίνεται ότι δεν είχαν άδεια, ενώ αρκετοί εργαζόμενοι έχουν δηλώσει πως είχαν ενημέρωσει τη διοίκηση ότι μυρίζει υγραέριο.
Ο γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου, Γιώργος Λιατίφης, σημειώνει: «Είχαμε καταγγελίες ότι οι θερμοκρασίες μέσα στο εργοστάσιο ήταν υψηλές. Διαπιστώσαμε σοβαρά προβλήματα στον ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, αλλά και στις εξόδους διαφυγής».
Από την πλευρά της, η πρόεδρος του Συλλόγου Επιθεωρητών Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία, Γιώτα Ρόζου, τονίζει πως η ευθύνη για την ασφαλή λειτουργία των εγκαταστάσεων είναι «ρητή και αδιαπραγμάτευτη» και βαραίνει αποκλειστικά τον εργοδότη.
