Ένα μήνα μετά την φονική έκρηξη στην «Βιολάντα» ο γιος της αδικοχαμένης 47χρονης Σταυρούλας (Βούλας) Μπουκοβάλα, Άγγελος Λιάκος, κάνει σήμερα μια σπαρακτική ανάρτησή στο Facebook. Εκφράζει τα βαριά συναισθήματα που βιώνουν οι οικογένειες των θυμάτων, ενώ, παράλληλα, δείχνει ξεκάθαρα «ποιος» και τι, κατά την άποψή του, «έφταιξε» για τον φριχτό θάνατο των πέντε εργατριών.
Όπως αναφέρει, “Σήμερα συμπληρώνεται ένας μήνας από τότε που η μητέρα μου, η Βούλα, πήγε στην δουλειά της και δεν επέστρεψε ποτέ. Ωστόσο, δεν ήταν μόνη. Η Αγάπη, η Αναστασία, η Βάσω και η Έλενα επίσης δεν επέστρεψαν ποτέ. Αποτελούν θύματα εγκληματικών παραλείψεων και απουσίας των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας στο εργοστάσιο-τάφο της «Βιολάντα», το οποίο άλλοτε προβαλλόταν επικοινωνιακά ως «πρότυπο».
Ολο αυτό τον καιρό βιώνουμε τον απόλυτο πόνο της άδικης απώλειας. Συνάμα, καλούμαστε να διαχειριστούμε τον ψυχολογικό πόλεμο που ενορχηστρώνει το στενό περιβάλλον της εταιρείας πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ επικοινωνιακά αναφέρει πως λυπάται για εμάς. Στην πραγματικότητα βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου -για τα δεδομένα- εκστρατεία εντυπώσεων.
Αντί για την σιωπή και έμπρακτη συντριβή μπροστά στην απώλεια πέντε γυναικών, το στενό περιβάλλον της εταιρείας προχώρησε στο δρόμο της επικοινωνιακής μεθόδευσης. Έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Τρικάλων, όπου ακούσαμε πολλές φορές την φράση «είναι αθώος», το περιβάλλον αυτό αμφισβητούσε ευθέως και με δόλιο τρόπο τα συντριπτικά στοιχεία και πορίσματα, μεταξύ άλλων και τις μαρτυρικές καταθέσεις των «συναδέλφων» τους. Αυτή η μεθόδευση επιχείρησε να μετατρέψει τον κατηγορούμενο σε «θύμα», με σκοπό να εκβιάσει συναισθηματικά και ηθικά την κοινωνία.
Προβάλλουν την «προσφορά» τους στον τόπο ενώ η προσφορά τους είναι πέντε νεκρές γυναίκες: η Σταυρούλα Μπουκοβάλα, η Αγάπη Μπουνόβα, η Αναστασία Νάσιου, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη και η Έλενα Κατσαρού. Προσπαθούν να δημιουργήσουν το προφίλ του «καλού εργοδότη» και του τοπικού «ευεργέτη», την ώρα που η Δικαιοσύνη κρίνει την προφυλάκιση του, για κακουργηματικές πράξεις. Την ώρα που συνολικά τέσσερα ανήλικα παιδιά, κάτω των δεκαπέντε ετών, που δεν θα ξανά δουν ποτέ την μητέρα τους, υφίστανται αυτόν τον αδίστακτο ψυχολογικό πόλεμο.
Οι ίδιοι προσπαθούν μέσω «κατά παραγγελία» τοπικών φωνών, να πείσουν ότι η προφυλάκιση αποτελεί «απειλή για την πόλη» και την «επιχειρηματικότητα» παρακάμπτοντας εσκεμμένα την ποινική βαρύτητα των στοιχείων. Όμως το αφήγημα τους καταρρέει μπροστά στα ευρήματα των πραγματογνωμόνων και στα πορίσματα της Πυροσβεστικής και του ΕΜΠ. Η προσπάθεια κάποιων να «πιέσουν» την Δικαιοσύνη εκβιάζοντας συναισθηματικά την κοινωνία χρησιμοποιώντας τον φόβο της ανεργίας, δεν είναι απλώς προκλητική. Αποτελεί την απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Αποτελεί μια δεύτερη, ηθική δολοφονία των πέντε γυναικών.
Αυτό που συνέβη δεν ήταν ένα απλό εργατικό ατύχημα, ούτε η «κακιά στιγμή». Ήταν ένα εργατικό έγκλημα, το αποτέλεσμα χρόνιων εγκληματικών παραλείψεων, και μιας μαζικής θεσμικής αποτυχίας που σκοτώνει. Η μητέρα μου ήταν ένας άνθρωπος με όνειρα και αξιοπρέπεια. Αφού της στέρησαν τη ζωή, εμείς θα υπερασπιστούμε αυτήν την αξιοπρέπεια μέχρι τέλους. Απέναντι σε κάθε πρόκληση, απαιτώντας το ουσιαστικότερο από όλα: Απόλυτη Δικαιοσύνη”.
