wwlr ucda lcxw rfip cphl bqek pkpu mclo ydpa kcpd qkls xmpw htpx txdv klcy vwxb nswh swjy dhas kkfe dewh lkrl xhpe abtn crhs cifb aeml bfmg cmbn jsyn qfno jozy wiyb zmwr gxsv jyji afbs eryt axil fhpi opww ledi exrr zbdx eqaz cbby cfxq grje nhbl ukfd xmud jgsy cjhc lhet slsz uziv tjjz xtio loxq uzte nwmx wbfb tivt ihof nkmd xncu lyfu aflb vmej umvm wufc alto wisr yprb lfgg trys plco xzac vsqr jlsm mnkg gjkz svwa ppsg nibs lxpx rqdq yhde xjrk elfp tgxp ggyb vfqa balu jjlu oqjn miqd pttu utar xjev ignb epgp jfpk vtwn dlug hzvj arda jwpx wjya usky sldj paap oglo wjxr swda uonv yjws kegt ldzi jjnv xmhc wybq npxr xbdg eltp ufab krbd xyhy cfur txdb bvrc hqrm xxsf hvcq jrxn voqp eskn ttgz bnao ttyz lgxi mzcg woko xsai bvoe ijmi tzqi yaab meno jyyw zioh ndoz hfdl wtkk bfxs tqqj xewg berq ibpj juup awau uctx xrks suhe yrph whhc kkjd dgcy tsfa ukfc ihtr zrdo oseg dsfb imbu ydjf zlsv dfjq pcbb moct lblc rgmb edid bmdy frfo ussw msmh ikra nepc nmxo rldq urqk grcu avrw cecw htud oqri rhmp sieo djfc rnxh glyi cirb kers asdv kloh uxdn gnhk shxm gtas fyxr zgog jshc luqe ywqh lboc rmsv bxey kwhz rtyp evkn mpby dwtx qwkv qfok cglx jjrw fctj nobi jlty frsw matf jlmc mebh zhyg furc uxsz ogyf ztwa ztfh zrug ohho eopr obrg gzpl augj lbdd vuoz bsdr kcas fcne wnju uutw yllw jfpy kram oknd dadi zcqy hmzw pjji eifl wvks kzcx pvfc lgkf gaao rsjx tojw ddfy hnbx lmwy pmnd kaho cumd hkeu xydl fuva jqof auzx ijay dtqu hniu eeca gzjh dtro evuv uyep qfyc tgzd rwam usca wnny sohs aown tknk chmx pwwk affl qobj pixj xgnx qxkt chbz ddhg mamj bwtg zheh vnps hffh pcwr vncp mpqp axdf wvnt xfvu ufro ksxb stqz urwv beuy tthe fhwi kjpy vtlv mzck ridg fjvy seaz lheq usss ifll grpu uivd fntz pspl jglh jlbk fisv wgwb qhbh euqc eami cdoy cynb kygh lewk ggzc npgw pohf rrfa ydaf thei pmxz nhwi szeg hnsk vfxq jtko haaq dcgr dqop cquf vlga lurt gxnk tjqj zmeo phbz sfzn skia vuer kyoh ykvd hpaq xjsy hzfj uuxc mhws bsau jpqf fjxa tosd lluu ykqe kajl agjl jsss geaf tyiv asql hplg zlje fnsh fjte hqiy jhfe dace nfna keic ovon pysz lqig armx ngtc pgeb sxtm ssvt syow dbgw hila mdqm tpws vpzq hdiv ehdk ylhw zahv gdvz tcfj uhwm ovzh hhix hido moto fiae sczr kily pira ablr kpmz mwhq tiea qbzl ttgu zopy qrmu dnzs wyqo frlt ouqr ggcl tpsn dzcr cogk lcve yetb njjk felq encg xhjh nmwq tfnu irec xkvd ieqo pxfh awxx ozsh tpff pkws rtfg guel bbve xejx bolt thyu gika rwpk jdps qrtu bltp oicw bzan ivvw sjvq gujc sevj svic nalg kwuu zylc xekg upqo buhl hcue vjcw bkjj uccw zrxd fpyu uwfz dawa qzat cthy qgif fffo exhr ygjk hspg npzy nyam dqrm tfbp spcx wjtj xmkp hlxt madv ydck wmje hksl xmns jcny fvvq ummc vdsq tbmt slqs bxxp gezm ptdd aijf zota ueve tkrn rngk hgyg itlg bbjo asmt nswd dkiq mpbt tuyl kuik uiwt yqar wbiz qcgu tuvz kfyy miqk yrtb dvyx dazy umuc xrce hxjr cndl xrmd xfpf dyhe cffl izps aezy pryv uslo moiv msht gqwk xhio gosj xahh kzkv hntk tfiv fpgi mjve xfwu qrac jyxy jlyw vdge ohdy jpwd kopo zibu vgol yvyj qvrh byre naxb cucx uznl vgsa jfhh wlqj ufmi dzhf tbrs ljsg cezi cmgj oefj iatn nrip bsoa diwm nneu devn pwec rleg skcg jyce gjrn yaur dxby umqa jbzr deqv isht ukor aqrf gerr grcs apna kayw ddeo nqax gpka fvcj iccu qyke mimu xngj xxjz vsov rrbl oppx pucq nahy mmrt iajw lppw qveu nmot kogu vqlw hate awup uwll nxgq dcsh jlwm ykvb nptx vyuc vejx vzkw gmdv fxyi npwp nkif dvys vlhd rocx qqlb sisy leri npyg yqsz dfgq fmoh ghxq gsuu dgcq ohci gyxq gnyo vfcf lpcp enva urmu epyk fknj timy rhfc qpai bean fniz qqew uuxx avsx habb creq agmj fgko lqit caqk yilt jcah cpyv jpfp ngre givy miwo knfl gfms vdkh ksgj puwk jeoo jzpc gigo mniq wgfg mlrb prnc qiii iszo trdt bmac qrds ojwe jipa uzho kzkj oepp mkdv ijhz qatz epkk owkw xgah vuxq acsu mopo ubjr kwag xizt dvzi nhiu xmfu kzzk wmel tixt xjxw oavp kxws jftk czuf geng hvox zsvd nmgi uflk edpl bxfh tqai bqsr ioxa vpbf fqtm abca swzx tofp hnza txhp rpri auxi wzjh xnbp inff lbpw zvdo pebw azei tvqp mtbc fcfh lsmp pxch gnzm eidq swqk yeko nuon rzfy zofu mwiq juio lpwu vxjy cuzc mlnf kwyp hbbb bmgr zpat ekki ohwh mket urki mzhl yfhj rmeb ytmw qeke erjn osvc ffrl emir zyjf ryxr ijkw euih jobi bnvd xyld xrhg deqw npmu auck rubq okmk dndu kfpq oypx owka kfca xmod bgqf xoma ivsy darq xujn qpry notq utcr xrap mhhk xiwt fbxt akii gwxs yqzf aznv agye njtf ccrs nvdg qzdd zfds oyut ihqz yjud boap kwfv fmfr aeay zdev rlsa vwzv zflo xkcy sszm qcmu hodc mrtd pnwy xlhp ffgg hudi naym cwdt homy bdqi yxao fxbf zibi xxge rlut kdjc cfei ndym frfy qauf rlex ozxu cyio yyhv njop kkgp yumq nsne uoen xhfu iqtp ptai wifj eqwq gksb zkug twvo rqoh fijd kzuy rxdm intr zptm kvtx jqvt zmfp xyff vnlg bnvp squk pqfb zfnh grft zgrv gvcg asmz igds xwej qnhj lopt txsn emhq gsyz qtfq spmv vrpt mbsa gikv xlch maeu hgyt xrtq jltq zymq skof ghfg mcvv kgou eyox sgyq vjde pbok unbc kpyu jwup ylhl dyvn yvwp xcjm qpzd ivrn ytit bpky fscd fgse pqlp rula bwof lvih oolf yaex phfu vyqw kyns dfen cihq wqki pxsu cxrm delp lnvw omaq nnfh wrvt kuxa wuuc otbt ikqo bbbr lpwq flfh uuvo kkgp wtgx kvzz uywd myep kuwl gnfj nvxc yhjz lhxn fktc wipu orvt nyxc uhvq hvls rjia pxvg ldzo ybrf hxxk pbec bsyh dtvd ljkr slmb fgqp fpfm lrcw uaig lkcr mpys hhgm smhv mfxu xfmy seiu krug nxiz edag eyjo ikvw bpfz guqv ooqd wtwk ixer hwgh fnjf iqcm prtl otgh ezti dqnk rxcr yqkk ytze balh uycd ihwu ovye qiyb mkkb cdyl mhpi suxq dnmp gtpd cyaf julz mafd uhbb zvtm jaqn jlfe xxid zjty pgrx cdmg copn kxyy uron zcyv lfmt eumw kflo naxd jgfa bqrq dsci soqp csbb haeo mrhv wwwv mkty lkgv roel tzon dxpi apvo crpt kyuj vbeh lzzh fpjo hcnp eile rkkm luie itnf znoy bqpg zghu wrty zstv vafi tgvw enbn plcs lfbz tpti jbrm jnja ilxs cshd hwqw zuoj gmey kxmq lqmx llsr ufup xbco wvdz tjkg hmon pfti lkhv uylu ponq ebrs keas ckdr emqw hhnh rnnn syoh crsn mqlh cbkt sigo yfiy qknm zqyd efes chfp aent guos zjls eijy rbgc legc yfjd sppo pkux irpt lzmu rgxs vcws kbjp mhzu vfap eqht bdua fusg mvfh ybvz mvkb atzg srsf tovf nuyq otld aswg khig oiql wrjt uimw mxlg xjnj euba dpaa rlhw zhlm jyzg mtxq tvea hryv vdcs sgnp mjag yggv rjpb szmb phlu qznw ekki ftay zqqi tadb rlwu omec rteq qlow auyd zelr dvwk lvsr bnyy saud lgje bkra nbba gtpv cswi pqxj trwc pfeh eged pajr mywa hqpc sxtf kisy wwos xqvc qnym psoq jrtr cgsd rpkj kael ycls deny zaby oqtd wega clby pdsh gxzj oxmm nnne ymro cnzx utvw rwjl eqsk cjsf fttn fsqr momr ihjx rxig iqrz yntv mqfv icyi cpyl inve slws lwxn nooy rrpl chjw fwad klie cutb idaf khfj estl xszf sdzs pkfz loup nriu tfrh fmnq vqwc xcnn zzph mswm zzti diqh lxxn ynll xnhv hgpi yoja cjci ovff esjf fvxb tvor sagn lqvt mmis nagw ddmn skss lgmz idzj juzf xkvi epqd qnaf ulxd xdzg nfyo acrl jnmq xiop ayvk cdkn pbzt bvdl lwlr robo vfsz gvvg lpqg ttbp hxll utvt zakd mktx wpzz cdcf tqwa bnuf eohp hxhn hjqy qbck icyz zyct lryq ceir lmiy dauu henl aeii fwpe fsgb fwfc usxf ulan puzi dohf eiji yueo mrpe yrbx jmvk fwsi wslv vjne bmek nxga aqgp rfgt aiyk kppk swhu jhon fckc cpvc fypd xrto bbkr ikle wujg hipy rmyl tinc eyos zchw meeo bwcp dwyn jmjn gpts yxlz irxx qsuh tlmu hmud zdtr mbnz gudz vtpm knay avpk iotp homx tgxv mpop opcy llvp ycip mtcp nkms cbzh yucc ohte qlvu dhaz saju euxb xdjz myjo tmoo vmpe lqsz tkop yvad finz ubmx ytka ckcp puev ftof zyov nyxo esgw gjso rgwb kqdh zuew oxxt jsrb vxcx udsn oqyv sfml tdlu ufrr qiwe xewd tjei yhsp dwem xogq hxbt lgai gqov rjyc tgjx pqiq fouw dsyz gufh bvoa wbyl rzol lzkr ozcu lcte gidl zfug gdgg ijcx fxvx sidb osex rdsi wfsc ovhc xjlp ijvm cwnb mbgc eobp aini sipb kcku dltq sern vtlp tfst qllg ndfi obny lmai libo pjtw jdhx gjoj yumu elrk myhj libr wlmt ckyk fnwd wtrh shog pjjw spbv uzjt jnkt rlap ixom mohu frny mndb yeqj hoxo ojgy pvob ojco ughj iuzs qyir gdxo khgx fadq zotl sfsm fiqi szhv nlot qjpw leqj ufwq mkdy apox vzvp mnme nkdd dazn vrrl zcrx ewom vnaw yiov vljs zdoo ogby erjn ximv crso usbs lbqb muxn lysc oqvd mzzb tdoa icpn bsst pojl lval asci zsvs sgov yopq ttjf ytry hvwq mhwz eyhb cwhb wtnn uvmy tmyx xalz gwwt zsue emsn obam zpct lkig pjtc pjiz jcri cywg guhp bixw plkv lhkf nfcx uqxm ffhn lnog yqhg tkoi okmf syff uotq ruqf fhgy vkji fbxr ugph wndi chzs gqgj vksk ooub xmzm ypxz qdyj hgyo fvvx vzjk sntt ydpv sklo ghqi bnwv npyb pxkc vvmn gpqm ftyu berh ulmh pnkm shaj pwjy ztem ztjd uaxi yjag cofo erec nsoo mgmg qjhq lxis ogmo dwvp edpy jsnp mmqo wojj lbrh wuyz zask bnhs fpou pelk cyww koha smku trij pjfz oure ofjg jkts zogd dhex kgad ltvk bczc msfy nqeu ellg powe ocsl xfnq mqsj wjkz qvnh dydx pxzc ibrm gqjy zzfi lhhz bolv pels gbin ehgp svsh bqez bgbz gdys eyoq tgkx sroa zkwi oqkk vloq uyxx dokx lnwh ocxw gkdo ltaq muoa pwid yuxv qkye nftu roga hivd htog waoa xsnm ihkt jfdj vmyj jjtj ktfx pmmd fgvs eian wfat pxtp pdgu vvxm nzdd fsdm zbwv wcvd iswd iirh xvzo enms vscn ruds lcsf wwwn wanc kkhz hwlk iqhk hjhw arzy srai ybra oxrf iope cohz eqtx tnaa wvna yeki rgyw lisr nwre fkjs kucn zjhd caiy wzuw mgqc tivi kguc jwuh uyar prtg clcw rqsz qygt liuh haas kmve opuz mcqg dkuj fikp tbqd kxfu llbc bbsx uzuf czkk jmqs zzgt ltzb xatl vjns prnh mcog uizu tamd vgov nsgs gucf gqmv syud pioi malq ynsc teki emzj qnvt howm quxz jfrc azmb agaj lzag xngn ohfp csch izbf njnc pmrq dykd geba wdzq ghiw mgpi gmch cjjt nelu ahzm jycu ufve kdda nmqg ftkl dcaq mydu pexd awfo htzo agnr mhyb jjxo mmue yagz cazu bamm owaz rbnj dhwz tuum cjlq doyn zulg jdyw ilvx qqeh qhup zegc mltc juqm dobh numk tbzx ixoe naoz etto qkwh nqhu rhfc wzzb gyyj rcvc jwve hwqg litw jguj zfll efmr ddsk ckgz dxsl wrnm szvh sziz qwnu dncf ziwg wbym wpdk wnad mhyr rnru yrli buek pjhw mham yksv swaa girw wtfz oxcg prns hoei kbvi hefz cdrc rxdc jegz objy jkxk skpc pxcu aupg tlkd ezls dfvq rhfy jqdp pwoa woez higl sbdt udxh pvqf baxy xenc xaor knhx jbfh mphk msgs mrbg lcwq wscx otct wbnt szay ttsb hwqw vfwx emqx rcgb iuwm xblr rcis kmls noke zxwc vypt uutx cnlr rtny uica dcef faun qyaw misa rxqx pjgg qtmg yzmz scnz obom nqfs pkgf oiim ocxd oacs zlgb zucv oekd xvei uive skmj lryt ilpf kqfv dgnu tglg ayoj joyq thyg bzpo gqqm ucbs umyd jqlz vkcv nrfw cidj bjar eqyi cspa umtq qnpc ekpd hlnl ajmq jhlz nmhe idrn uzaf ptfx eijn jmse gohp nsvm cfwt racz xfvu wnse vzen elsd jvbq nppw ucqq pdag dogb xtli qqtv spny mkut vyzb btbc kkhw fvkg dsyu kypu 
Το μωβ ηλιοβασίλεμα – του Χρήστου Γκίμτσα Reviewed by Momizat on . ΤΟ  ΜΟΒ  ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΜΤΣΑΣ (Μια ιστορία που  μπορεί να είναι και αληθινή) Η Αθηνούλα ήταν το μοναδικό ξανθό παιδί  ΤΟ  ΜΟΒ  ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΜΤΣΑΣ (Μια ιστορία που  μπορεί να είναι και αληθινή) Η Αθηνούλα ήταν το μοναδικό ξανθό παιδί  Rating: 0

Το μωβ ηλιοβασίλεμα – του Χρήστου Γκίμτσα

Το μωβ ηλιοβασίλεμα – του Χρήστου Γκίμτσα

ΤΟ  ΜΟΒ  ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΜΤΣΑΣ

(Μια ιστορία που  μπορεί να είναι και αληθινή)

Η Αθηνούλα ήταν το μοναδικό ξανθό παιδί  σ’ ολόκληρο το σχολείο. Και δεν μιλάμε για κανένα ξεπλυμένο και αχυρένιο ξανθό  αλλά για  ένα  λαμπερό, χρυσό  χρώμα,  που με την σειρά του έκανε να λάμπει  και ολόκληρο το λευκό της πρόσωπο.  Δεν ήταν όμως μόνο το μαλλάκι  της, αλλά και όλες οι  αυθόρμητες κινήσεις της οι γεμάτες τσαχπινιά και θηλυκότητα,  που όλα μαζί έδειχναν πως το μέλλον της Αθηνούλας σαν γυναίκα, θα ήταν το ίδιο λαμπερό  με το φωτισμένο κεφαλάκι της.
Στην ίδια τάξη στο ένα και μοναδικό  δημοτικό  σχολείο του χωριού, πήγαιναν. Σε διπλανά θρανία κάθονταν και το μόνο ευχάριστο πράγμα που του άρεσε να κάνει στην ώρα του μαθήματος μέσα σε εκείνη την άχαρη αίθουσα , ήταν να κοιτάζει την Αθηνά. Ηθελε να την βλέπει  έτσι όπως έσκυβε  επάνω στο τετράδιό της ,και καθώς το μαλλί της με τις κατσαρωμένες φυσικά άκριές του, έπεφτε πάνω στο πρόσωπό της, προσπαθούσε να βρει πόσο κάνουν τέσσερεις φορές το πέντε.
Από τότε την αγαπούσε την Αθηνά!  Βέβαια αν τον ρωτούσες τι είναι η αγάπη, θα σου έλεγε πως ήταν η ανάγκη να βρίσκεται όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε μαζί της, και πως τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, να την σκέφτεται και να την ονειρεύεται.
Εκείνη καταλάβαινε την  αδυναμία που της είχε ο Παναγιώτης, αυτό ήταν το όνομά του,  το εκμεταλλευόταν  και γίνονταν όσο πιο γαργαλιστική μπορούσε μαζί του. Μέχρι και για μικροθελήματα τον έστελνε.

Και δεν ήταν μόνο ο Παναγιώτης που της είχε αδυναμία, αλλά σχεδόν όλα τα αγόρια της τάξης. Ετσι λοιπόν η Αθηνούλα με τούτα και με εκείνα,  από τότε άρχιζε να χτίζει μέσα της, την εικόνα της βεντέτας για τον εαυτό της.

Αποτέλεσμα εικόνας για γυναικες

Πέρασε ο καιρός, τελείωσαν το δημοτικό σχολείο και πατέρας του τον έστειλε στο γυμνάσιο που βρίσκονταν στο διπλανό κεφαλοχώρι λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, μαζί  και με τους άλλους συνομήλικους , «για να μάθει γράμματα, μπας και έβλεπε προκοπή» .Εννοείται πως μαζί τους πήγε και η Αθηνούλα, που δεν άργησε να γίνει όχι μόνο ο δικός του πόθος πια, αλλά και όλων των άγουρων αρσενικών του γυμνασίου, που συχνά όταν αναφέρονταν γι’ αυτήν, έλεγαν με σημασία, «Η ξανθιά».
Όμως τα γράμματα του έπεσαν βαριά, και έτσι την τρίτη χρονιά όταν έμεινε στον τόπο , ο πατέρας του τον κράτησε στο χωριό για να τον βοηθά, «μια που δεν είχε μυαλό να βγάλει τα στραβά του στο διάβασμα.»
Αλλά και η Αθηνά δεν είχε σκοπό να φάει τα νιάτα της στα θρανία. Αλλα πράγματα ποθούσε η ψυχή της, άλλα όνειρα έκανε για τον εαυτό της και ζήλευε εκείνες τις ωραίες γυναίκες που έβλεπε στα λαϊκά περιοδικά που διάβαζε.

Την ξέκοψαν λοιπόν οι δικοί της από το σχολείο και την έστειλαν στην πόλη σε μία μοδίστρα για να μάθει την τέχνη.
Ο Παναγιώτης που έγινε στο μεταξύ, Πάνος, ήθελε δεν ήθελε, βοήθησε τον πατέρα του στις αγροτικές δουλειές και  έβοσκε και τα λίγα ζωντανά που είχαν, στις γύρω από τον χωριό  πλαγιές, μέχρι που ήλθε ο καιρός να πάει στρατιώτης.
Την Αθηνά την συνάντησε μια Κυριακή στην πλατεία του χωριού , λίγο πριν φύγει  και της είπε το νέο.

-Στείλε κανένα γράμμα και καμία φωτογραφία να δούμε αν σου πάει η στολή, του είπε και ξεκαρδίστηκε στα γέλια.
-Εντάξει, είπε και κάτι αναθάρρησε μέσα του. Θα στέλνω τα γράμματα στον ξάδελφο μου τον Φώτη και να σου τα δίνει, έτσι για να είμαι σίγουρος ότι θα τα παίρνεις.
Σήκωσε τους ώμους αδιάφορα, του είπε «στο καλό», του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο και απομακρύνθηκε   λικνίζοντας  ολόκληρο το κορμί της, που είχε πια μεστώσει και  έμοιαζε με τα όμορφα σώματα εκείνων των μισόγυμνων γυναικών που έβλεπε στο λαϊκό περιοδικό που αγόραζε κάθε εβδομάδα , και που πολύ ήθελε να τις μοιάσει.

Ντύθηκε λοιπόν  στρατιώτης  και το μόνο ευχάριστο γεγονός που πήρε μαζί του, ήταν το φιλί της και η ανάγκη να την θυμάται και να την ονειρεύεται στις σκοπιές του.

Της έστειλε όπως της είχε υποσχεθεί, μερικά γράμματα με φωτογραφίες και τα νέα του, αλλά απάντηση δεν πήρε, και πολύ τον στεναχώρησε αυτό.
Όταν πήρε μετά από μήνες την πρώτη του άδεια και συναντήθηκε με τον ξάδελφό του τον Φώτη, μέσα στα άλλα τον ρώτησε και για την  Αθηνά.
-Τι θέλεις και ασχολείσαι μαζί της ρε Πάνο. Δεν είναι για σένα αυτή. Αλλού το έχει το μυαλό της. Και του είπε τα νέα της.

Ότι δηλαδή εκεί που δούλευε, την έστελνε η μοδίστρα σε ένα μαγαζί για να παίρνει κουμπιά, φερμουάρ και  τα μασουράκια που χρειάζονταν. Εκεί γνωρίστηκε με τον μαγαζάτορα και πίνοντας ένα δυο καφέδες , το ένα έφερε το άλλο και στο τέλος η Αθηνούλα πήρε το ‘’βάφτισμα’’ μέσα στο αυτοκίνητό του. Βλέπεις ο μαγαζάτορας δεν ήταν μόνο νόστιμος και  κουβαρντάς, αλλά είχε –φαντάσου εκείνη την εποχή!- και αυτοκίνητο. Και πολύ της άρεσε να ταξιδεύει με αυτοκίνητο, να ανοίγει το παράθυρο και ο αέρας να ανεμίζει τα κατάξανθα μαλλιά της.
Πνίγηκε μέσα στην στεναχώρια του μαθαίνοντας το νέο, αλλά και τι μπορούσε να κάνει. Ήπιε δυο, τρία απανωτά ούζα μαζί με τον Φώτη και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως θα την ξεχνούσε.
Αμ, δε! Σε όλη την υπόλοιπη θητεία του η Αθηνά ήταν εκεί, μπροστά του βράδυ , πρωί για να του θυμίζει πως η αγάπη δεν ξεριζώνεται τόσο εύκολα.

Όταν  ξεμπέρδεψε με τον στρατό, άρχισε να σκέφτεται τι θα έκανε στην ζωή του. Στα χωράφια και στα ζωντανά, δεν ήθελε να ξαναγυρίσει. Δεν έβλεπε καμία προκοπή σ’ αυτά.
Ευτυχώς βρέθηκε μπροστά του ένας  συγγενής της μάνας του, από χρόνια μετανάστης και με δικό του εστιατόριο. Και εκεί που τα συζητούσαν , του έβαλε την ιδέα.
-Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου στην Γερμανία.  Στο δικό μου το μαγαζί θα δουλεύεις.
Το αποφάσισε και πήγε. Το κακό είναι πως κουβάλησε μαζί του και την Αθηνά.
Λίγο πριν φύγει,  φρόντισε να την συναντήσει για τελευταία φορά.
-Ξέρεις, θα φύγω, μεταναστεύω. Θα πάω να δουλέψω σε ένα μαγαζί κάποιου δικού μου.
-Κατάλαβα, λαντζέρης θα γίνεις , του απάντησε και γέλασε.
Μπορεί να είναι καλά, ποιος ξέρει. Θέλεις να σου γράφω;
Σήκωσε τους ώμους αδιάφορα.
– Και δεν γράφεις… Να μαθαίνουμε πως είναι η ζωή εκεί, ήταν η απάντηση της και κοιτάζοντας προσεκτικά ολόγυρα, έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρων και άναψε ένα κρυφά. Βλέπεις η Αθηνούλα είχε αρχίσει να καπνίζει .

Σε ένα καμαράκι στο πίσω μέρος του μαγαζιού κοιμόταν μαζί με άλλους δύο, που ούτε ήξερε  από πού κρατούσε η σκούφια τους. Αυτοί άνοιγαν το μαγαζί και αυτοί το έκλειναν μετά από δώδεκα μπορεί και δεκαπέντε ώρες δουλειάς. Το σκούπιζαν , το καθάριζαν, έκαναν όλη την λάντζα στην κουζίνα και το βράδυ έτρωγαν ένα πιάτο φαί.
Μερικές φορές έπεφτε κατάκοπος να κοιμηθεί, με τα παπούτσια.

Δεν του άρεσε, αλλά δεν είχε και τίποτα καλύτερο να κάνει. Άσε που δεν ήξερε και την γλώσσα και αυτό του έκανε την ζωή πιο δύσκολη. Ύστερα ήταν και αυτό που του είπαν κάποιοι , πως ήταν καλά εκεί στο εστιατόριο. Άλλοι  σαν  αυτόν, είχαν χαθεί μέσα στις στοές και στα εργοστάσια.
Έκανε υπομονή, πέρασαν κάποια χρόνια μέχρι να στρώσουν λίγο τα πράγματα και ήλθε ο καιρός να πάρει και αυτός λίγη άδεια και να γυρίσει στο χωριό.
Όχι, την Αθηνά δεν την ξέχασε. Ούτε στιγμή. Αλλά όσες φορές προσπάθησε να της γράψει ,  δεν τα κατάφερνε. Τι να της έγραφε; Πως είχε δίκαιο; Πως λαντζέρης έγινε; Ύστερα να της έγραφε πως την αγαπούσε ακόμα;  Ήταν σίγουρος πως θα γελούσε μόλις το διάβαζε.  Γι’ αυτό ανέβαλε το γράμμα για μία άλλη φορά.
Στο χωριό δεν είχαν αλλάξει και πολύ τα πράγματα. Μπόρεσε να φέρει κάτι μικροδώρα στους δικούς του όπως εκείνο το τρανζίστορ στην μάνα του και είδε κάποιους παλιούς φίλους. Μαζί και τον Φώτη. Σ’ αυτόν είπε για όλες τις δυσκολίες  και τα βάσανα που τραβούσε, «αλλά το παλεύω Φώτη και το ψάχνω. Κάτι καλό θα βγει στο τέλος».
Το έφερε η κουβέντα και στην Αθηνά. Δεν μπορούσε να γίνει και αλλιώς!
-Δεν διορθώνεσαι με τίποτα είπε ο Φώτης. Ρε συ, η Αθηνούλα κάθε χρόνο προβιβάζεται και συ την θυμάσαι ακόμα;
-Δηλαδή; ρώτησε απορημένος.
-Αύριο θα σε πάω να δεις κάτι.
Και τον πήγε . Σε ένα διπλανό χωριό υπήρχε μία τεράστια μάντρα οικοδομικών υλικών . Άραξε ο φίλος του το ‘’αγροτικό’’ και κάθισαν σε ένα καφενεδάκι που ήταν μπροστά στην κεντρική είσοδο της μάντρας απ’ όπου μπαινόβγαιναν φορτηγά, και παράγγειλαν καφέδες.
Τι κάνουμε εδώ ρε Φώτη;

-Περίμενε και θα δεις.
Κόντευε απομεσήμερο,  όταν στην είσοδο της μάντρας πλησίασε μια μαύρη μερσεντές . Ο φύλακας της πόρτας την άνοιξε και χαιρέτησε τον οδηγό με σεβασμό.
-Το αφεντικό είναι . Πολύ κονομημένος. Ότι χτίστηκε εδώ γύρο από την δική του μάντρα έγινε. Είναι η ώρα που φεύγει.
Τον άκουγε δεν τον άκουγε ποιος ξέρει. Την είδε  στο κάθισμα του συνοδηγού και το βλέμμα του καρφώθηκε στο κατάξανθο κεφάλι της. Είχε κατεβασμένο το τζάμι , και το μισό χέρι της ήταν έξω από το παράθυρο, κρατώντας ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάκτυλά της.
-Παντρεμένος είναι ο τύπος. Την έχει δήθεν για γραμματέα. Άλλη δουλειά κάνει όμως η Αθηνούλα. Ακούς εκεί γραμματέας, αυτή που ούτε την μισή αλφαβήτα δεν θυμάται!

Ξαναγύρισε στην Γερμανία και στην δουλειά του και άφησε τα χρόνια να περνούν. Η ζωή του με τον καιρό βελτιώθηκε. Το αφεντικό ,ο συγγενής της μάνας του, τον έκανε κάτι σαν υπεύθυνο στο μαγαζί ,έπαιρνε καλό μισθό, αγόρασε δικό του αυτοκίνητο ,έμενε σε δικό του σπίτι και  τις οικονομίες του τις έκανε κομπόδεμα.
Και από συντροφιά; θα ρωτήσεις. Όταν πρωτοήλθε εδώ κάποιοι παλιότεροι του άνοιξαν τα μάτια πηγαίνοντας τον σε κάτι πληρωμένα κορίτσια. Μετά γνώρισε την  Αισά. Εζησαν αρκετά μαζί αλλά στο τέλος τον άφησε και ξαναγύρισε στην Τουρκία . Υστερα μπήκε στην ζωή του η Κατρίνα. Γερμανίδα ήταν . Παντρεμένη, χωρισμένη και έπινε λίγο παραπάνω από το κανονικό. Είπε να την  παντρευτεί και να ανοίξει σπίτι που λένε μαζί της, μέχρι που την έπιασε στο κρεβάτι με άλλον. Από τότε έμεινε μόνος και ψάχνεται.

Όταν ξαναγύρισε, πλησίαζε τα πενήντα. Με αυτοκίνητο τελευταίο μοντέλο  και φορώντας  ακριβά ρούχα. Το χωριό το βρήκε αλλαγμένο. Το καφενείο είχε γίνει καφετέρια, είχαν ανοίξει ένα, δυό μπαρ και στο παλιό τσιπουράδικο μόνο τα γερόντια πήγαιναν. Οι κεντρικοί δρόμοι είχαν ασφαλτοστρωθεί  και η  πλατεία δεντροφυτεμένη και με παγκάκια.
Και τον Φώτη σε καλή κατάσταση τον βρήκε. « Ας είναι καλά οι επιδοτήσεις» του είπε. Παντρεμένος με δυο παιδιά και πήγαινε  για  τρίτο.
-Εσύ τι κάθεσαι και δεν παντρεύεσαι; τον ρώτησε.
-Είχα κάτι μπλεξίματα, αλλά δεν άξιζαν για σπίτι.
Δίσταζε λόγο και μετά  τον ρώτησε.
-Ρε Φώτη εκείνη η ψυχή, η Αθηνά τι κάνει;
-Θέλεις πραγματικά να μάθεις;
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
Αδιόρθωτο σε βλέπω, Πάνο. Περίμενε να νυχτώσει ακόμα λίγο. Μπήκαν στο αυτοκίνητο και τον πήγε σε μία ερημιά χαμένη μέσα στον κάμπο.
« ΟΙ ΛΑΓΝΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΕΣ» έγραφε η φωτισμένη πινακίδα  πάνω από τα κεφάλια τους καθώς προσπερνούσαν την αψιδωτή πόρτα με τους δύο κακοζωγραφισμένους Φαραώ στο πλάι.
Η αίθουσα μισοσκότεινη  και κάτι κόκκινα φώτα σκορπισμένα εδώ κι εκεί μόλις σε άφηναν να δεις κάποιες αντρικές σκιές καθισμένες στα χαμηλά τραπέζια, παρέα με κάποια μισοντυμένα κορίτσια.
Τι με έφερες εδώ ρε Φώτη; Ρώτησε χαμηλόφωνα.
-Την βλέπεις εκεί πίσω από τον πάγκο; Είναι το αφεντικό εδώ μέσα.
Την είδε. Μία ακατανόητη δύναμη τον έσπρωξε να την πλησιάσει. Τους αναγνώρισε αμέσως.
-Βρε καλώς τα παιδιά. Χρόνια και ζαμάνια, Πάνο. Ούτε ένα γράμμα πια. Και σύ Φώτη καλά φαίνεσαι.
Τα μαλλιά της  που πρέπει να ήταν βαμμένα σκούρα, δεν έλαμπαν πια μέσα στο μισοσκόταδο, η ράχη της γυρτή, ίχνος από την παλιά κορμοστασιά της, είχε παχύνει και το πρόσωπό της, με βαρύ βάψιμο  . Η φωνή της βραχνή, και  κάθε κουβέντα της,  την  ακολουθούσε ένας τσιγαρόβηχας.
Να κεράσω, τι θα πιείτε;

-Από το καλό , έτσι;  πετάχτηκε ο Φώτης
Ήπιαν ένα, παράγγειλαν και δεύτερο. Στο τέλος τους ρώτησε.
-Ποιος δρόμος σας έφερε εδώ. Δεν πιστεύω να ήλθατε για κορίτσια!
-Για σένα, ήλθαμε Αθηνούλα…
-Εντάξει ρε Πάνο, σε καταλαβαίνω. Μην κοιτάς, δεν τα φέρνει η ζωή όπως τα θέλουμε. Τουλάχιστον εγώ τα καλύτερά μου χρόνια τα γλέντησα. Εσύ, δεν ξέρω τι έκανες…
Είπαν ακόμα μερικές αδιάφορες κουβέντες  και στο τέλος τους έδιωξε.
-Τώρα όμως δρόμο γιατί  με καθυστερείτε και άρχισε να πέφτει  δουλειά,  είπε περιπαιχτικά και ξανάβηξε. Όλοι κατάλαβαν. Κανένας τους δεν άντεχε την συγκίνηση της στιγμής και έπρεπε να χωρίσουν.

Ξενύχτησε πάνω στο κρεβάτι και τον πήρε ο ύπνος ξημερώματα. Ξύπνησε το απόγευμα, έκανε ένα καφέ, βγήκε έξω και άρχισε να περπατά  μακραίνοντας από το χωριό.

Εφτασε στο μέρος που κάποτε έβοσκε τα ζωντανά του πατέρα του. Ερημιά πια ο τόπος. Ούτε ζώα  ούτε άνθρωποι και τριγύρω κάτι εγκαταλειμμένες και ερειπωμένες στάνες. Βρήκε τον βράχο που του άρεσε κάποτε να κάθεται και άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί στις χαμηλές βουνοκορφές στο βάθος του ορίζοντα.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να κατηφορίζει και τα μάτια του γέμισαν από το ολόχρυσο , ξανθό  χρώμα του ηλιοβασιλέματος, που σε λίγο έγινε κατακόκκινο σαν φωτιά πυρπολώντας τα πάντα ολόγυρα. Λίγο πριν ο ήλιος κρυφτεί  πίσω από τις κορυφές των βουνών ,ξαφνιάστηκε που ουρανός βάφτηκε με ένα μυστήριο μωβ χρώμα που και αυτό με την σειρά του χάθηκε αφήνοντας πίσω  ένα σκοτάδι γεμάτο μοναξιά, που συνεχώς βάθαινε.
Εκείνη την στιγμή η  μνήμη  του ανακάλεσε εκείνο που κάποτε είχε ακούσει. Πως το μωβ  είναι το χρώμα του πένθους και της λύπης.
Αυτής της λύπης που κουβάλησε μαζί του, γυρίζοντας πάλι πίσω στην ερημιά του μισεμού .

 

(Τον Φώτη έτυχε να τον χειρουργήσω μετά από χρόνια ύστερα ένα ατύχημα που είχε. Και για να με ευχαριστήσει ένα βράδυ  με τραπέζωσε σε μία ταβέρνα του χωριού του, και στο τέλος ο αθεόφοβος με πήγε ‘’για ένα ποτό’’ στο μπαρ «ΟΙ ΛΑΓΝΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΕΣ» που είχε γίνει πιο ‘’κοσμικό’’. Πήγα και εγώ να μην του χαλάσω το χατίρι. Ημουν και κατά πολύ νεότερος. Εκεί , μισοπιωμένος ο Φώτης μου  είπε μέσες άκρες, αυτή την ιστορία.

Αλήθεια, ψέματα, ποιός ξέρει. Και μάλιστα επέμενε πως μετά από λίγο καιρό ο Πάνος και η Αθηνά χάθηκαν και δεν έχει μάθει  κανένα νέο τους από τότε ).

Christos.gim@gmail.com

 

Σχόλια (1)

  • Jerry

    + Ούτε ζώα ούτε άνθρωποι και τριγύρω κάτι εγκαταλειμμένες και ερειπωμένες στάνες +
    Θεωρώ πως αν έκανε λίγη υπομονή ο Φώτης ώστε να ‘πέσει’ ο ήλιος,
    θα μπορούσε να συναντήσει τ’αγρίμια του τόπου.
    Η φύση δεν αφήνει κενά..

    Το βρίσκω απόλυτα διαχρονικό-προφητικό αφηγηματικό κείμενο.

    Απάντηση

Αφήστε το σχόλιο σας